Columns

Met veel plezier schrijf (en schreef) ik columns voor allerlei fijne opdrachtgevers, waaronder Radio 1, VPRO en De Standaard.

De Ochtendzoen – Zezoenja

Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde

Degene die de ochtendzoen heeft bedacht, verdient pek en veren. Minstens. De verleiding is groot om bij een ochtendzoen te denken aan lome lijven, de zon die een streep van zij tot zij trekt en slaperige lippen die willoos én gewillig zijn. Maar de werkelijkheid is weerbarstiger.

De werkelijkheid is er een van in je hand ademen en a. constateren dat er een goede smoes nodig is om die zoen niet te hoeven geven, of b. gokken dat die ander evenmin naar viooltjes ruikt en dat min maal min plus is. Tenminste als je van elkaar houdt.

Want dat is belangrijk. Van elkaar houden. Met een onenightstand die de avond ervoor werd geflatteerd door het juiste licht, wat geestverruimende middelen en een portie goede wil, is de ochtendzoen gedoemd er een te zijn van c. why the fuck blaast die gast niet even in zijn hand, en kiest hij niet voor de goede smoes uit antwoord a? Als je niet van iemand houdt, is min maal min geen optie. Dan is dat gewoon smerig.

Je kunt je afvragen waarom je de ochtendzoen zou geven. Waarom zou je niet – praktisch als je bent – eerst ontbijten, je tanden poetsen, je tong poetsen, je bovenlip epileren, en je beginnende baard aan banden leggen? Easy toch?

Welnu, dan heb je het magische moment gemist. De ochtendzoen is namelijk de relationele kickstart van de dag. Het is een belangrijke statusbevestigende daad; onzekere meisjes pruilen als ze ‘m niet krijgen, veeleisende echtgenotes verordonneren een ochtendzoen, en in een beginnende relatie is het een teken van consistentie, van ‘yup, ik vind je vandaag nog steeds lief’.

Geen van deze zoenen laat het toe dat er een uitgebreide opfrisbeurt aan voorafgaat en daarmee staat élk mens, élke dag voor een vreselijk dilemma: laat ik mijn beminde uitgebreid ondervinden hoe het diner van gisteravond na dertien uur ruikt, als teken van liefde, met het risico dat het slachtoffer in kwestie minder van kebab houdt dan ik en de benen neemt. Of weiger ik de ochtendlijke gelofte koelbloedig en kies ik voor ratio in plaats van romantiek – met alle pruilende meisjes vandien?

Het lijkt erop dat min maal min een dikke min blijft. Me dunkt dat het dilemma van de ochtendzoen de nodige pek en veren waard is.

Column voor APPeL

Een ode aan de verstrooide professor
(en niet aan zijn vrouw)

door Maartje Luif

U kent hem wel: de verstrooide professor. Erudiet, eloquent en gevierd, maar ook ietwat morsig, een beetje wereldvreemd en onhandig. Soms wekt hij de schijn van zelfverwaarlozing en vertoont hij minachting voor aardse zaken, maar iedereen vindt hem vriendelijk, de verstrooide professor. De stad Leuven is zo’n professor. Alles in Leuven ademt belezenheid en welbespraaktheid. De gevels, de straten, de kasseien: een boekenkast vol geschiedenis en ideeën. Maar hela! Zit daar niet een vlek op zijn mouw? En poetst hij zijn tanden wel?

Leuven is zo’n professor van wie men zich afvraagt of hij getrouwd is. Is er iemand die met een liefdevolle aai ‘s ochtends zijn revers afklopt en misprijzend de combinatie groene broek en rood overhemd aanschouwt? Is er iemand die hem behoedt voor overmatige drankconsumptie? Of iemand die de poetsvrouw opdracht geeft zijn talloze boekenkasten af te stoffen? Ja, dus. In Leuven is het Louis Tobback die de jarenlange bestiering van de echtelijke sponde bekroond zag met een koperen bruiloftsfeest. Uit de riolen van Leuven komt de minachting voor aardse zaken omhoog, bovengronds probeert Tobback te verhinderen dat iemand dat doorheeft.

Maar net als bij de verstrooide professor voel je dat het de hand van een ander is die de stad toonbaar maakt. Dat het een ander is die de stofjes van zijn mouw klopt. Leuven zou zijn stropdas vermoedelijk vergeten. Leuven is de stad bij wie de slip van zijn gestreken overhemd uit zijn broek hangt. Zijn vrouw had het zo goed bedoeld toen ze het streek, maar zelf heeft hij er geen oog voor.

