Columns

Gelijk­spel

Als Neder­land­se feministe sta je altijd met 1–0 achter in gesprek­ken met Vlamingen over eman­ci­pa­tie. ‘Hoe kan het toch dat Neder­land­se vrouwen altijd de ach­ter­naam van hun man aannemen?’ hoor je dan. Schoor­voe­tend moet ik in zulke gevallen bekennen dat mijn moeder inderdaad nog de naam van haar echt­ge­noot aannam, terwijl de moeder van mijn Belgische man fier onder eigen vlag leeft. Dus ja: 1–0.

‘En Neder­land­se vrouwen werken toch massaal deeltijds?’ is doorgaans het volgende onderwerp dat ter tafel komt. Dat zou dan 2–0 moeten zijn, maar dan begin ik toch te sputteren en ja en nee tegelijk te knikken of schudden. Want ja, Neder­land­se vrouwen werken het meeste deeltijds van alle Euro­pe­a­nen, en ja, er zijn talloze redenen waarom die grote hoe­veel­heid part­ti­mers wijst op een gebrek aan eman­ci­pa­tie. Maar in België werken de mannen dan weer opvallend weinig deeltijds, en wat is eman­ci­pe­ren­der: je beiden over de kop werken of allebei meer tijd hebben voor zaken die ook gedaan moeten worden?

Deeltijds werken kan ik iedereen aanraden. Mij lukt het doorgaans niet omdat ik een onza­ke­lij­ke zelf­stan­di­ge ben, maar die fases in mijn leven dat ik voldoende kon verdienen in minder dan 40 uur wist ik direct dat het klopte. Dat er adem­ruim­te kwam, tijd voor de zorgen en zegens die zich aan­dien­den, voor mezelf, voor anderen, voor talenten en taakjes, en de kalmte die iedereen soms nodig heeft.

De afgelopen jaren zag ik ze gelukkig steeds vaker ver­schij­nen: opge­luch­te Belgische man­nen­vrien­den die een dag minder mochten gaan werken. Met losse schouders en een big smile kwamen ze vertellen hoe blij ze waren met hun terug­ge­koch­te tijd.

Maar voorlopig heeft slechts 6 procent van de Belgische mannen de ruimte om opgelucht adem te halen, terwijl dat in Nederland bijna 19 procent is. En als je ervan uitgaat dat het feminisme streeft naar gelijk­heid, dan kun je niet om de adem­ruim­te van mannen heen. Die 1–0 wordt dus 1–1 en tot het gat is gedicht, hamer ik op het belang van losse schouders voor iedereen.

Deze column verscheen in Femma van december 2018.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.