/ juli 9, 2018/ Stukjes in het wild/ 3 comments

Het onhandige aan mijn vak is dat ik er moeilijk reclame voor kan maken, omdat ik een over­dre­ven discrete schrijf­coach ben. Als de auteurs die ik begeleid iets moois maken en successen boeken, wil ik niet roepen dat ik daar de hand in had, omdat ik mijn eigen invloed niet wil over­schat­ten, maar ook omdat ik niet wil dat ik iets van de glans afhaal door het woord schrijf­coach te laten vallen. Daarom publi­ce­ren mensen verhalen zonder dat ik er al te nadruk­ke­lijk mee aan de haal ga, daarom boeken mijn pupillen successen zonder dat iemand weet dat ik meelas, meedacht of mee­schreef. Maar als iemand me in het dankwoord uit­druk­ke­lijk noemt, dan wil ik wel een klein stukje van het gordijn opzij trekken.

Voor een vriend

Het begon tijdens een cursus non‐fictie schrijven. ‘Ik wil een verhaal maken over een vriend,’ zei de cursist. Die vriend was iemand wiens zoon de diagnose autis­me­s­pec­trum­stoor­nis had gekregen, waardoor de vader zelf op zoek was gegaan naar zijn eventuele diagnose. Prima idee, zei ik. En zo geschied­de. We zetten het verhaal over de vriend in de steigers, de cursist research­te, kwam terug met materiaal, en bouwde een aanzet voor een verhaal. Maar het verhaal kwam niet af. Na de cursus vroeg hij of ik ook aan per­soon­lij­ke bege­lei­ding deed. Het toeval wilde dat ik net het concept voor de Schrijf­coach had bedacht en na de zomer zou beginnen. Zo werd hij mijn eerste auteur.

Hoewel ‘ik vraag het voor een vriend’ al sinds men­sen­heu­ge­nis de manier is om te doen alsof iets niet over jezelf gaat, had ik geen argwaan gehad. Ten onrechte, want de eerste keer dat hij aan mijn keu­ken­ta­fel zat, bleek dat het per­spec­tief was veranderd. De ‘hij’ was voortaan een ‘ik’ en het non‐fictieverhaal over een ander werd een auto­bi­o­gra­fie.

Mooi zicht op het harnas

Het was een soepele samen­wer­king. Hij kon mooi schrijven, maar had nau­we­lijks overzicht en niet veel zelf­ver­trou­wen. Daar kon ik bij helpen. Maan­de­lijks namen we de vor­de­rin­gen door: is het mooi genoeg, of kan het mooier? Is het te volgen? Gaat het nog steeds ergens naartoe? Hij geloofde niet dat hij het af zou krijgen en ik hield vol dat er geen enkele reden was waarom dat niet zou lukken. We puzzelden, brain­storm­den, cor­ri­geer­den, gooiden pagina’s weg en pluisden uit waar het vastliep of te inge­wik­keld werd.

Als je iemand jaren begeleidt met het meest per­soon­lij­ke verhaal van zijn leven, dan wordt dat verhaal een beetje van jou, zoals degene die de lijnen van het voet­bal­veld trekt vast ook het gevoel heeft dat hij een deel van de wedstrijd is. Naarmate het boek ronder werd en het in zich kreeg om af te raken, begon ik ook te geloven dat het publi­ca­bel was. Niet alleen was dit een belang­rijk verhaal, leerzaam voor velen, her­ken­baar voor anderen, ook was het een bij­zon­de­re vorm: een boek over de impact van ASS‐diagnose op een gezin, maar geen zelf­hulp­boek, meer een roman. En het was gewoon goed geschre­ven, met prachtige beklem­men­de scènes, die scherp zicht geven op het harnas dat de hoofd­per­soon om zich heen voelt, de momenten van hoop en vrees die bij een diagnose horen en de ingrij­pen­de beslis­sin­gen die het gezins­le­ven van de hoofd­per­soon ont­wrich­ten of juist helen.

Toen het manu­script af was, heb ik hem geholpen bij het benaderen van uitgevers en ik heb hem gesteund bij de teleur­stel­ling van de afwij­zin­gen. Het duurde een tijdje. Uitgevers lieten weten dat er al te veel autis­me­boe­ken waren, dat het niet in hun fonds paste of dat het erg mooi was, maar niet mooi genoeg. We waren al aan het mailen over eventueel uitgeven in eigen beheer toen er toch een uit­ge­ve­rij toehapte. De Brouwerij/Brainbooks, een uit­ge­ve­rij die gespe­ci­a­li­seerd is in verhalen over sociaal‐medische en maat­schap­pe­lij­ke relevante onder­wer­pen, wilde het wel uitgeven.

Trots en blij

Vanaf dat moment namen zij de bege­lei­ding over, dus over de verdere tot­stand­ko­ming van het boek weet ik niet zoveel. Wel weet ik dat ik trots en blij ben. Omdat het hopelijk voor veel mensen een hulp is, maar belang­rij­ker: omdat Hans mooi kan schrijven en het terecht is dat zijn boek een kans krijgt om gelezen te worden.