En zo moet het ook zijn. Mevrouw de professor mag hem uiteraard behoeden voor al te grote uitglijders op het gebied van aardse zaken als uiterlijk voorkomen en lichaamsgeur, maar u moet er toch niet aan denken dat onze verstrooide professor ineens met een Porsche de campus op komt rijden. Nee, de verstrooide professor hoort op de fiets te komen, met een slingerend spatbord nog wel. Liefst door de regen. Met een walm van pijptabak om zich heen. En hij hoort een tic te hebben; een eigenaardige eigenschap die hij niet kan bedwingen. Het is immers een verstrooide professor.

Vrouwen die camera’s ophangen op alle pleinen van de stad om later met een ferme veeg dat ene stofje van zijn pak te kloppen, kunnen beter een CEO aan de haak slaan, of iemand uit de security. Van de verstrooide professor moeten ze afblijven, die doet het veel beter mét die vlek op zijn mouw.

Het Eiland Neus is op afroep beschikbaar voor een mooie column over een onderwerp naar keuze. Wij doen het graag en vlug, tegen elk aannemelijk bod. Voor meer informatie of een concreet verzoek kunt u terecht op onze te huur-pagina.

Wat? Een column voor APPeL, een tijdschrift voor alumni van de faculteit psychologie en pedagogie van de KU Leuven.
Wanneer? In november 2007.
Www? Jawel, hier is de column en hier zijn de andere artikelen die ik voor APPeL schreef.

Mag ik aan u voorstellen: Zezoenja!

Heren, dames, er zijn allerlei goede redenen om hier niet te komen. Zoals daar zijn: madame Zezunja schrijft steeds maar geen stukjes.

Welaan, ik schrijf ze wel, alleen ze verschijnen ergens anders. Daarom maak ik bij deze reclame voor mijn alterego op VPRO’s Cafe De Liefde: Zezoenja! Tien weken lang vindt u daar elke week een zoenstukje. Duizend kanten van zoenen in tien weken belicht. Kom daar maar eens om.

Het onderwerp vandaag is: de zoenevolutie, hoe een sollicitatiezoen kan omslaan in een lange-relatiezoen.

“De heer des huizes zoent mij als hij opstaat, als hij weggaat en als hij onverwacht van mij houdt. Hij zoent me bij het binnenkomen, bij het oppeppen en hij zoent de tranen van mijn wang. Hij zoent mij. Vaak. Genoeg. Maar je hebt zoenen en zoenen. De zoenen van de heer des huizes zijn in de loop der jaren veranderd. (…) “

Lees de spannende ontknoping van de zoenevolutie op de website van VPRO’s Cafe De Liefde. Het stukje is geschikt voor zowel Darwinisten als Creationisten. Klik op de site in de rechterzijbalk op het plaatje van Zezoenja en doe mee aan de zoenestafette.

Smak!

Zezoenja – De Zoenevolutie

Dit stukje verscheen als column op VPRO’s Café De Liefde.

De heer des huizes zoent mij als hij opstaat, als hij weggaat en als hij onverwacht van mij houdt. Hij zoent me bij het binnenkomen, bij het oppeppen en hij zoent de tranen van mijn wang. Hij zoent mij. Vaak. Genoeg.

Maar je hebt zoenen en zoenen. De zoenen van de heer des huizes zijn in de loop der jaren veranderd. Ik herinner me onze eerste, bange kus. Een kus die in niets lijkt op de kussen van rust die we nu uitdelen. Bange mensen, bange zoenen. Zoiets.

Een degelijke graadmeter in de zoenevolutie is de tong. Bij de sollicitatiezoen lijkt de tong van levensbelang. Een eerste kus zonder tong krijgt zelden het predikaat eerste kus. Bange zoeners tongen vaker.

Terwijl de lange-relatiezoen vaak juist een zoen zonder tong is. Ik bedoel: je hebt ze wel hoor, mensen die bij het thuiskomen hun vrouw eens stevig bekken – en ook nog voor het slapengaan, na het opstaan, en voordat ze de auto instappen om naar hun werk te vertrekken. Maar over het algemeen is de lange-relatiezoen veel te functioneel om eindeloze rondedansjes van de tong te behelzen.

Waar de eerste zoen vaak bedoeld is om de ander mateloos te boeien en te laten smachten naar meer, hangend tegen een barkruk of wriemelend op de bank, is de lange-relatiezoen veel meer een middel om gerust te stellen, om een degelijk soort liefde te betuigen. Bij tijd en wijle zal ook deze zoen een uitnodiging zijn tot méér, maar negen van de tien keer is hij bedoeld als daad van attentie voordat we kattenbrokken gaan kopen.

