• Over schrijven,  Stukjes in het wild

    Ik moet mijn auteurs af en toe flink laten schrikken

    Dankzij het fan­tas­ti­sche weblog Brain Pickings dat ik al jaren volg, botste ik weer eens op de schrijf­tips van Margaret Atwood. Het aardige aan haar schrijf­tips is dat ze zelf een span­nings­boog in zich hebben. Ze begint met heel kleine wenken, super­ge­de­tail­leerd, om je later omver te blazen met het schrijf­ad­vies der schrijf­ad­vie­zen: stop met zeuren, want je doet dit jezelf aan. Door de schat­tig­heid van de eerste tip (neem twee potloden mee in het vliegtuig) zie je de plottwist van niemand-heeft-je-verdomme-verteld-dat-je-móest-schrijven-dus-zeik-niet helemaal niet aankomen, en mede daarom komt dat advies zo hard binnen. Waarmee die opbouw op zichzelf een schrijf­ad­vies is: benut alle moge­lijk­he­den van het genre! Ik geef zelf schrijf­les en verzin dus dagelijks schrijf­ad­vie­zen. In de tekst op deze site waarin ik mijn werk­zaam­he­den aanprijs, noem ik mezelf schrijf­coach én schrijf­juf, en vooral als ik over die eerste rol nadenk, kan ik leren van deze aanpak van Atwood: neem je auteurs mee in jouw verhaal over schrijven en laat ze af en toe eens flink schrikken. Momenteel werk ik aan een syllabus Hoe begin ik aan een het schrijven van een boek waarin ik een stap­pen­plan uitwerk voor de hulpvraag die ik het meeste krijg: hoe begin…