Stukjes in het wild

Uren zonder sjoege

Het zwarte gat had ik natuur­lijk aan zien komen. Het stond in mijn agenda met krul­le­ri­ge accolades: vanaf 31 augustus – zwart gat. Tot zater­dag­mid­dag had ik twee kwark­taar­ten, een appel­taart, een gewone cake, en wal­no­ten­ca­ke, een appelcake, een rijst­sa­la­de met feta, een aard­ap­pel­sa­la­de met augurk, een pas­ta­sa­la­de met krui­den­kaas, een cous­cous­sa­la­de met spekjes, drie soepen, makreel­mous­se, tzatziki, hummus, en tig dip­saus­jes gemaakt. Om twee uur zette ik het mes voor de laatste keer in iets voedzaams, om drie uur begon het feest en drie dagen later tuimelde ik in het zwarte gat. Ik had uit­ge­ke­ken naar het zwarte gat. Voor het eerst deze zomer echt wezenloos zijn, geen idee wat ik buiten mijn werk om zou moeten doen. Uren zonder sjoege, dagen zonder doel.

Vandaag is het 1 september, dus alle Belgische kinderen gaan weer naar school. Dat betekent dat de drukte in het Pro­vin­ci­aal Domein achter mijn huis afneemt en de drukte op de weg voor mijn huis toe. Het betekent ook dat de meeuwen, ganzen en aal­schol­vers weer komen, en dat de kikkers aan hun laatste kwaak toe zijn. De tijd is weer aan mij. Het zwarte gat mag nog wel even duren, maar ik ken mezelf. Ergens in deze ledigheid tuig ik een plan op, waar ik mezelf mee overval en dan tilt mijn taak­span­ning mij weer over alle zwarte gaten heen. Ik zal er van een afstand ver­lan­gend naar kijken, naar die gaten, op zoek naar iets wezenloos, naar uren zonder sjoege en dagen zonder doel, maar ik zal er niet bij kunnen.

Het is het ongeduld, het per­fec­ti­o­nis­me, de bewijs­drang – aan wie? – en de eeuwige ver­veeld­heid die het onmo­ge­lijk maken om eens rustig af te dalen en gedurende langere tijd de geza­pig­heid van het niets toe te laten. Het is misschien de reden dat ik mijn vork zo vol met hooi stouw: de belofte daarna een paar dagen zo verlamd te zijn dat er geen onrust ontstaat in die uren zonder sjoege. Omdat ik weet dat ik de wezen­loos­heid alleen dan toelaat: als ik echt niet meer kan.

2 reacties

  • Bart

    ‘Uren zonder sjoege’ — zo mooi verwoord! Sinds ik een klein kwartaal thuiszat met morfine en het verhaal van een kapotte nier, heb ik er heel wat langs zien komen. Dat beviel me eigenlijk goed; zozeer dat ik nu mijn werk relatief rustig is, en ik kern­ge­zond weer, de sjoe­ge­lo­ze uurtjes makkelijk kan hebben.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.