De hedendaagse lange-relatiezoen ten huize Zezoenja is een gezellige zoen. Ik zou ‘m niet willen missen. In alle beginnende relaties mis ik die zoen. Hoe opwindend de sollicitatiezoen uit het veroveringstijdperk ook is, ik snak altijd naar geruststelling. Doe mij een zoen die me kalmeert! Alsjeblieft!

Het probleem van de sollicitatiezoen en de lange-relatiezoen is: ze kunnen moeilijk naast elkaar bestaan. Een geruststellende zoen is bijna per definitie geen wilde tongzoen en een sexy zoen mag niet al te geruststellend zijn om nog sexy te zijn.

De enige oplossing is doen alsof. Dus als de heer des huizes kattenbrokken gaat kopen, negeer ik alle geruststelling in zijn lippen. Ik kijk naar ‘m alsof ik ‘m voor het eerst zie. Ik stel me voor, hallo, ik ben Zezoenja, en ik geef een bange kus terug. Op die manier hebben we soms, heel soms, een moment dat de zoenevolutie niet bestaat. Dan staat zijn gezellige lange-relatiezoen bol van belofte. En dan ben ik plots een creationist.

Site spotting: columns over websites (2001)

Wat? Een columnserie over internet.
Waar? In Hkwadraat, het maandblad van de Hogeschool Haarlem (nu: Inholland).
Wanneer? Ik schreef de reeks in 2000 en 2001. Onderstaande column verscheen in april 2001.
Concreet? Ik besprak websites die studenten en docenten van de Hogeschool Haarlem zelf maakten en de sites die ze vaak bezochten.
En? Het was kommer en kwel destijds, de meeste hobbyisten maakten wanstaltige websites en de favoriete websites van de hogeschoolbevolking waren over het algemeen zeer des lullo’s. De column bestond dus uit een maandelijkse portie misprijzen.

Voorbeeld:

 

SITE SPOTTING

door Maartje Luif

Stiekeme dingen doen op internet is verdomd lastig. Zonder dat de surfer het doorheeft, verzamelt de computer tijdelijke internetbestanden, opgehaalde plaatjes en zogenaamde cookies (dat zijn oormerken die met name commerciële sites aan je harde schijf klikken, zodat ze je later weer herkennen). Je internetbrowser gedraagt zich als het ware als een spion die allerlei bedrijven stante pede op de hoogte stelt van jouw doen en laten.

Ook op de campus zijn deze spionnen geïnfiltreerd. Slimmeriken weten natuurlijk van het bestaan van het spionagenetwerk, dus die wissen keurig alle bestanden die niet door de beugel kunnen. Maar in het computerlokaal op de academie voor Werk en Welzijn kent kennelijk niet iedereen het fenomeen ‘logbestanden’. Waardoor anderen kunnen zien dat iemand heeft geprobeerd via de zoekmachine www.sextracker.com pornosites naar keuze te bekijken. Van ‘stiekem’ is in dat lokaal sowieso geen sprake: alle beeldschermen staan richting het publiek.

Op een andere computer heeft iemand de site www.manhood.com aangedaan. Een link op die pagina leidt naar www.teenlivefucking.com. Onderaan de pagina staat keurig dat die link slechts om advertentieredenen op de site staat. Een beetje doorzichtig voor een pagina die de naam ‘mannelijkheid’ draagt. Daarbij is het de enige link op een volkomen witte pagina.

Kortom: seks op school. het moet niet gekker worden.

Ik vind het namelijk al gek dat studenten zich en plein public laten zien op, pak ‘m beet, sites als www.debusop6.nl, www.big-brother.nl of www.star-maker.nl. Als je al iemand wegstemt, dan doe je dat toch met de gordijnen dicht, de deur op slot en een deken over je hoofd? Maar de logfiles zitten vol met sporen van studenten die hun gang naar de stembus van John de Mol zonder schroom aan hun medestudenten laten zien.

En zelfs het over het beeld laten rollen van allerlei in geslachtsgemeenschap verkerende organismen is dus tegenwoordig hartstikke normaal in de klas. Kijk, en dan kan ik dus niet anders dan me voorstellen in welke situatie de sites zijn opgeroepen. Zat er een pukkelig jongetje met steeds roder wordende oortjes muisstil in een rustig computerlokaal of stond er een groepje studenten giechelend om zo’n scherm? Je weet het niet.

