We zullen kramp­ach­tig doen

De foto hierboven is de laatste foto van onze vorige vakantie voor die onbe­staan­de werd. Over niet al te lange tijd gaan we het weer proberen.

Ver­moe­de­lijk zal het zo gaan: we rijden weg, we raken in paniek, we dreunen op waar we allemaal geld hebben verstopt, wat we met onze papieren hebben gedaan en dat het allemaal heus wel in orde komt, ver­vol­gens zullen we bij de eerste rotonde (1 km verderop) in huilen uit­bar­sten, waarna onze vakantie eindelijk kan beginnen.

Tot april duurde het, de mentale nasleep van de adre­na­li­ne­bom na de beroving van een jaar geleden. Tot april wisten we ons vaak geen raad met onszelf, elf maanden lang sliepen we weinig, kort, rommelig, licht. We voelden, stress, leegte en volte, en nog steeds zijn er tekenen van over­dre­ven alertheid, van irra­ti­o­ne­le angsten en van gedeelde vrees voor het alle­daag­se. Maar het woord ‘gedeeld’ maakt veel goed, we staan er redelijk hetzelfde in, we hebben gro­ten­deels last van dezelfde symptomen en we zijn ook allebei bereid om te rela­ti­ve­ren als onze gemoeds­toe­stand dat toelaat.

We gaan drie weken op vakantie. Inbrekers hoeven zich geen illusies te maken want we hebben een poe­zen­op­pas. Wijzelf maken ons ook geen illusies: het zal de eerste dagen niet meevallen. We gaan wederom op de bonnefooi rond­trek­ken, omdat dat nu eenmaal is wat we het liefste doen. We gaan wederom naar Zuid-Frankrijk met uit­wijk­mo­ge­lijk­he­den naar de rest van Zuid-Europa, en we zullen wederom moeten tanken op tolwegen. De situatie zal talloze keren van dien aard zijn dat we ongewild zullen terug­den­ken aan het hal­lu­ci­nan­te einde van onze vakantie vorig jaar. En elke keer zullen we onze stof­wis­se­ling moeten sussen: sshhh, stil maar, er is niks aan de hand, laat de adre­na­li­ne­pomp maar weer los.

We zullen kramp­ach­tig doen, nutteloos kramp­ach­tig, lach­wek­kend kramp­ach­tig, ver­moei­end kramp­ach­tig. We zullen bij elke ben­zi­ne­pomp tot op de wc onze hand op onze spullen houden, ik zal het hengsel van mijn schou­der­tas twintig keer om mijn enkel wikkelen als ik op een terras zit, we zullen ons geld over zoveel plekken verdelen dat we nog jarenlang onver­wacht briefjes van twintig tegen­ko­men, bovendien zullen we iedereen in eerste instantie wan­trou­wen, en in tweede instantie ook. Dat zal hels ver­moei­end zijn, maar onver­mij­de­lijk.

De kramp­ach­tig­heid zal ook de andere kant op werken: we zullen gefor­ceerd proberen het geen invloed op onze vakantie te laten hebben, we zullen regel­ma­tig denken: hee, die jongen lijkt op onze dief Marek, we zullen bang zijn maar stoer doen, en we zullen voort­du­rend opluch­ting voelen: kijk, ook dit is weer niet rampzalig afgelopen! Steeds opnieuw zullen we zwijgen over wat we denken, want die kutlul mag verdorie niet opnieuw het enige onderwerp van gesprek zijn.

En het mag misschien niet zo klinken, maar we hebben er ver­schrik­ke­lijk veel zin in.

6 reacties

  1. Ik zeg, neem een matrak mee, verstop busjes traangas binnen hand­be­reik en oh.. monteur een water­ka­non op het dak van uw auto…

    Wat jullie die [Onbe­staan­de] hebben mee­ge­maakt stop je in een oude versleten koffer. Die oude versleten laat je ergens langs je route achter op mooi een plekje, Wan­nes­Dae­men­fo­to­waar­dig en maak je van die onbe­staan­de her­in­ne­ring een mooie foto.… een mooie her­in­ne­ring, die de inhoud van de koffer doet vergeten.

    Veel sterkte op jullie trektocht en vooral ook veel plezier.

  2. Josefini

    Het zal vast moeilijk zijn, maar nieuwe her­in­ne­rin­gen maken op deze vakantie zullen de oude en nare her­in­ne­rin­gen aan de vorige onbe­staan­de vakantie op den duur doen verbleken. Zou je daar­en­te­gen gekozen hebben voor een totaal niet bij jullie passende manier van vakantie vieren, dan zouden die oude, nare her­in­ne­rin­gen voor altijd scherp in je geheugen gegrift staan. Dus petje af dat jullie het avontuur weer aangaan. En natuur­lijk heel veel plezier op jullie vakantie.

  3. Erik Vandereecken

    Jouw pro­za­stuk­je in de Standaard waar je in de huid kruipt van La Homans vind ik geweldig. Laat je niet afschrik­ken door triviale com­men­ta­ren. Ik denk dat je goed zit, in Vlaan­de­ren­land zegt men dat ge goed bezig zijt. Mijn respect en bewon­de­ring.

  4. maartje

    Dank je Erik! Mooi com­pli­ment. Dat stukje staat overigens ook op deze blog (onder dit stukje).

    Dank je wel, Josefini. Ja, dat zouden ze in therapie ver­moe­de­lijk ver­mij­dings­ge­drag noemen, als we nu ineens all-in naar Mallorca zouden gaan. En daar zou inderdaad niemand beter van worden. Leve de confrontatie-methode!

  5. peter paul

    Was vorig jaar in Polen. We dronken koffie buiten het tank­sta­ti­on en kwamen er 30 km verderop achter dat mijn por­te­mon­nee niet meer in ons bezit was. We reden die bange 30 km terug en werden door een vrien­de­lij­ke pomp­be­dien­de gewuifd dat we naar zijn kan­toor­tje konden doorlopen. Por­te­mon­nee met inhoud keurig terug­ge­kre­gen. Zo kan het dus ook. Er zijn veel vaker vrien­de­lij­ke bui­ten­lan­ders dan Mareks…

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.