Over natuur,  Stukjes in het wild

Fristi, de sluippoes

Laat me jullie het verhaal van Fristi vertellen. Het is een verhaal van botsende belangen en gewe­tens­vra­gen op een stukje grond van vijftig bij vijftig meter. De zoveelste loy­a­li­teits­cri­sis in mijn leven.

Fristi is de buurpoes. Een pikzwarte kat met gele ogen, die als twee druppels water lijkt op onze poes Choco, even zwart, even groot, ware het niet dat Choco’s ogen groener zijn en haar gestalte iets dunner. Fristi heeft een huis­ge­noot die doof is. Hoe die kat heet, weet ik niet, maar ook dat is een zwarte kat, even groot, een iets andere oogkleur en een iets steviger lijf. Drie zwarte poezen van hetzelfde formaat op een klein stukje grond. Met als gevolg: we hebben de afgelopen jaren regel­ma­tig de verkeerde poes gesust dan wel uit­ge­jouwd.

Water­pi­stool­tje

Het dove huis­ge­noot­je van Fristi zien we niet zo vaak, maar Fristi zien we regel­ma­tig, want een ander belang­rijk verschil tussen Choco en de buurpoes is het karakter. Fristi was niet snel bang te krijgen, er zijn keren geweest dat ik voor haar neus in mijn handen klapte en ze tóch bleef zitten, terwijl Choco al schrikt als je met je ogen knippert.

Omdat Fristi geneigd was om ons terras en onze ven­ster­bank ook als haar ter­ri­to­ri­um te beschou­wen en Choco al onder de indruk was als ze Fristi alleen maar in de ogen keek, hebben we onze bejaarde poes een tijdje geholpen met een water­pi­stool­tje. Dat had na maanden volhouden gelukkig het gewenste effect: Fristi waande zich niet langer de baas op Choco’s ven­ster­bank en terras en als ze het dan toch waagde om zich op te dringen dan wist Choco met haar her­nieuw­de zelf­ver­trou­wen een meter of drie op het dakje en een meter of zeven op de grond voor zichzelf te houden. Go Choco!

Ver­wil­derd

Fristi was de poes van onze buurvrouw totdat de buurvrouw ging verhuizen en ze het huis, inclusief katten, in gebruik gaf aan haar kleinzoon. Die zorgde goed voor Fristi en de situatie op ons grond­ge­bied ver­an­der­de eigenlijk niet ingrij­pend. Nog steeds had Fristi zo nu en dan annexa­tie­drang, nog steeds moesten wij soms een paar weken het water­pi­stool ter hand nemen, en nog steeds veroverde Choco de paar meter naast het huis uit­ein­de­lijk altijd weer terug op de onge­naak­ba­re buurkat.

Totdat de buur­jon­gen ging verhuizen. Hij had Fristi en haar dove huis­ge­noot­je over­ge­dra­gen aan een andere buurvrouw een eindje verderop. Zij zou voor ze zorgen, maar daar is helaas ergens iets fout gegaan. Het dove huis­ge­noot­je woont nu bij die buurvrouw, maar Fristi is aan het zwerven geslagen. Ze woont in het park, in haar oude tuin waarvan het huis nog leeg is, in onze tuin, en onder het terras van de buurman. Ik zie haar knaag­die­ren te grazen nemen op het gras in het domein. Dan kijkt ze ver­schrikt op als we langs­lo­pen, met die bekende zwerf­kat­ten­blik, een mengeling van tergende honger en door schade en schande opgelopen argwaan. Omdat wij dit jaar ons gras hebben laten groeien voor insecten en andere dieren, gebeurt het regel­ma­tig dat we door de tuin wandelen en er ineens een ver­wil­der­de Fristi vlak voor onze voeten het hoge groen in sluipt. Toe­ge­ge­ven, we hebben Fristi wel eens vervloekt, als haar bravoure haar weer eens bracht tot een aanvaring met Choco, of als ze besloot de sproei­com­pe­ti­tie uit te vechten bij een waar­de­vol­le plant, maar dit gunnen we haar niet.

Onbedoeld gefilmd

Een andere buurvrouw heeft contact opgenomen met de kat­ten­op­vang, maar omdat in Leuven veel meer zwerf­kat­ten dan opvang­plaat­sen zijn, opteert een deel van de opvang voor ste­ri­li­se­ren en terug­zet­ten, en Fristi is al geste­ri­li­seerd, en een ander deel wil dat je de kat eerst zelf vangt. En hoewel Fristi ooit een kat was die je redelijk kon benaderen, is ze tegen­woor­dig sluw, snel en ver­wil­derd.

Dus zo is de situatie: we hebben een sluippoes in de tuin die, als we even niet opletten, uitrust op ons terras, die hongerig loert naar de kikkers in ons vijvertje en die gangetjes trekt door ons hoge gras.

Een paar weken geleden werd ik weer eens met de sluippoes gecon­fron­teerd. Onver­wacht. Ik filmde iets anders. Nou ja, kijk zelf maar. Er is geluid bij (maar niet veel). En het duurt ongeveer vijf minuutjes.

Als je meer filmpjes over mijn talloze loy­a­li­teits­cri­ses wilt zien:

Over de meesjes in De beste wensen.
Over dieren in vele soorten en maten in Het Jaar­over­zicht 2016.

Als je meer wilt lezen over buur­bees­ten:

De obese teckel en mijn ver­ant­woor­de­lijk­heids­ge­voel
Hoe ik langzaam waan­zin­nig werd, of Immuun argu­men­te­ren voor dummies. Een ver­volg­ver­haal.

Wil je je verdiepen in Choco en haar ban­ge­poe­zen­be­staan?

Waarom Choco niet door het luikje wil. Een verhaal in 2 delen.
Poe­zie­woe­zie­woes
Choco en de ver­huis­pe­ri­ke­len. Een ver­volg­ver­haal.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.