Columns

Met veel plezier schrijf (en schreef) ik columns voor allerlei fijne opdrachtgevers, waaronder Radio 1, VPRO en De Standaard.

Site spotting: columns over websites (2001)

Wat? Een columnserie over internet.
Waar? In Hkwadraat, het maandblad van de Hogeschool Haarlem (nu: Inholland).
Wanneer? Ik schreef de reeks in 2000 en 2001. Onderstaande column verscheen in april 2001.
Concreet? Ik besprak websites die studenten en docenten van de Hogeschool Haarlem zelf maakten en de sites die ze vaak bezochten.
En? Het was kommer en kwel destijds, de meeste hobbyisten maakten wanstaltige websites en de favoriete websites van de hogeschoolbevolking waren over het algemeen zeer des lullo’s. De column bestond dus uit een maandelijkse portie misprijzen.

Voorbeeld:

 

SITE SPOTTING

door Maartje Luif

Stiekeme dingen doen op internet is verdomd lastig. Zonder dat de surfer het doorheeft, verzamelt de computer tijdelijke internetbestanden, opgehaalde plaatjes en zogenaamde cookies (dat zijn oormerken die met name commerciële sites aan je harde schijf klikken, zodat ze je later weer herkennen). Je internetbrowser gedraagt zich als het ware als een spion die allerlei bedrijven stante pede op de hoogte stelt van jouw doen en laten.

Ook op de campus zijn deze spionnen geïnfiltreerd. Slimmeriken weten natuurlijk van het bestaan van het spionagenetwerk, dus die wissen keurig alle bestanden die niet door de beugel kunnen. Maar in het computerlokaal op de academie voor Werk en Welzijn kent kennelijk niet iedereen het fenomeen ‘logbestanden’. Waardoor anderen kunnen zien dat iemand heeft geprobeerd via de zoekmachine www.sextracker.com pornosites naar keuze te bekijken. Van ‘stiekem’ is in dat lokaal sowieso geen sprake: alle beeldschermen staan richting het publiek.

Op een andere computer heeft iemand de site www.manhood.com aangedaan. Een link op die pagina leidt naar www.teenlivefucking.com. Onderaan de pagina staat keurig dat die link slechts om advertentieredenen op de site staat. Een beetje doorzichtig voor een pagina die de naam ‘mannelijkheid’ draagt. Daarbij is het de enige link op een volkomen witte pagina.

Kortom: seks op school. het moet niet gekker worden.

Ik vind het namelijk al gek dat studenten zich en plein public laten zien op, pak ‘m beet, sites als www.debusop6.nl, www.big-brother.nl of www.star-maker.nl. Als je al iemand wegstemt, dan doe je dat toch met de gordijnen dicht, de deur op slot en een deken over je hoofd? Maar de logfiles zitten vol met sporen van studenten die hun gang naar de stembus van John de Mol zonder schroom aan hun medestudenten laten zien.

En zelfs het over het beeld laten rollen van allerlei in geslachtsgemeenschap verkerende organismen is dus tegenwoordig hartstikke normaal in de klas. Kijk, en dan kan ik dus niet anders dan me voorstellen in welke situatie de sites zijn opgeroepen. Zat er een pukkelig jongetje met steeds roder wordende oortjes muisstil in een rustig computerlokaal of stond er een groepje studenten giechelend om zo’n scherm? Je weet het niet.

Het lachen zal ze in elk geval snel vergaan zijn. Want stiekem kijken en snel wegklikken is niet aan de orde bij de aanbieders van rauw vlees. Roep een pornosite op en de enige uitweg is: hard hollend het web verlaten via de aan- en uitknop van je computer. Geen volk totalitairder dan de sitebouwers van de rosse buurt op internet. Er is altijd sprake van koppelverkoop. Klik een link aan en je scherm wordt in enkele seconden volgebouwd met subschermpjes. De ene pagina biedt nog hetere waar dan de andere en ieder kruisje dat je aanklikt, wordt afgestraft met weer een nieuwe stapel seks-popups. Een vriend vertelde mij dat bij het laden van zo’n subsite eerst de opdracht wordt gegeven weer nieuwe sites te openen. Tegen de tijd dat jij het scherm sluit, is het nieuwe commando allang weer de deur uit. Bovendien is vaak ingebouwd dat je niet meer terug kunt naar de vorige pagina via de terug-knop.