Dit is de aan­kon­di­ging van de uit­ge­ve­rij:

De structuur van asfalt

Hans Leduc

De structuur van asfalt is een aan­grij­pend auto­bi­o­gra­fisch verhaal over Hans, een intro­ver­te man die zich elke dag na zijn werk als succesvol pro­ject­ma­na­ger van een bank terug­trekt in de vei­lig­heid en de schijn­ba­re idylle van zijn gezins­le­ven met zijn vrouw Sarah en zijn zoon Jasper.
Wanneer Jasper ernstige leer‐ en con­tact­moei­lijk­he­den krijgt, trekt er een schaduw over het leven van Hans en Sarah. De zoektocht naar hulp voor hun zoon brengt Hans ernstig uit evenwicht. Hij zondert zich af en verliest zich in zijn werk, en in fan­ta­sie­ën, angsten en waan­beel­den. Zijn auto­rit­ten naar de hoofdstad en de vele wan­de­lin­gen door de natuur bieden enerzijds rust en troost, maar ze slepen hem ook mee in een steeds dieper wordende afgrond.
Als bij Jasper een autis­me­s­pec­trum­stoor­nis wordt vast­ge­steld en er vragen rijzen over de erfe­lijk­heid van de stoornis, komt Hans terecht in een inner­lij­ke rol­ler­coas­ter. Is het verhaal van Jasper ook zijn eigen verhaal? En als dat zo is: hoe zou zijn leven er hebben uitgezien als zijn problemen eerder herkend en erkend waren? Als hij hulp had gekregen, zoals Jasper? En wat zijn de gevolgen van een autis­me­s­pec­trum­di­a­gno­se? Zullen mensen je nog wel normaal behan­de­len? De structuur van asfalt is een zoektocht naar oorzaak en gevolg, naar vraag en antwoord. Het is de zoektocht van ouders die het beste willen voor hun zoon, van een man naar de betekenis van het verleden voor het heden, en van een gezin naar rust en vei­lig­heid.
Het boek is geschikt voor de grote groep die graag een mooi geschre­ven psy­cho­lo­gi­sche roman leest, maar het kan ook een belang­rijk verhaal zijn voor lot­ge­no­ten en andere mensen met meer dan gemid­del­de interesse in de zoektocht die een der­ge­lij­ke diagnose met zich meebrengt. De structuur van asfalt verdiept en verbreedt het beeld dat veel mensen hebben van autis­me­s­pec­trum­stoor­nis.

‘Een authen­tiek verhaal waarbij de com­plexi­teit van autisme op een genu­an­ceer­de manier wordt belicht, met oog voor het lijden, maar ook voor de bij­zon­der­heid en het talent van deze al te men­se­lij­ke ver­schei­den­heid. Een her­ken­baar pleidooi voor liefdevol blijven zoeken naar ver­bin­ding en hoop.’
Prof. Dr. Dirk De Wachter, psy­chi­a­ter

‘Bij Hans Leduc begint autisme eerder op een gave te lijken dan op een stoornis, zo goed is het geschre­ven. Geweldig boek!’
Roelof Broekman, auteur Par­ty­crash

‘De intense en hechte band tussen de kleine Jasper en zijn vader maakt veel emoties bij de lezer los. Een autis­me­s­pec­trum­stoor­nis diagnose bij je kind kan als een boemerang weerkeren maar ook ver­hel­de­rend werken bij een van de ouders, die op hun beurt een pijnlijke zie­len­strijd aangaan met hun eigen erva­rin­gen. Soms halen ze het niet, maar wie wel de moed heeft om diep in zijn binnenste te durven kijken, kan herboren worden met een nieuw aanvaarde ‘ik’. Dit boek is een aanrader voor iedereen die meer over het verwerken van een autis­me­s­pec­trum­stoor­nis diagnose wil weten, en is recht uit het hart van een vader geschre­ven.’
Chris Lauwers, tijd­schrift Autisme Centraal

En hier een paar frag­ment­jes:



Share this Post

3 Comments

  1. Prachtig

    Vrien­de­lij­ke groet,

  2. De tranen sprongen in mijn ogen wegens een soort­ge­lij­ke fami­lie­ge­schie­de­nis. Wat mooi Maartje! Het zegt ook veel over jouw bege­lei­dings­kwa­li­tei­ten dat je iemand met ASS kan onder­steu­nen in een schrijf­pro­ces.
    Ik ben geen schrijf­coach, maar heb het afgelopen jaar een vriendin begeleid en haar manu­script mede gere­di­geerd over een beladen onderwerp (opgroeien in een sekte die vrijwel onzicht­baar is in Nederland). Ze heeft net gehoord dat het uit­ge­ge­ven zal worden, ik ben heel trots.

  3. Wat een mooi nieuws. Zijn we samen trots!

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>