Columns,  Over natuur

We hebben de kikkers vermoord

We hebben de kikkers vermoord, mijn man en ik. Tenminste, we houden het voor mogelijk dat we de kikkers hebben vermoord. Ze zijn in elk geval dood, en we mogen niet uit­slui­ten dat wij ze met al onze goede bedoe­lin­gen over de kling hebben gejaagd. We ontdekten het een paar weken geleden. Zes kikkers lagen op hun rug op de bodem van de inge­gra­ven mortelbak die dienst doet als mini­vij­ver. Roerloos, met hun witte buiken omhoog, hun pootjes strak gespannen, alsof ze net de sprong van hun leven hadden gemaakt. Als je wel eens een bord kik­ker­bil­le­tjes hebt gezien, weet je welke houding ik bedoel.

Eerst twij­fel­den we nog. Waren ze wel dood? Ik had eens gelezen dat je kikkers in win­ter­slaap nooit uit de vijver moet vissen, omdat je daarmee het risico loopt dat ze sterven door het lucht­druk­ver­schil. Maar was dit niet een heel merk­waar­di­ge win­ter­slaap? Zo op hun rug? Met hun witte buik goed zichtbaar voor hongerige reigers?

Omdat we nogal stadse types zijn, googelen we ons meestal door de ver­zor­ging van ons natuur­schoon. Onze zoek­ge­schie­de­nis is een aan­een­scha­ke­ling van ‘rid­der­spoor zaaien wanneer?’ en ‘egel gebroken poot, wat nu?’ Maar die zoekmachine‐ijver is waar­schijn­lijk het grote probleem. Zo nu en dan com­bi­ne­ren we namelijk betrouw­ba­re infor­ma­tie met adviezen van mensen die maar wat uit hun nek lullen. En dan loop je dus het risico dat je je kikkers vermoordt.

Want over kikkers, winters en ijs doen veel verhalen de ronde. Inmiddels weet ik: je moet het ijs openlaten, maar als het toch dicht­vriest, mag je het niet open­bré­ken. En dat is wat wij een winter lang deden. Elke ochtend braken we het ijs. De tril­lin­gen en de lucht­druk­ver­schil­len die je zo ver­oor­zaakt, zijn niet goed voor kikkers, en ik las zelfs ergens iets gru­we­lijks over knappende kwaak­bla­zen. Sorry voor dat beeld.

Ook na de ont­dek­king van het kik­ker­kerk­hof op de bodem wendden we ons tot het orakel van Silicon Valley met de vraag: zijn onze kikkers dood of liggen ze gewoon heel raar te slapen? Na wat klikken kwamen we tot de conclusie dat Google het ook niet wist. Er leken geen dui­de­lij­ke regels voor de houding van een kikker als hij slaapt.

Zoals vaker als we de waarheid niet kunnen ver­krop­pen, besloten we het probleem zichzelf te laten oplossen. Als ze nog in leven waren, zouden ze op een dag met hun witte kik­ker­bui­ken en hun kwaak­bla­zen fluitend in het gras naast de vijver zitten. Dat leek ons een prima voor­uit­zicht. Dus liepen we wekenlang met een ruime boog om de vijver heen, zonder goed te weten op welk teken we wachtten voor we weer zouden checken of de bodem nog bezaaid lag met dood vlees.

Gisteren, na een paar weken doen alsof de kikkers niet dood waren, kon ik er niet meer tegen, die poel des verderfs in het midden van de tuin. Omdat mijn man een sterkere maag heeft dan ik, rustte ik hem uit met pollepels en spa­ghet­ti­graai­ers en vanuit de verte keek ik toe. Daar lag hij, op zijn knieën, kikkers scheppend aan de oever van de mortelbak. Het duurde eindeloos en achteraf wilde hij niet vertellen hoe het was geweest, wat me geen goed teken leek.
Máár, zei hij, … er zit wel een water­sa­la­man­der in de vijver.

Opgetogen namen we plaats achter de laptop, en we googelden: hoe houd je in hemels­naam een water­sa­la­man­der in leven?

Deze column las ik op maandag 27 maart 2017 voor als Mid­dag­jour­naal in het radio­pro­gram­ma Nieuwe Feiten op Radio 1.

2 reacties

  • martin

    Maar… wat is nu het antwoord? Ergens best wel een vorm van gees­te­lij­ke tirannie hoe je de lezer achter laat in onze­ker­heid wat hij/zij in een soort­ge­lij­ke situatie nou zou kunnen doen.

  • maartje

    Tirannie, haha! We zullen het nooit zeker weten. Wel schijnen kikkers in hun win­ter­slaap ook te kunnen sterven door een teveel aan bladres­ten op de bodem waarin bacteriën tot ont­wik­ke­ling komen die veel te veel zuurstof aan het water ont­trek­ken. Dat is in zekere zin ook onze ver­ant­woor­de­lijk­heid, want die bladres­ten moet je dan dus opruimen. Er liggen bij ons weinig bladres­ten, maar ja, het is ook wel een heel klein vijvertje, dus wie weet ligt er toch toch te veel. Wannes heeft niets gezien van ontplofte kwaak­bla­zen, dus ik heb geen idee of er zoiets afschu­we­lijks is gebeurd, en wie weet waren deze kikkers gewoon oud en der dagen zat! (oké oké, dat laatste is wishful thinking)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.