Columns,  Over natuur

Omdat vrijheid lucht in je hoofd geeft

Bos­wach­ter Floris uit Breda in Noord‐Brabant liet gisteren via sociale media weten dat hij een illegale boomhut in zijn bos door de vingers zou zien. Hij schreef: ‘Soms is het gewoon heel erg goed om dingen te doen die niet mogen.’ De bos­wach­ter had ook een foto verspreid en een afbeel­ding van de plastic brief die hij op de hut had gespij­kerd.
‘Beste Hut­be­wo­ners, Wat hebben jullie een ont­zet­tend mooie hut gemaakt! Eigenlijk mag het hier niet, maar de bos­wach­ter laat hem staan als jullie je hieraan houden: bouw met natuur­lij­ke mate­ri­a­len, gebruik alleen takken die op de grond liggen, ruim je afval netjes op, haal schommels en ladders weg, en bouw niet hoger dan ander­hal­ve meter. Zijn laatste voor­waar­de was: ga vooral heel veel bui­ten­spe­len!

Er kwam lucht in mijn hoofd, want wat is het heerlijk als dingen gewoon mógen. En hoe mooi zou het zijn als we wat vaker zouden horen: ga je gang! Doe maar! Áls je maar bui­ten­speelt!
Ik weet dat België bij uitstek het land is waar men graag dingen door de vingers ziet, maar juist bui­ten­spe­len wordt nogal bemoei­lijkt. Zo is het park achter mijn huis om negen uur ‘s avonds gesloten, ook in de zomer. Dus als je na de afwas denkt: het is nog drie uur licht, laten we een wandeling maken, dan kan dat niet meer.

Of een ander voorbeeld: zwemmen in open water. Mag nergens, tenzij het is aan­ge­ge­ven. En het is alleen aan­ge­ge­ven in een handvol pro­vin­cie­do­mei­nen of andere recre­a­tie­ge­bie­den. Terwijl ik veel liever ergens mijn fiets in de berm zet en in het water plons, dan dat ik op een aan­ge­we­zen mini‐strandje tussen honderden anderen in pipi‐warm water moet zwemmen.

Natuur­lijk zijn er prak­ti­sche bezwaren, maar die had bos­wach­ter Floris ook en die loste hij op met zijn voor­waar­den. Omdat het geen kwaad kan, omdat vrijheid lucht in je hoofd geeft, en omdat een verbod een middel is en geen doel op zich.

Nu kunt u zeggen: ja maar dan gaat iedereen dat doen! Dan gaat iedereen zomaar boom­hut­ten bouwen, en dan gaat iedereen in de sche­me­ring wandelen en zijn fiets in de berm zetten voor een plons. Maar dan onder­breek ik u even: dat argument noem je een hellend vlak en dat kán een geldig argument zijn, maar vaak is het dat niet. Bovendien is het soms goed om je pas druk te maken als daar aan­lei­ding voor is. Oftewel: mocht heel Leuven plot­se­ling in de Dijle dobberen, dan is het vroeg genoeg om ons af te vragen of er grenzen zijn.
Tot die tijd zou ik willen zeggen: laat me struinen, laat me zwemmen, laat me vrij zijn.

Dit Mid­dag­jour­naal las ik op 15 september 2017 voor in het programma Nieuwe Feiten op Radio 1.

 

2 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.