De teloor­gang van de keu­zestress

Op de weten­schaps­pa­gi­na van De Standaard stond gisteren een antwoord op de vraag waarom er dit jaar na een lange rit naar het zuiden zo weinig dode insecten op de autoruit zaten. Ik hoefde het antwoord niet te lezen, want ik wist het al, en als u een beetje heeft opgelet de afgelopen jaren, dan weet u het ook. ‘Komt het door het asfalt?’ vroeg de vra­gen­stel­ler. ‘Of door pesticide in de berm?’

Nee, was het antwoord van de navorser, het is veel banaler. Er zíjn gewoon minder insecten, niet alleen op de auto­stra­de, maar overal. Hoewel er weinig onderzoek is gedaan, lijkt het erop dat in sommige delen van Europa het aantal insecten met de helft tot wel driekwart is afgenomen.

Ik dacht aan juni jongst­le­den, toen ik bij een tank­sta­ti­on in de Bourgogne met mijn kopje koffie op de stoeprand was gaan zitten. Ik ver­wacht­te het beeld dat ik al jaren kende: naast me op de stoeprand zouden de plaat­se­lij­ke mussen hun posities innemen, met goed zicht op de autor­oos­ters vlak boven de voor­bum­per. Ze zouden zij­de­lings heen en weer trippelen, zoals ik ook doe als ik in keu­zestress voor een buffet sta. Na wat dubben, zouden ze het sma­ke­lijk­ste insect uitkiezen en het vlie­gens­vlug van het autor­oos­ter pikken, om ver­vol­gens opnieuw een tijdje te dralen op de stoeprand. Dat proces zou zich herhalen, tot ik mijn koffie op zou hebben en met het rust­ge­ven­de beeld van een wel­door­voe­de mus mijn weg zou vervolgen.

Maar deze keer lieten de mussen zich niet zien op de stoeprand. Onder het dak van het tank­sta­ti­on kwetterde een ploegje mussen, maar het waren er lang niet zoveel als andere jaren, en ze toonden geen enkele interesse in het lopend buffet van geplette muggen op de grill.

Aan de voet van een vuilbak verderop, lieten de mussen zich de kaas van het brood eten door een dikke spreeuw. Ze deden zich tegoed aan de kruimels en zochten amechtig naar een bij­pas­sen­de bron van proteïne

Ik bestu­deer­de ons autor­oos­ter: er zaten twee vette muggen op, een paar halve vleu­gel­tjes en een stel vlekjes waarvan alleen een mus zou kunnen beoor­de­len of het de moeite van het opeten waard was. Ik monsterde de auto naast ons en daarnaast en daarnaast: overal was de mug­gensco­re karig. Ik stelde me een lopend buffet voor met afge­klo­ven kip­pen­po­ten en donker uit­ge­sla­gen pudding. Ook ik zou mijn heil gaan zoeken bij de kebabzaak verderop.

Het grote probleem met de voed­sel­ke­ten is dat het een keten is. Elk scha­kel­tje dat je wegneemt, heeft gevolgen voor de volledige ketting. Minder insecten, betekent minder eten voor vogels, vleer­mui­zen, padden, kikkers en uit­ein­de­lijk ook voor mensen.

Dus denk even aan die ooit zo wel­door­voe­de Bour­gon­di­sche mussen als u weer eens een tuin betegelt of uw geld uitgeeft aan inten­sie­ve landbouw. En denk aan uw nage­slacht en wat er van hun keu­zestress aan het buffet over­blijft als de insecten defintief ver­dwij­nen.

Dit Mid­dag­jour­naal las ik op dinsdag 12 september voor in het programma Nieuwe Feiten op Radio 1. 

2 reacties

  1. Het zal bijzonder, bijzonder Eenzaam worden, het leven op dit continent, vanaf het jaar dat de mens de dieren allemaal heeft weg- en dood­ge­pest. – En dat terwijl Een­zaam­heid vandaag al, op sluipende wijze, een actief ingre­di­ënt vormt van Depressie. En van de vele andere, vaak zeer ont­red­de­ren­de en innerlijk- pijnlijke Bescha­vings­ziek­ten. Aan­doe­nin­gen die overigens al een grote min­der­heid van mensen in onze gemeen­schap te pakken hebben… Laat ons de Dieren, die precieuze Fellow Creatures, vanaf nu omarmen. En misschien het geld en de uur­roos­ters en de boek­hou­ding wat los laten.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.