Stukjes in het wild

Aan­ge­bo­den: zaal­quiz­zers

Als ik een Neder­lan­der zou moeten vertellen over de zaal­quiz­cul­tuur in Vlaan­de­ren is, dan zou ik niet weten waar ik zou moeten beginnen. Het is misschien ver­ge­lijk­baar met Konings­dag, de kenmerken zijn zó specifiek dat je bijna geen paral­lel­len kunt trekken. Met konings­dag en het oran­je­ge­voel deed ik ooit een poging, maar dat leverde direct een ellen­lan­ge tekst op.

Een zaalquiz in Vlaan­de­ren is een militaire operatie waarbij dis­ci­pli­ne voorop staat: je laat je meevoeren in de drill van de avond of je bent reddeloos verloren. Je krijgt papieren, je moet goed luisteren, je mag niet te luid over­leg­gen, je moet erop letten dat je netjes schrijft en je mag het belang­rijk­ste niet vergeten: de juiste ant­woor­den geven. Als je iets wilt drinken moet je bonnetjes of muntjes halen, je moet een bestel­for­mu­lier invullen, je moet een papier omhoog houden waarop bij­voor­beeld staat: DORST! En dan staat er in een mum van tijd een vrij­wil­li­ger aan je tafel die de ver­sna­pe­rin­gen regelt. De zalen zijn vol, het tempo is hoog en het fanatisme is bij elke tafel ver­schil­lend, maar in de goed­ge­vul­de zaal zitten áltijd geduchte tegen­stan­ders.

Ik heb pas twee keer aan een officiële zaalquiz meegedaan, dus ik ben ongeveer de slechtste persoon om erover uit te weiden, maar ik kijk wel met grote ogen naar het fenomeen, dus dat maakt mij juist weer heel geschikt.
Dat ik pas twee keer meedeed, is eigenijk verbazend: ik ben in andere contexten doorgaans een fanatieke quizzer en de setting is er een waar ik van hou. Je bent met tien­tal­len, soms honderden mensen bij elkaar, maar je hoeft geen klets­praat­jes te voeren, aan het einde van de avond ben je niet over­prik­keld, en ook met de mensen aan je tafel heb je vooral veel te doen. Druk druk druk.

Lijkt het op een pubquiz? Misschien, een beetje. Maar de schaal, de hoe­veel­heid quizzen, het feit dat de quiz vaak voor een goed doel geor­ga­ni­seerd wordt, de orga­ni­sa­tie­graad (al die vrij­wil­li­gers!), de oubol­lig­heid en de aanpak met die bestel­lin­gen en al dat papier­werk – een aanpak die overal hetzelfde lijkt – maken het toch een totaal ander fenomeen.
Gisteren belandde ik weer onver­wacht aan een zaal­quiz­ta­fel. De vorige keer eindigden we ergens in de toptien van – wat zal het geweest zijn – zo’n zestig tafels. Toen mochten we een goodiebag uitkiezen. Dit keer werden we zevende van 42 tafels, maar dat leverde niks op.

Het fijne van zo’n groot deel­ne­mers­veld is dat je het je totaal niet aantrekt als je niet bij de winnaars zit, want het is geen schande om niet slimmer te zijn dan 250 andere mensen. Maar als je hoog eindigt, geeft dat wel een boost, want verdorie, je bent zowaar slimmer dan die andere 250 mensen!

Om een lang verhaal kort te maken: mocht je in de buurt van Leuven ooit twee mensen nodig hebben, Wannes en ik schuiven graag aan.

Update:

• Lilith gaat 40 dagen bloggen en for old times sake doe ik mee. Veertig stukjes in het wild. Dit is dag 10.

Eén reactie

  • Caro

    Jammer dat jullie zo ver wonen. Af en toe neem ik met een ploegje met wis­se­len­de samen­stel­ling deel aan een zaalquiz, met wisselend succes. En af en toe zoeken we een of meer extra teamleden. En die zijn niet altijd makkelijk te vinden.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.