Vaste columnist bij De Standaard

Jarenlang hoopte ik het, een vaste column in een medium dat ik hoog had zitten. Ik schreef al veel columns voor grote media, maar vaak tijdelijk, of wel vast, maar dan in niche-media, of in media die niemand kende, of in media die net zo goed niet hadden kunnen bestaan, of of of.

De mensen die mij al langer volgen, weten dat ik me maar deels geac­cep­teerd voel in België, soms voel ik me eerder ‘geto­le­reerd’ en af en toe voel ik me zelfs niet geac­cep­teerd. Een column in een Belgisch medium dat ik hoog had zitten, schreef ik in mijn hoofd dus al af: er zijn genoeg mensen minder con­tro­ver­si­eel door hun afkomst, dus waarom zouden ze mij daarvoor kiezen?

Ik gooide wel eens lijntjes uit, maar ik moet toegeven: leuren is niet mijn sterkste kant en als je dan ook nog eens het vermoeden hebt dat het vechten tegen de bierkaai is, dan neemt de neiging je bakens te verzetten toe. Dus verzette ik mijn bakens.

Tot ik gebeld werd. Of ik een vaste column in De Standaard wilde. Op de opiniepagina’s.

Nog tijdens het tele­foon­ge­sprek vestigde zich een brok in mijn keel. Wat? Ik? Een Hollandse? Een vaste column? In een medium dat ik hoog heb zitten?

Ik zei ja. Obviously.

De volgende dag werd ik wakker als columnist van De Standaard. Het maakte me nerveus, zoals dat hoort als je een ver­ant­woor­de­lijk taakje hebt gekregen, en ik huilde nog eens van ver­war­ring en blijd­schap. Ik las de krant nog beter dan anders. En ik ijsbeerde, zoals dat soms gaat als je een ver­ant­woor­de­lijk taakje hebt gekregen.

Ik praatte met Wannes en mijn ouders. Ik las, luisterde en zag alles, in de hoop gevoed te worden, in de hoop het waard te zijn, en bovenal: in de hoop mijn imposter syndroom eronder te houden. Ik sliep slecht, maar liet de roetsj­baan maar begaan. Het leek me niet zo’n vreemde reactie als je een column krijgt in je nieuwe land, in een krant die je zo hoog hebt zitten.

Na een paar dagen nam de ner­vo­si­teit af. Ik kan dit, dacht ik. Ik kan columnist van De Standaard zijn zonder mezelf bela­che­lijk te maken. Ik ben geen bedrieger, want dat zou ver­on­der­stel­len dat zij zo dom zouden zijn mij te vragen. Terwijl: ik heb ze hoog zitten en ik duld geen incon­sis­ten­tie, kortom: ik kan dit.

En toen werd Trump president. Ik heb mijn mening doorgaans vrij snel paraat, maar dit ging te snel, te hard, te anders. Dat het niet in orde was, was duidelijk, maar hoe ik het allemaal precies moest beschou­wen, was me die eerste dagen een raadsel. Dus golfde de ner­vo­si­teit weer op. What the fuck? Waarom hebben ze me net nu columnist gemaakt? Hadden ze me niet even een aanloopje kunnen geven? Kon ik dit wel? Mijn refe­ren­tie­ka­der zo snel aanpassen dat het de moeite waard zou zijn om juist mijn mening op de opiniepagina’s te lezen?

Nu praat ik dus opnieuw met Wannes en mijn ouders. Ik lees, luister en zie alles, in de hoop gevoed te worden, in de hoop het waard te zijn, en bovenal: in de hoop mijn imposter syndroom eronder te houden. Ik slaap slecht, maar laat de roetsj­baan maar begaan. Het lijkt me niet zo’n vreemde reactie als je een column krijgt in een nieuwe wereld.

Inmiddels neemt de ner­vo­si­teit weer af, maar niet omdat ik weet dat ik het kan. Dus op hoop van zegen dan maar: ik ben columnist van De Standaard. En belang­rij­ker: ik vind dat ik daarmee mijn inbur­ge­rings­di­plo­ma met vlag en wimpel heb gehaald.

