Stukjes in het wild

Volledig overtuigd van mijn eigen boor

Van mijn ouders kreeg ik een paar dozen met oud school­ge­rief mee. Tien­tal­len schrif­tjes tot aan de leeftijd dat ik slordig met mijn spullen begon om te gaan. Van­zelf­spre­kend zijn de oudste schrif­tjes het leukste; die waarin ik nog nau­we­lijks abstrac­tie­ver­mo­gen heb en opdrach­ten verkeerd begrijp, waarin je ziet dat ik er met rode wangetjes mee bezig geweest moet zijn.

In 1980 leerde ik lezen en schrijven op een typische Montessori‐manier, met veel visuele prikkels. In een aantal schrif­tjes moest ik woorden foutloos opschrij­ven en ernaast tekenen wat ze bete­ken­den. Al bladerend door die honderden inter­pre­ta­ties van de wer­ke­lijk­heid stuitte ik op de boor van de foto hierboven. Hoewel begin jaren tachtig de glo­rie­ja­ren waren van de workmate en mijn vader gewoon een elek­tri­sche boor­ma­chi­ne gebruikte, was dat kennelijk voor mij wat een boor was.

Dat is opvallend, maar waar­schijn­lijk had ik kort daarvoor een handboor leren gebruiken. Een groot deel van mijn kin­der­ja­ren bracht ik zon­dag­och­ten­den het liefste door met drie dingen: ver­keers­par­ken van Playmobil bouwen, meezingen met J.J. de Bom voorheen de Kin­der­vriend én figuur­za­gen. Met car­bon­pa­pier trok ik Bambi, Sneeuw­wit­je of een van mijn andere idolen over, ver­vol­gens boorde ik met een handboor een gaatje op de lijn. Daarna friemelde ik het zaagje erdoor­heen, ik draaide de vleu­gel­moe­ren aan en dan kon ik eindelijk beginnen met zo secuur mogelijk langs het lijntje zagen tot de bin­nen­kant loskwam. De handboor was voor mij dus als de slagbomen van mijn Playmobil‐verkeersuitzet: een soort speelgoed.

Een paar schrif­tjes verderop kwam ik de boor weer tegen, ik was nog steeds zes, maar iets ouder. Mijn beleving van de boor was con­sis­tent en dat vind ik mooi. Geen enkel streven om bij de grote mensen te horen, volledig overtuigd van mijn eigen boor. Ik mis die over­tui­ging, dat gebrek aan twijfel, of ik mis die boor. Of misschien mis ik vooral de vrijheid. Dat je Sneeuw­wit­je drie keer kon uitzagen zonder het knagende gevoel dat je ook een was had kunnen draaien.

• Er wordt veertig dagen geblogd in blogland, dit is dag 20.

4 reacties

  • Janneke

    En toch moet je deze ergens anders gezien hebben, want onze handboor was met een pomp­sys­teem

  • gewebkijk

    met pomp­sys­teem was een (stanley) schroe­ven­draai­er. ; )
    toen­der­tijd state of the art.

  • maartje

    @Janneke: Nee, zeker niet. Hij had een rode knop bovenop, en een rood of zwart handvat opzij.

  • Rob Alberts

    Prachtig verhaal

    Nu maken alle machines vooral veel lawaai.

    Gewoon met hand­kracht worden in mijn ogen de mooiste dingen gemaakt.

    Over 100 jaar is jouw schriftje vervangen door een bericht vervlogen in de cloud van een tablet.

    Nos­tal­gi­sche groet,

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.