Imaginary friends Meghan en Harry

Een van mijn vrienden gelooft in bui­ten­aard­se wezens. Er is er ook een die gelooft in Messi, eentje gelooft in Allah, nog een ander in Pascale Naessens. Ik heb ook een vriend die zweert bij home­o­pa­thie, eentje die gelooft dat er ‘iets’ is, en dit weekend kwam ik erachter dat onver­wacht veel mensen in mijn omgeving geloven in een bruids­jurk ter waarde van een gezins­wo­ning.

Dat mijn vrienden kri­tiek­loos sprookjes bin­nen­le­pe­len, kan ik aan­vaar­den. Ik zal hun logica bestrij­den, mochten ze erover willen praten, ik zal hun toe­wij­ding een betere zaak waardig achten, en ik zal betwij­fe­len of hun over­tui­ging de wereld veel goeds zal brengen. Maar ik zal ook hun verlangen naar een gerust­stel­lend verhaal accep­te­ren zoals ik het weer aanvaard: soms regent het nu eenmaal. Sommige mensen voelen zich geborgen bij schijn­ver­to­nin­gen van divers allooi en een deel van die mensen hing zaterdag betoverd voor de buis. Van mij mag het allemaal, geloof in sprookjes zoveel je wilt, als je er een ander maar niet mee schaadt.

En dat is waar de schoen wringt. Want de over­dre­ven hoe­veel­heid tijd, geld en middelen die dit weekend wereld­wijd in het huwelijk van de Britse prins Harry en zijn verloofde Meghan Markle werden geïn­ves­teerd, gaan af van de tijd, geld en middelen voor andere zaken. De miljoenen die aan dit toneel­stuk werden besteed, kunnen niet meer ten goede komen aan iets anders. De honderden jour­na­lis­ten die stukjes schreven zijn die tijd voor eeuwig kwijt. En het ver­wron­gen beeld van echte liefde gegoten in een malletje van macht en geld zal langer op ons netvlies nazin­de­ren dan ons lief is.

Ooit kende ik een meisje met een imaginary friend. De schijn­vrien­din wandelde en fietste mee, hield de wacht in de nacht, zat aan het ontbijt en was een perfecte soulmate. Familie en vrienden accep­teer­den de gees­tes­ver­schij­ning, ze gunden het meisje haar fantasie en liepen met een res­pect­vol boogje om het verzonnen obstakel heen. Maar die gast­vrij­heid ver­an­der­de toen er boter­ham­men voor de inge­beel­de vriendin moesten worden gesmeerd, toen ze de wc bezet hield en toen ze ook nog eens plaatsnam op de laatste lege plek in de auto. Daar trok de familie de grens: prima hoor, zo’n logé, maar er moet nu echt iemand naar de wc.

Het probleem met de legi­ti­ma­tie van sprookjes en inge­beel­de vrienden is dat de ver­hou­ding zoek raakt. Een vier­ja­ri­ge die doet alsof ze twee hondjes is die samen kunnen spelen, dat is best schattig, maar als we bomma thuis moeten laten omdat de imaginary friend op de pas­sa­giers­stoel is gaan zitten, kun je je afvragen of er nog iemand is die de dingen in per­spec­tief ziet.

Zo ook met het sprook­jes­hu­we­lijk: als er publieke middelen voor worden aangewend, als er sprake is van groteske beeld­vor­ming en als er nau­we­lijks vraag­te­kens worden gezet bij het onhaal­ba­re en het onbe­taal­ba­re, dan is het moment aan­ge­bro­ken om het gerust­stel­len­de verhaal te ont­mas­ke­ren.

Want de schijn­be­we­gin­gen van de bio­lo­gi­sche taart, de diversere gas­ten­lijst en de ‘moderne’ invulling van eeu­wen­ou­de tradities kunnen niet verhullen dat we te maken hebben met decadent powerplay van de aller­rijk­sten, met het patri­ar­chaat in vol ornaat, met de pr‐machine van de pro­to­col­len­fa­briek en met de giftige ver­te­ke­ning van het hoogst haalbare: de liefde. Duizenden zichzelf serieus nemende mensen hebben het verhaal van de moderne monarchie voor­be­reid en pla­neet­breed verspreid. Miljoenen mensen slikten het voor zoete koek en bijna niemand vroeg zich af of er geen uit­ster­ven­de natuur, nood­lij­den­de nuts­voor­zie­ning of ziel­to­gen­de regio gebaat zou zijn geweest met al dat geld en al die inzet.

De afgelopen weken was de herberg Brood en Spelen gere­ser­veerd voor Harry, Meghan en de aan hun gewijde mas­sa­hys­te­rie. De komende weken verwacht ik bezoek van beroemde voet­bal­lers voor wie we al onze principes en een flinke zak met geld opzij­zet­ten. Ik maak me daar zorgen over. Want de waanzin mag dan waanzin zijn, de waanzin kost écht tijd, écht geld, écht energie. We nor­ma­li­se­ren over­dre­ven opper­vlak­kig­heid en machtige systemen die hun beste tijd hebben gehad in de hoofden van miljoenen échte mensen.

Deze column verscheen op woensdag 23 mei 2018 in De Standaard.

Eén reactie

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.