Stukjes in het wild

Zondag

Mijn waak­zaam­heid rust niet. De inspan­nin­gen die ik moet leveren om mijn diverse span­nings­bo­gen naar beneden te halen, is soms boven­men­se­lijk. Zie het als een regenboog: ik kamp altijd met een halve boog en moet er een mentaal keu­ken­trap­je bij halen om het einde af te buigen naar een hele, naar de pot met goud.

Mijn waak­zaam­heid belet me werkelijk te geloven dat een hele boog tot de moge­lijk­he­den behoort.
Is het nature of nurture? Ben ik dom of onmachtig? Is het werkelijk mogelijk om je span­nings­boog zonder haringen en scheer­lij­nen naar beneden te trekken? Elke dag weer? En waarom heeft niemand mij dat geleerd?

Mijn waak­zaam­heid is zo cynisch, dat ze naar me knipoogt als ik probeer te doen alsof ze niet bestaat. Juist op de momenten dat ik mijn mentale keu­ken­trap­je heb getrot­seerd, het uiteinde heb vast­ge­pakt en probeer de boog zonder extra mankracht of doping af te buigen, juist dán is de ver­lei­ding groot om te denken dat ik de mindgame aan het verliezen ben. Non­cha­lan­ce is des duivels oorkussen en als een verslapte span­nings­boog iéts niet doet, is het wel naar de hemel reiken, dus daar trap ik mooi niet in.

Mijn waak­zaam­heid heeft een nieuw plafond nodig. Een verlaagd plafond moet voorkomen dat ik steeds opnieuw naar de Blokker moet voor een hoger trapje. Maar een verlaagd plafond mag dan praktisch zijn, ik hou van hoge plafonds, van hoe het vroeger was, van de ruimte die het lijkt te bieden, van de schijn van the sky is the limit.

Mijn waak­zaam­heid is groot, al zolang ik me herinner. Zo groot dat het als Godzilla door het verlaagde plafond heen breekt en door­groeit terwijl ik al lang in het lucht­le­di­ge tast, het einde van de boog niet meer kan vinden, niet meer kan zien. Met wortels van veertig jaar oud en een kruin tot aan het zwerk, is mijn waak­zaam­heid van het stand­vas­ti­ge soort, en daar verandert geen lieve zondag iets aan.

• Er wordt veertig dagen geblogd in blogland, veertig stukjes in het wild. Gisteren liet ik het afweten, dus dit is dag 17.

2 reacties

  • Kleine Atlas

    Ach, ik vind dat zo mooi geschre­ven, over een karak­ter­trek in jezelf die helemaal niet zo mooi lijkt te zijn, in uit­ver­gro­te vorm. Extra door de timing op een zondag. Ik werd er al stil van toen ik het las, en nu nog altijd. Ik heb de neiging om te zeggen: zorg goed voor jezelf, met de haringen waarmee je dagelijks bivak­keert en het getouw­trek op vaste basis.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.