Tsja, en dat lijkt mij dus een onoverkomelijk probleem als er ieder moment een docent achter je kan staan om te vragen waar je werkstuk blijft. Zo’n vent kijkt dan, in het beste geval, recht in de zaadvragende ogen van een uit siliconen opgebouwde teen met peroxidehaar. In het slechtste geval kijkt hij natuurlijk recht in haar…

Nee, dan maakt de student die www.stlukeproductions.com bezocht ongetwijfeld een betere indruk. De docent zal over diens schouder in de vrome ogen van Moeder Theresa of Johannes de Doper blikken.
En dan zingen we in koor: Halleluja! Logfiles zijn leuk.

Één treinreis, één plaat en mijn walkman

“De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!”

Bij Frommel, kunt u alles lezen over mijn klassieker op het gebied van muziek. Klik – dus – door.

Update: Nu, na twee jaar, heb ik het stukje ook hier gezet.

DE FAVORIETE PLAAT VAN ZEZUNJA

Limbo van de Throwing Muses. De plaat viel op vruchtbaar terrein. Als er één moment is waarop elke plaat mijn persoonlijke klassieker had kunnen worden, was het dát moment. Het moment dat ik mezelf leerde kennen.

Why don’t you wake with your – Weight on me – Arms around – My favorite sound (Mr. Bones)

Ik had mijzelf voordien nauwelijks recht in de ogen gekeken en leefde op de uitlopers van een goede jeugd. Mijn eigen fundamenten waren onzichtbaar. Verstopt in zand, klei en grondwater. Nimmer blootgelegd. Nooit gecheckt op verzakking, houtrot en palenpest.

Don’t look in the mirror – Or he’ll look back at you (Ruthies knocking)

Tot ik in die trein stapte en me realiseerde dat ik aan mezelf én de leeuwen overgeleverd was. Ik zou een week lang de onderste steen bovenhalen in een extreem-rechtse stad met overdadig veel honkbalknuppels, kale koppen en machinegeweren. Zielsalleen zou ik daar mijn journalistieke plicht volbrengen. Niemand zou mij begrijpen, mijn taal spreken en me beschermen. Zielsalleen was zelden zo’n toepasselijk woord.

I’m headed for the trees over there – If that’s not a destination I don’t care (Freeloader)

Maar ik doe de plaat te kort als ik alle credits aan het moment zou geven.

De trein zette zich in gang en ik hoorde Buzz, het eerste nummer op de plaat. Buzz is een trein. Geen nummer komt meer in aanmerking voor het predicaat ‘trein’ dan Buzz. Langaam optrekken, en dan met grote snelheid beheerst doorrollen. Tsjoeketsjoek. Rails, bielzen en een voorbij schietend landschap. Dat is een trein. Dat is Buzz.

Don’t worry the bees – The buzz sounds sweet to me (Buzz)

De beweging van de trein, het ritme van de muziek, het moment van mijn leven – ik en ik alleen – het gevoel dat alles samenvalt en je buik een seintje geeft aan je hoofd: hee joh! het klopt! alles klopt! besef!

Cool place – I’m amazed – You rock me into space – You put cake – Down my throat – And in my face (Tar Kissers)

En dan rolt-ie door. Die plaat. En de trein. Hij rolt door tot het een klassieker is. Een plaat die je niet in fragmenten mag luisteren. Een plaat die ik hier dus in zijn geheel zou plaatsen. Als het zou kunnen. Een plaat die ik nu geweld aandoe, omdat ik maar vier nummers en een filmpje mag kiezen. Waardoor je de organische volgorde nooit meekrijgt. Terwijl die volgorde maakte dat ik opgepompt werd, bijgeschoold, gestuwd, gekraakt. Mijn fundamenten werden bielzen, stevig en betrouwbaar. Mijn zelfvertrouwen ging sky high. Ik zou ze een poepie laten ruiken, de fascisten. En dat deed ik. Met dank aan één treinreis, één plaat en mijn walkman.

I’m so hazy – You talking crazy – Just puts me to sleep – Sing to me – Put me to sleep – Sing to me – Sing me to sleep (Tango)

Kristin en Tanya maakten me sterk als een trein. Zo sterk als ik wil zijn.