Over natuur

In 2015 ging ik aan de rand van de natuur wonen, in 2017 volgde ik een cursus Natuurgids bij CVN Natuurpunt en inmiddels ben ik een gedreven natuurvorser. Dus kreeg de natuur een eigen categorie.

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Gesuis

    Wij horen hier veel suizen. Ver­schil­len­de wegen, de bomen die ruisen, de treinen in de verte, machines in huizen. Maar het mooiste suizen de vij­ver­vo­gels. Niet de duiven, die flappen van flap‐flap‐flap, en ze zweven even, en ook niet de kleine vogeltjes, die dartelen en duiken. Maar de ganzen en de meeuwen. De droge weerstand van tien­tal­len vleugels, het logge gewicht van een gans in de wind. De meeuwen die monotoon zoemen met duizenden lijfjes en een enkele schreeuw van wacht op mij. Er zijn dagen dat ik nog dieper de natuur in zou willen, maar tijdens dat gesuis, dat alle tril­lin­gen platdrukt, wil ik het liefste bij de vijvers blijven.

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Groentjes

    Er belde een jongen aan. Hij was van Natuur­punt en ze deden een onderzoek naar de eikelmuis die hier in de buurt was gesig­na­leerd. Of ik misschien onlangs een eikelmuis had gezien. Hij hield een a4’tje voor me met een foto van het beest. Het was een grote muis met een dikke staart. Een mooie muis. Een muis die ik graag had gezien. Er zitten muizen in onze tuin, maar die laten zich niet bestu­de­ren. Nou, zei ik, ik zag wel een grote muis laatst, die ging hop, hop, hop door het hoge gras. Ik rea­li­seer­de me dat het wat sullig klonk, maar de jongen sloeg aan. Hoe zag hij eruit? Ja, uh, dat weet ik niet hoor, zei ik, Hij ging gewoon van poing poing poing door het gras. Maar hij was groot en had wel een flinke staart. Ik was me ervan bewust dat dit een kin­der­ach­ti­ge poging was mijn verhaal relevant te maken en schaamde me, maar de jongen pakte een pen. Van poing poing poing en een dikke staart waren kennelijk genoeg om mij serieus te nemen. Hoe laat zag u de muis? Was het in de voor­mid­dag? De namiddag? ’s Avonds? Was de muis alleen? Weet u…

  • Columns,  Over natuur

    Zet een hek om de natuur

    Leg de bouwstop van Joke Schau­vlie­ge naast het huidige tempo waarin Vlaan­de­ren vol gepla­muurd wordt, en je beseft dat het om een geval van politieke spin gaat, schrijft MAARTJE LUIF. Als Hollander dacht ik altijd dat België zo groen was. Ik verfoeide het platte Nederland met de indu­strie­ter­rei­nen rond de snelweg, de natuur­ge­bie­den met overal afval­bak­ken en afras­te­rin­gen, de pla­no­lo­gi­sche con­tro­le­dwang en de neiging om tot op de meter te bepalen waar de natuur haar gang mag gaan. Natuur voelt minder als natuur als er een hek omheen staat. Als ik in de Ardennen kwam, dacht ik: kijk, dít is pas natuur! Glooiende velden en uit­ge­strek­te bossen waar je een hele dag kunt zwerven zonder een levende ziel tegen te komen. Geen hekjes, geen afval­bak­ken, geen stoep­ran­den in het struweel. In gesprek­ken verwees ik graag en vaak naar België: zo zou het in Nederland ook moeten zijn! Niet zo aan­ge­harkt en over­ge­or­ga­ni­seerd, maar een beetje go with the flow. Natuur­lijk wist ik wel dat Nederland ook veel natuur­schoon kent: de Wad­den­ei­lan­den, Zeeland, de Hoge Veluwe, Waterland, de Drentse veen­gron­den, de Utrechtse heuvelrug, het rivie­ren­ge­bied, het Groene Hart, de Friese meren. Maar het gevoel van ongerepte natuur is toch een stuk…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Jaar­al­le­gaar – Die­ren­rijk­top­tien 2016

    In 2015 verhuisde ik naar het die­ren­rijk. Ik ver­wacht­te een grote tuin en de daarbij behorende merel (iedereen met een boom in zijn buurt heeft een merel toch?) maar ik kreeg een wereld aan verschil. In januari ver­huis­den we, in februari leende ik een ver­re­kij­ker van mijn vader en in maart noemde ik mezelf beginnend vogelaar. Maar vogels waren niet de enige dieren die ons ver­baas­den. De tien die­ren­rijk­ste momenten van 2015 10. De valk­par­kiet Al tijdens het schil­de­ren – we klus­rust­ten op het trappetje voor ons huis – kregen we in de smiezen dat we waren gear­ri­veerd in het die­ren­rijk. We spotten een aantal nummers van deze lijst, waaronder nummer 1 (ik verklap het maar vast: het is de eekhoorn) en omdat we nog niet wisten wat we mochten ver­wach­ten, vielen we van elke curi­o­si­teit in katzwijm (zie ook nummer 9). Toen er een grote gele vogel op ons hekje kwam zitten, waren we wel verbaasd, maar we dachten tege­lij­ker­tijd: och, dit huis heeft zoveel in petto, dit zal er ook wel weer bij horen. We pro­beer­den het beest van grote afstand te foto­gra­fe­ren, hielden onze adem in om hem maar niet weg te jagen, en zochten in de…

