Tegen het inner­lij­ke dreinen

Als het slecht met mij gaat, is onont­koom­ba­re afleiding mijn enige redding. Mijn gepieker is zo diep­ge­wor­teld dat er op sommige momenten niets anders op zit dan mijn hoofd in beslag te laten nemen. Iets doen dat zoveel her­sen­ca­pa­ci­teit vreet dat er geen geheugen meer over is om te herkauwen.

Lezen werkt dan niet. Boeken con­fron­te­ren me met mezelf, met hoe ik in het leven sta. Kan ik me meten met de hoofd­per­so­nen? De denktrant van de schrijver? Heb ik zuivere motieven? Visies? Relaties? Boeken leiden ook tot beroeps­de­for­ma­tie: wat gaat er goed in dit verhaal? Wat niet? Hoe zou dat beter kunnen? Bij kranten en tijd­schrif­ten is dat nog erger, lezen is huiswerk. Niet alleen haal ik elke tekst langs mijn inner­lij­ke kwa­li­teits­me­ter, ook is de er altijd de vraag: wat kan ik hiervan leren? Heb ik dit misschien later nodig bij mijn eigen stukken?

Wandelen werkt al beter, maar geeft me toch nog te veel ruimte om rondjes te rennen in mijn hoofd. Het helpt dat ik het afgelopen jaar heb geleerd om alles te deter­mi­ne­ren wat ik zie. Om het inner­lij­ke dreinen tegen te gaan, loop ik rond met een denk­beel­dig aan­wijs­stok­je: zomereik, Canadese eik, uit­ge­bloei­de look‐zonder‐look, een­stij­li­ge meidoorn, twee­stij­li­ge meidoorn, lijs­ter­bes. Maar als ik even verslap, ben ik weer in die echokamer van mijn gedachten, waar ik als een tafel­hoc­key­schijf heen en weer gekaatst word en geen schijn van kans heb grip te krijgen.

Bezig blijven is het devies, maar als ik de planten water geef of een keu­ken­kast­je boen, zijn er te veel openingen voor gepeins. Hetzelfde geldt voor de was ophangen, mijn benen scheren of de ramen zemen. Opruimen, ordenen, uitmesten of weggooien idem dito, allemaal taakjes die de knoop­den­ker tot wanhoop drijven.

Het enige dat echt lijkt te werken, is spel­le­tjes doen. Games zouden ook kunnen, maar momenteel ben ik meer op de bord­spel­len­toer. Het grote voordeel van een spel is dat het mijn denk­kracht volledig in beslag kan nemen. Ik ben fanatiek en wel­wil­lend genoeg om het con amore te spelen en als ik het juiste bordspel kies, leidt dat tot een inspan­ning die mijn denk­kracht zodanig afbuigt dat het toch weer ont­span­nend wordt.

De afgelopen periode zetten Wannes en ik ‘s avonds mijn gedachten op stand‐by door een paar potjes Terra Mystica te spelen. Terra Mystica is het beste spel dat ik in jaren heb gespeeld (en ik speel behoor­lijk veel bord­spel­len). Ik ben nogal kritisch, vaak vind ik de speeltijd te lang in ver­hou­ding tot de span­nings­boog, de geluks­fac­tor is doorgaans te groot, de regels zijn te ondui­de­lijk of de herhaling is te saai. Terra Mystica heeft me aangenaam verrast. Het is een tijd­ro­vend spel, maar het is geen moment slepend, er komt veel geluk bij kijken, maar dat is volkomen in ver­hou­ding tot de factor ‘strategie’, en er zit zoveel variatie in het spel, dat je het over­dre­ven vaak moet spelen voordat het saai wordt.

Korte samen­vat­ting: het is een spel waarbij je een rol aanneemt (cultisten, auren, dwergen, inge­ni­eurs, moe­ras­we­zens, enzovoort et cetera) die je voordelen en nadelen zal bieden. De speler moet die voordelen benutten en proberen zo min mogelijk last te onder­vin­den van de nadelen. Omdat alle spelers altijd een andere rol (kunnen) hebben, zijn de ver­hou­din­gen tussen de deel­ne­mers elke keer ver­schil­lend. Het is geen eenvoudig spel om te leren, want je moet han­de­lin­gen ver­rich­ten die wat overzicht vergen, maar als je eenmaal thuis bent in de spel­re­gels, blijkt steeds weer hoe onge­loof­lijk vernuftig en even­wich­tig het spel in elkaar zit. Alsof het een miljoen keer is proef­ge­speeld en bij­ge­schaafd voordat het op de markt werd gebracht.

Kortom, mocht je weldadige afleiding zoeken, overweeg Terra Mystica.

2 reacties

  1. maartje

    Het is een samenloop van omstan­dig­he­den. Dat piekeren is het enige dat ik al mijn hele leven meedraag, maar ik hoop dat de rest van de omstan­dig­he­den de komende maanden wel wat meer zullen meewerken.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.