Het lachen zal ze in elk geval snel vergaan zijn. Want stiekem kijken en snel wegklikken is niet aan de orde bij de aanbieders van rauw vlees. Roep een pornosite op en de enige uitweg is: hard hollend het web verlaten via de aan- en uitknop van je computer. Geen volk totalitairder dan de sitebouwers van de rosse buurt op internet. Er is altijd sprake van koppelverkoop. Klik een link aan en je scherm wordt in enkele seconden volgebouwd met subschermpjes. De ene pagina biedt nog hetere waar dan de andere en ieder kruisje dat je aanklikt, wordt afgestraft met weer een nieuwe stapel seks-popups. Een vriend vertelde mij dat bij het laden van zo’n subsite eerst de opdracht wordt gegeven weer nieuwe sites te openen. Tegen de tijd dat jij het scherm sluit, is het nieuwe commando allang weer de deur uit. Bovendien is vaak ingebouwd dat je niet meer terug kunt naar de vorige pagina via de terug-knop.

Tsja, en dat lijkt mij dus een onoverkomelijk probleem als er ieder moment een docent achter je kan staan om te vragen waar je werkstuk blijft. Zo’n vent kijkt dan, in het beste geval, recht in de zaadvragende ogen van een uit siliconen opgebouwde teen met peroxidehaar. In het slechtste geval kijkt hij natuurlijk recht in haar…

Nee, dan maakt de student die www.stlukeproductions.com bezocht ongetwijfeld een betere indruk. De docent zal over diens schouder in de vrome ogen van Moeder Theresa of Johannes de Doper blikken.
En dan zingen we in koor: Halleluja! Logfiles zijn leuk.

Één treinreis, één plaat en mijn walkman

“De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!”

Bij Frommel, kunt u alles lezen over mijn klassieker op het gebied van muziek. Klik – dus – door.

Update: Nu, na twee jaar, heb ik het stukje ook hier gezet.

DE FAVORIETE PLAAT VAN ZEZUNJA

Limbo van de Throwing Muses. De plaat viel op vruchtbaar terrein. Als er één moment is waarop elke plaat mijn persoonlijke klassieker had kunnen worden, was het dát moment. Het moment dat ik mezelf leerde kennen.

Why don’t you wake with your – Weight on me – Arms around – My favorite sound (Mr. Bones)

Ik had mijzelf voordien nauwelijks recht in de ogen gekeken en leefde op de uitlopers van een goede jeugd. Mijn eigen fundamenten waren onzichtbaar. Verstopt in zand, klei en grondwater. Nimmer blootgelegd. Nooit gecheckt op verzakking, houtrot en palenpest.

Don’t look in the mirror – Or he’ll look back at you (Ruthies knocking)

Tot ik in die trein stapte en me realiseerde dat ik aan mezelf én de leeuwen overgeleverd was. Ik zou een week lang de onderste steen bovenhalen in een extreem-rechtse stad met overdadig veel honkbalknuppels, kale koppen en machinegeweren. Zielsalleen zou ik daar mijn journalistieke plicht volbrengen. Niemand zou mij begrijpen, mijn taal spreken en me beschermen. Zielsalleen was zelden zo’n toepasselijk woord.

I’m headed for the trees over there – If that’s not a destination I don’t care (Freeloader)

Maar ik doe de plaat te kort als ik alle credits aan het moment zou geven.

De trein zette zich in gang en ik hoorde Buzz, het eerste nummer op de plaat. Buzz is een trein. Geen nummer komt meer in aanmerking voor het predicaat ‘trein’ dan Buzz. Langaam optrekken, en dan met grote snelheid beheerst doorrollen. Tsjoeketsjoek. Rails, bielzen en een voorbij schietend landschap. Dat is een trein. Dat is Buzz.

Don’t worry the bees – The buzz sounds sweet to me (Buzz)

De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!

Cool place – I’m amazed – You rock me into space – You put cake – Down my throat – And in my face (Tar Kissers)

En dan rolt-ie door. Die plaat. En de trein. Hij rolt door tot het een klassieker is. Een plaat die je niet in fragmenten mag luisteren. Een plaat die ik hier dus in zijn geheel zou plaatsen. Als het zou kunnen. Een plaat die ik nu geweld aandoe, omdat ik maar vier nummers en een filmpje mag kiezen. Waardoor je de organische volgorde nooit meekrijgt. Terwijl die volgorde maakte dat ik opgepompt werd, bijgeschoold, gestuwd, gekraakt. Mijn fundamenten werden bielzen, stevig en betrouwbaar. Mijn zelfvertrouwen ging sky high. Ik zou ze een poepie laten ruiken, de fascisten. En dat deed ik. Met dank aan één treinreis, één plaat en mijn walkman.

I’m so hazy – You talking crazy – Just puts me to sleep – Sing to me – Put me to sleep – Sing to me – Sing me to sleep (Tango)

Kristin en Tanya maakten me sterk als een trein. Zo sterk als ik wil zijn.