27 reacties

  1. Geweldig voor je, een hele hele hele dikke proficiat, Maartje! Kijk, en dat je het kan, daar twijfel ik nou eens geen moment aan. Anders volgde ik je blog niet met zoveel plezier. Keer op keer zijn je stukken boenk erop! Je schrijft geweldig.

  2. mie

    Gefe­li­ci­teerd !
    Ik ben al heel wat jaren week­end­le­zer van de Standaard en hoop maar zo dat je columns op vrijdag en/of zaterdag ver­schij­nen ?
    En anders krijgen we ze hier alsnog te lezen ?

  3. Caro

    Ik volg je hier al jaren en hoorde je ook al vaak ‘s middags op de radio. En daarom weet ik: je hebt dit dik verdiend en als er iemand is die dat kan, ben jij het!

  4. peter paul

    Ik zou zeggen: België verdient het! Niet omdat dat land zo makkelijk voor jou als nieuw­ko­mer is geweest, maar omdat ‘we’. de Neder­lan­ders (lees: dat onre­de­lijk arrogante, aan een, aan niets ontleend supe­ri­o­ri­teits­ge­voel lijdend, zelf­in­ge­no­men volkje) wel eens iets heel moois mogen terug­ge­ven aan dat land. Leg ik de lat hoog? Welzeker, maar ‘te’ bestaat in deze context niet.

  5. ik begrijp je helemaal, ik herken dat syndroom, al wist ik niet dat het een naam had.
    Dus dankjewel, dat heb ik alweer opge­sto­ken.
    Ik weet niet ‘hoe’ je het gaat kunnen, maar wel dát je het gaat kunnen, Maartje Luif. Omdat toen ik jou de aller-aller-allereerste keer hoorde, dat was met jouw stukje over hoe je je hier ook als een soort ‘vreemdeling-vluchteling’ in België voelde, zo’n mid­dag­stuk­je op de radio. Ik ben toen dadelijk gaan opzoeken wie Maartje Luif toch was, want dat was nu eens precies, hélemaal precies de opinie die ik toen volledig kon delen. Dus jawel hoor, het komt helemaal goed met jou en die column.

  6. maartje

    @ Mie: Dank je wel! Ik weet nog niet op welke dag, maar we zullen het snel zien. Ik zal altijd op Facebook en Twitter een linkje naar de betaal­muur van de Standaard en Blendle plaatsen, en dan na verloop van tijd, als ik het ver­dien­mo­del van mijn opdracht­ge­ver niet meer in de wielen rijd (een paar dagen of week later of zo) ver­schijnt de column op mijn site.

    @ Marina: Dank je wel, lieve Marina!

    @ Caro: Wat een ont­zet­tend bemoe­di­gen­de reactie. Dank je wel!

    @ Menck: Bedankt! (mooi, tijding!)

    @ Peet: Haha­ha­ha­ha­ha. Fijne hypotheek op mijn ranke schou­der­tjes. Dank je wel!

    @ Gerhilde (mooie archa­ï­sche naam!) Dank je wel! (ook voor de peptalk)

    @ Goedele Billen: Wat een lief bericht, bedankt. En er waren erg veel mensen die direct een zelf­dia­gno­se stelden. Maar ergens op die Wikipedia-pagina staat ook dat er wel wordt gesproken van 70% van de mensheid die eraan lijdt, dus dat verklaart veel.
    Het stukje dat ik voorlas was waar­schijn­lijk dit. http://maartjeluif.com/2015/niemand-hield-mij-tegen

    @ Sokske: Dank!

    @ Bert: Haha, SWEET! En de groeten terug.

    @ Andrea: Dank je wel!

    @ Sofie: Haha, dat zeiden al drie andere mensen vandaag! Ik ben een com­mer­ci­eel succes! Maar zonder gekheid: dank je wel. En ook: een abon­ne­ment op een krant is in deze tijden een daad van verzet, dus ja! Doen!

    @ Ludo: Ja, ik ‘vrees’ het ook, Ludo!

  7. Wat geweldig, en zo verdiend! Gek genoeg relateer ik aan wat je zegt over columnist zijn in een vreemd land. Ik was het in een totaal andere provincie, voel me ook nog vaak bui­ten­staan­der. Veel succes, jij kunt dit, natuur­lijk kun jij dit!

