Ble­ke­to­ma­ten­in­to­le­ran­tie

Dat zachte zanderige vlees. Te koud, te nat, te wak, te smaakloos. Het velletje te taai, te veel contrast met het vrucht­vlees. Je proeft de koel­kas­ten tussen hier en Spanje, de lief­de­loos­heid van de groot­grut­ter en de snelheid waarmee de plant het water uit de grond tussen dat vel heeft gepompt.

Op de School voor Jour­na­lis­tiek volgde ik het keuzevak De Tomaat, over de ver­hou­din­gen tussen Nederland en Duitsland. De naam van het vak was afgeleid van een han­dels­ak­ke­fiet­je in 1992 waarbij Neder­land­se tomaten in Duitsland door de beroerde kwaliteit tot Was­ser­bom­be werden omgedoopt. We wisten toen nog niet hoe erg het 25 jaar later zou zijn.

Zo erg dat ik mijzelf bij elk broodje buiten de deur terugvind met twee vingers in mijn beleg in een poging die koude rode flubbers ertus­sen­uit te halen. In het vliegtuig, in de trein, in het café, op het station, net zolang frie­me­lend tot al die witmelige vle­zig­heid weg is. En dan te bedenken dat ik niets liever eet dan een broodje met tomaat. Zo jammer.

• Ik doe mee aan 40 dagen bloggen. Dit is dag 24.

2 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.