Volledig overtuigd van mijn eigen boor

Van mijn ouders kreeg ik een paar dozen met oud school­ge­rief mee. Tien­tal­len schrif­tjes tot aan de leeftijd dat ik slordig met mijn spullen begon om te gaan. Van­zelf­spre­kend zijn de oudste schrif­tjes het leukste; die waarin ik nog nau­we­lijks abstrac­tie­ver­mo­gen heb en opdrach­ten verkeerd begrijp, waarin je ziet dat ik er met rode wangetjes mee bezig geweest moet zijn.

In 1980 leerde ik lezen en schrijven op een typische Montessori-manier, met veel visuele prikkels. In een aantal schrif­tjes moest ik woorden foutloos opschrij­ven en ernaast tekenen wat ze bete­ken­den. Al bladerend door die honderden inter­pre­ta­ties van de wer­ke­lijk­heid stuitte ik op de boor van de foto hierboven. Hoewel begin jaren tachtig de glo­rie­ja­ren waren van de workmate en mijn vader gewoon een elek­tri­sche boor­ma­chi­ne gebruikte, was dat kennelijk voor mij wat een boor was.

Dat is opvallend, maar waar­schijn­lijk had ik kort daarvoor een handboor leren gebruiken. Een groot deel van mijn kin­der­ja­ren bracht ik zon­dag­och­ten­den het liefste door met drie dingen: ver­keers­par­ken van Playmobil bouwen, meezingen met J.J. de Bom voorheen de Kin­der­vriend én figuur­za­gen. Met car­bon­pa­pier trok ik Bambi, Sneeuw­wit­je of een van mijn andere idolen over, ver­vol­gens boorde ik met een handboor een gaatje op de lijn. Daarna friemelde ik het zaagje erdoor­heen, ik draaide de vleu­gel­moe­ren aan en dan kon ik eindelijk beginnen met zo secuur mogelijk langs het lijntje zagen tot de bin­nen­kant loskwam. De handboor was voor mij dus als de slagbomen van mijn Playmobil-verkeersuitzet: een soort speelgoed.

Een paar schrif­tjes verderop kwam ik de boor weer tegen, ik was nog steeds zes, maar iets ouder. Mijn beleving van de boor was con­sis­tent en dat vind ik mooi. Geen enkel streven om bij de grote mensen te horen, volledig overtuigd van mijn eigen boor. Ik mis die over­tui­ging, dat gebrek aan twijfel, of ik mis die boor. Of misschien mis ik vooral de vrijheid. Dat je Sneeuw­wit­je drie keer kon uitzagen zonder het knagende gevoel dat je ook een was had kunnen draaien.

• Er wordt veertig dagen geblogd in blogland, dit is dag 20.

4 reacties

  1. Prachtig verhaal

    Nu maken alle machines vooral veel lawaai.

    Gewoon met hand­kracht worden in mijn ogen de mooiste dingen gemaakt.

    Over 100 jaar is jouw schriftje vervangen door een bericht vervlogen in de cloud van een tablet.

    Nos­tal­gi­sche groet,

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.