  8. maartje

    @ Suzanne: Dank je wel. Heel fijn dat je dat zegt!

    @ Esther: Bedankt voor je lieve reactie. Ja, op decen­traal niveau spelen dezelfde mecha­nis­men en dan neemt de regionale krant inderdaad exact dezelfde positie in. Jij had je daar achteraf gezien wel razend­snel populair gemaakt dan eigenlijk hè?

    @ Wim: Dank je wel!

  9. Zeer goed nieuws vind ik dit. Voor jou als persoon maar ook voor lezers van een grote Vlaamse krant. Behalve dat jij een inte­res­san­te per­soon­lijk­heid hebt en goed schrijft, is het ook nodig en nuttig je Neder­land­se per­spec­tief te horen. Dat is nodig.

    Vertel dat je je zelfs als Neder­lan­der niet helemaal welkom voelde. Zodat er enkele lezers zijn die bedenken: amai, als zelfs een Neder­lan­der die de taal spreekt zich niet welkom voelt, hoe moet dat dan voor sommige anderen zijn? (En dat zeg ik in alle nede­rig­heid: ikzelf heb evenzeer dingen bij te leren)

    Vertel over het verschil tussen fietsen in grote steden in Nederland en de lamen­ta­be­le staat in België (want helaas, niet overal is het zoals in Leuven of in Gent). Over hoe Nederland beter dan de Belgische staat groene gebieden weet te beheren.

    Het hoeft niet allemaal nodig en sen­si­bi­li­se­rend te zijn. Niet allemaal over Nederland te gaan. Of over Trump.

    Iemand die een­vou­dig­weg zegt dat het te snel ging, alleen al daar maak jij het verschil. Iets simpel en tegelijk kwetsbaar (‘zo snel kan ik niet denken, ik heb niet binnen de dag een mening’, lijkt het te impli­ce­ren, en dat is in de snelle maat­schap­pij van vandaag al bijna een uit­zon­de­ring). Dat hoorde ik nog niet eerder, niet zo, in het hele debat over hem en wat dat voor ons in Europa betekent.

    Vertel gewoon. Behalve Neder­lan­der ben je ook een femi­nis­ti­sche stem, een creatieve stem, de stem van een vrouw die de keuze maakte om niet koste wat kost kinderen te krijgen, de stem van iemand die een roerig parcours kende maar toch ook rust inbouwde. De stem van iemand die ervoor kiest veel en kwetsbare dingen online te zetten, gratis dan ook nog. Zoals ik jou ken, zijn dat allemaal onder­wer­pen waar je een mening en reden over en voor hebt. Ik denk dat De Standaard jou gekozen heeft om jezelf te zijn, om te vertellen waar je over denkt en welke waarden je nastreeft.

    En nogmaals, dat je bij dat alles Neder­land­se bent, is voor mij een meer­waar­de. Als taal­lief­heb­ber vind ik sowieso dat er meer inter­ac­tie moet zijn tussen Nederland en België, maar ook ruimer gezien is het een meer­waar­de om beter te beseffen dat er ook op korte afstand veel cul­tuur­ver­schil­len bestaan of minstens zo aan­ge­voeld worden.

    Ik volg je!

  10. @Maartje Geliefd geloof ik niet, hoor! Juist toch vaak wel de Rand­ste­de­ling met de afwij­ken­de mening.. Maar van een totaal andere orde dan wat jij gaat doen- over politiek schreef ik niet, meer over alle­daag­se zaken. Ik vind dat jij heikele zaken altijd knap weet te ana­ly­se­ren en nuanceren. Komen je columns ook op je site?

  11. Ik las vandaag je artikel in de Standaard over wat je verliest als … Ik vond het mooi, ont­roe­rend, tragisch, dat allemaal en plots voelde ik me ook schuldig omdat ik vorige week nog blogde over de kindjes die ik verloor voor 12 weken zwan­ger­schap. Dat verlies is niets als ik jouw verhaal lees. Wij kregen er uit­ein­de­lijk toch nog vijf. Een heel dapper getui­ge­nis heb je gegeven!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.