  • Columns,  Over natuur

    Zondag 13 december 2015 – Pad­denk­of­fer­tjes

    Bij de koffie lees ik over het kli­maat­ak­koord dat in Parijs is gesloten en als sound­track bij dat nieuws hoor ik de meeuwen krijsen, de zwanen paren en de kraaien jagen. De natuur woont achter mijn huis. Ik begrijp uit de analyses dat het ondanks de afspraken de komende jaren 2,7 graden warmer wordt en ik hou mijn hart vast, want ik maak me nu al zorgen om de pad­den­ko­lo­nie in de tuin die door de zachte winter dreigt te ontwaken uit haar win­ter­slaap en zo het risico loopt bin­nen­kort dood te vriezen. Zullen er bij een tem­pe­ra­tuur­stij­ging van 2,7 graden nog padden in de tuin zitten? Of pakken die hun pad­denk­of­fer­tjes om in het noorden tussen de bladeren te gaan liggen? Bij een volgende koffie vraagt Wannes, mijn man: ‘Dat akkoord hè, wat moeten we daar nu van vinden?’ We somberen wat en komen tot de conclusie dat we de dynamiek van de inter­na­ti­o­na­le afspraken en groot­ver­vui­lers nau­we­lijks kunnen bevatten, laat staan beïn­vloe­den. Het enige wat ons te doen staat, is geloven dat alle kleine beetjes helpen en onze pijlen richten op onszelf en onze omgeving. Direct na de koffie, als we het motto Zondag Poetsdag ten uitvoer brengen,…

  • Columns,  Over natuur

    Bullies met buikpijn

    De buurman van een paar tuinen verder voert twee keer per dag de vogels. Elke middag om 12 uur en elke avond om half 6 sloft hij naar de stronk van een afge­zaag­de boom, schraapt zijn bordjes en pannetjes leeg en sloft weer terug. Vanaf dat moment scheren de kraaien en eksters over de tuinen met aard­ap­pels in hun snavel, witte boter­ham­men, en bloemkool met een papje. Nu wil het toeval dat ik een vogel­lief­heb­ber ben. Sterker nog: sinds kort heb ik de ambitie om vogelaar te worden. Eentje zonder baard en sper­zie­boon­laar­zen, maar mét ver­bluf­fen­de kennis. Dat ik zo heel non­cha­lant kan zeggen: hee, hoor je dat? ’n Appelvink. Maar die appelvink komt dus niet meer. Door die buurman, en die bloemkool, en dat papje.
 Tenminste als ik de vogel­be­scher­mer mag geloven die vorige week in Nieuwe Feiten vertelde dat de dingen die wij aan vogels voeren vooral de kloot­zak­ken aan­trek­ken. En dat zijn de eksters en kraaien, de bullies van de natuur. Dus als je je kliekjes op een boom­stronk uitstalt, geef je ruim baan aan de assholes. Ik vind eksters en kraaien prachtig, en ik weet best dat de die­ren­we­reld niet bestaat uit lie­verd­jes. Maar zelfs hier,…

  • Columns,  Over natuur

    Onder­dom­pe­len

    Zeg eens, hoe zit het met uw ver­bon­den­heid met de EGKS, de Europese Gemeen­schap voor Kolen en Staal? Gering zeker? En heeft u het gevoel dat de stelling van Pyt­hago­ras onderdeel is van uw omgeving? O, en geeft u iets om een staart­de­ling? Nee? Ver­won­dert u dat? Mij ook niet. Goed, hold that thought. Ik citeer De Standaard van vrijdag: ‘De helft van de mid­del­ba­re scho­lie­ren vindt dat ‘mensen zich te veel zorgen maken over ver­vui­ling’. Slechts een op de twee voelt zich ‘verwant met planten en dieren’ en maar de helft is van oordeel dat de ‘natuur een gemeen­schap is waarvan hij deel uitmaakt’. Amper een op de drie denkt dat ‘zijn welzijn samen­hangt met het welzijn van de natuur’.’ De onder­zoe­kers zijn ‘ver­ont­rust’, omdat de 3.000 onder­zoch­te leer­lin­gen allemaal mili­eu­les­sen kregen (DS 27 maart 2015). Dachten de onder­zoe­kers echt dat mili­eu­les­sen ver­bon­den­heid zouden creëren? Bij mij ging a kwadraat is b kwadraat plus c kwadraat ook pas leven toen ik voor het eerst een vloer legde in een scheef huis. Het Verdrag van Schengen kreeg niet eerder betekenis dan toen ik defi­ni­tief de grens van België naar Nederland overstak, en van het belang van rekenen in procenten raakte ik pas…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Hooi­koorts­wind­hoos en pluis­tuin­rups­jes

    Zaterdag gaf ik wederom les in het lokaaltje waar ik vorige week de visuele hooi­koorts­wind­hoos filmde, bij Wisper in Gent. Deze week zwaaide ik de deur open en zag ik dit: Klik voor een groter exemplaar. Een prachtige tuin waar het heerlijk schrijven en werken is. Klik voor een groter exemplaar. Een uit­ge­strekt tapijt. Klik voor een groter exemplaar. Tal van kleine rupsjes. Klik voor een groter exemplaar. Rupsjes die heel wat visuele hooi­koorts op hun geweten hebben.