Wat een dag

Foto: Vézelay, 1991

1. Ooit besloot ik dat ik me altijd zou laten inter­vie­wen als iemand een verzoek deed, want als wij jour­na­lis­ten al geen inter­views meer willen geven, wie moet het dan wel doen? Ik had twee voor­waar­den: 1. de vragen moeten gaan over iets waarvan ik zelf vind dat ik deskundig genoeg ben 2. door een afschrik­wek­ken­de ervaring met een tele­vi­sie­pro­gram­ma in het verleden hoef ik nooit mee te werken aan per­soon­lij­ke inter­views. Over zie­len­roer­se­len doe ik alleen nog met eigen pen verslag.
Dus ik gaf van de week een interview: ‘Vrou­wen­dag beste dag om géén com­pli­ment­jes uit te delen’

2. Ik stopte in 2000 voor het eerst met roken, sindsdien rook ik af en aan wel en niet. Toch is er weinig veranderd sinds ik dertig jaar geleden begon met roken: ik ben ook als ik niet rook nog steeds verslaafd. Vandaag stop ik weer en gek genoeg heb ik er zin in. Dat lijkt me een valkuil.

3. Syn­es­the­sie was in het nieuws. Als syn­es­the­sie in het nieuws is, stroomt mijn mailbox altijd vol met media die mij willen inter­vie­wen. Omdat het vaak tv-programma’s zijn en ik wat came­ra­schuw ben, werk ik meestal alleen achter de schermen mee. Ik help ze aan meer infor­ma­tie en geef tips over inte­res­san­te aspecten.
Ook voor syn­es­the­sie geldt: ik schrijf er liever zelf over. Mocht iemand een artikel willen: mail me.
Mijn eerdere stukjes:
Syn­es­the­sie is een gelig woord
Syn­es­the­sie is een gelig woord (2)
Een dag uit het leven van een syn­estheet
Hoe ziet jouw pijn eruit?
Hoe ziet uw ik eruit?

4. Ik wilde een langer stukje schrijven, maar ik ga nu een app luisteren die mij van het roken af zal helpen. Ik weet wat de app gaat zeggen en ik weet wat me te doen staat. Ook dat lijkt me een valkuil.

• Er wordt veertig dagen geblogd in blogland, dit is dag 21.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.