Tussen hier en daar

Ik woon niet langer in het bui­ten­land, ik ben waar ik ben. Voor anderen woon ik misschien nog over de grens, maar voor mezelf is de grens tussen hier en daar er vooral een tussen nu en vroeger. Hier en daar zijn omge­draaid, ik ging daar wonen en ik woon nu hier.

Na het oude normaal kwam het nieuwe normaal. Het is erbovenop komen liggen, als een Photoshop-laag waarvan je de door­zich­tig­heid aanpast: je ziet de andere lagen er nog doorheen. Elk jaar dat ik hier woon, zie ik minder van de oude lagen. De door­zich­tig­heid neemt af, in de diepte liggen de gewoontes van vroeger, mijn Hollandse wereld­beeld, de dingen die ik daar – toen het nog hier was – zo van­zelf­spre­kend vond. Op een dag zal ik de lagen van mijn oude normaal niet meer kunnen zien, ik zal alleen weten van het hier en nu. Wanneer anderen me vertellen hoe het was of wanneer ik mijn eigen stukjes lees, zal ik aan een kari­ka­tuur denken, zoals ik doe bij andere zaken die ik vergeten ben.

Neem het knikkeren. Ik weet nog hoe het voelde als ik ál mijn knikkers verloor en met een lege knik­ker­zak naar huis liep. Hoe ik rekende welke nieuwe knikkers ik moest aan­schaf­fen om zo snel mogelijk weer boven Jan te zijn: met één zakje nieuwe yog­hurt­jes kon ik misschien mijn hoe­veel­heid ver­dub­be­len, maar met een zak bonken – waar ik nog een paar weken voor moest sparen – zou ik mijn hoe­veel­heid misschien wel kunnen ver­vier­vou­di­gen.

Ik herinner me alleen nog dié momenten. De momenten van miserie en euforie. Alsof knikkeren niet vooral bestond uit met cheap-ass knik­ker­tjes mijn vingervel schaven aan de tegels. Alsof ik niet voort­du­rend stond te wachten tot anderen hun con­flic­ten hadden opgelost. Alsof het niet bovenal een kwestie was van zoeken naar een goede knik­ker­pot, omdat er een hond in de vorige had gescheten. En als we er eindelijk een hadden, dan moest iedereen naar huis om te eten.

Want zo gaat het bij de dingen die je vergeet. De contouren van wat was nemen niet alleen af, ze vervormen ook. Het leven zoals het was, is hertekend en heeft een grote neus, een drie­dub­be­le onderkin en een lange dunne nek gekregen.
Soms verkeer ik in een vacuüm tussen het oude en het nieuwe normaal. Dan kan ik het oude niet meer raken en het nieuwe niet bevatten. Dan zweef ik tussen hier en daar zonder te weten waar dat is.

Een van de momenten dat ik opgeslokt word in het grote nergens, is als ik het rolluik naar beneden doe wanneer het gordijn nog niet dicht is (zie foto). Dat beeld was nieuw in 2005, nu zie ik het vrijwel dagelijks. Maar het mag dan een alledaags uitzicht zijn, er is geen beeld waarbij ik me ‘on-thuiser’ voel dan bij de weer­spie­ge­ling van het licht tegen die hori­zon­ta­le witte latjes. Ik heb zelfs moeite om te beschrij­ven hoe het eruitziet en wat het doet, zozeer is het niet van mij.

Vroeger dacht ik dat de dingen duidelijk waren: als er geen knik­ker­pot was dan haalde je een mes uit de keukenla en dan sneed je een tegel uit de stoep. Met het opgroeien kwam het besef dat de dingen niet duidelijk waren. Nooit. Maar dat de dingen zó ondui­de­lijk zouden worden, kon ik niet bevroeden.

Soms ben ik bang dat ik voor eeuwig opge­slo­ten zal zitten tussen het oude en het nieuwe normaal. Dat ik gevangen blijf in de reflectie van de ver­schil­len­de lagen, zoals er soms een mug opge­slo­ten zit tussen het raam en het rolluik. En dat ik net als die mug niet weet of ik ooit zal snappen hoe het zit en of ik er nog uit zal komen. Zenuw­ach­tig flad­de­rend tot ik uitgeput raak.

• Lilith gaat 40 dagen bloggen en for old times sake doe ik mee. Veertig stukjes in het wild. Dit is dag 9.

2 reacties

  1. peter paul

    Mooi stukje, Maartje. Kleine kant­te­ke­ning, toch. Ik voel het net zo, terwijl ik geen grens overtrok. Zou het niet ‘gewoon’ kunnen zijn dat jouw weemoed over je knik­ker­pot­je van weleer alles te maken heeft met wat niet meer is? Dingen die waren zijn niet duidelijk zolang je ze blijft pro­jec­te­ren op wat nu is. ‘Gewoon’ omdat alles verandert en toen van toen was en nu van nu. Of zoiets…

  2. maartje

    O, ja, ik sluit niet uit dat zulke gevoelens des mensen zijn, en dat ze niet zijn voor­be­hou­den aan de migranten. Toch kreeg in eigenlijk vooral bericht­jes over dit stukje van mensen die naar een ander land verhuisd zijnen het zo goed verwoord vonden. Ik denk dat het echt niet begrijpen van je nieuwe omgeving ingrij­pen­der is dan andere dingen die je niet kunt bevatten.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.