Stukjes in het wild

Mijn 'stukjes in het wild' verschenen sinds 2003 op zezunja.nl. Tegenwoordig schrijf ik in het wild op maartjeluif.com.

  • Stukjes in het wild

    Het ligt ook aan die fucking tofoe

    Al jaren probeer ik tofoe te beheersen. Omdat ik het handig vind, zo’n brok eiwitten die je eender welk smaakje kunt geven, omdat het goedkoop is en omdat ik het niet uit zou kunnen staan als het me niet zou lukken om er iets lekkers van te maken. Doorgaans ging het niet zo voor­spoe­dig, ver­moe­de­lijk meestal door mijn eigen toedoen, ik ben een grillige kok. Ervaren, gedreven en met dui­de­lij­ke ideeën over hoe iets zou moeten smaken, maar ook onge­dul­dig, over­moe­dig en non­cha­lant. Die com­bi­na­tie leidt 90 procent van de tijd tot suc­ces­vol­le expe­ri­men­ten, maar tofoe zit op de een of andere manier altijd in die 10 procent smerige maal­tij­den die ik ons voor­scho­tel. Mijn geschie­de­nis met tofoe zou je ook grillig kunnen noemen. De aller­eer­ste keer dat ik tofoe at, was op de lagere school. Ik bleef eten bij een jongetje uit de klas dat reform­win­ke­lou­ders had en we kregen droge rijst, groene slierten, enorme witte blokken tofoe, en daar dan een heel bord van. De tijd die verstreek tussen mijn eerste brok tofoe en de bodem van dat bord herinner ik me nu nog. In de jaren erna kreeg ik tofoe in ver­schil­len­de ver­schij­nings­vor­men aan­ge­bo­den en soms was…

  • Stukjes in het wild

    De aller­slecht­ste strategie is een blij­ver­tje

    Soms voel ik me onvol­was­sen als de pest. Dat gebeurt bij­voor­beeld als ik een elek­tri­ci­teits­pro­bleem heb. Stroom afzetten, kroon­steen­tjes open schroeven, draadjes geschei­den houden, kleuren checken, tot zover kan ik er nog wel iets mee, maar als de basics niet toe­rei­kend zijn, voel ik me kin­der­lijk afhan­ke­lijk van de mensen die wel de moeite hebben genomen zich te verdiepen in elek­tri­ci­teit. Écht volwassen mensen dus. Het lichtpunt in de mid­den­ka­mer piept al sinds we hier woonden. We hadden allerlei deductie‐oefeningetjes gedaan: andere lamp, zelfde lichtpunt, zelfde lamp, ander lichtpunt, maar het resultaat was niet zo simpel dat we gewoon een nieuwe lamp moesten kopen en dus par­keer­den we het probleem in het hoekje met problemen die te moeilijk zijn om op te lossen. Het parkeren van het probleem was nog lastig, want het was donker in de mid­den­ka­mer en ik werk daar. Zodra het té donker werd en ik toch maar even het licht aandeed, begon het lichtpunt te piepen. Niet heel hard, en ook niet heel aanwezig, maar wel áltijd, en net indrin­gend genoeg om niet te kunnen onthoren. Het probleem parkeren, was dus een illusie, want het was altijd óf donker, of er was een piep. Terwijl, het…

  • Stukjes in het wild

    Dominante vrouw

    ‘Zou je misschien zelf je kleren goed willen draaien? Anders ben ik eindeloos bezig alle broeken, truien en t‐shirts om te keren.’ Ik had me inge­hou­den. Al een tijdje. Omdat ik een dominante vrouw ben, en ik dat niet wil zijn. Voor je het weet moet Wannes alles doen zoals ik het doe, en daar wordt niemand beter van. Maar dit kostte me tijd. Veel tijd. Alle broeken goed draaien, het binnenste binnen, het buitenste buiten, zoals het hoort. Dus ik zei er toch maar wat van. Niet onge­dul­dig, nee, zo neutraal mogelijk, want ik wil geen zeikerd zijn. Maar ik wil ook niet eindeloos broeken terug­draai­en als dat niet nodig is. ‘O,’ zei hij. ‘Moest dat niet?’ ‘Moest wat niet?’ ‘Alles bin­nen­ste­bui­ten keren? Ik doe dat speciaal voor jou.’ Ik wilde door­vra­gen, voor mij? Hoezo dat? Maar ineens wist ik het weer. Toen zijn zus ging trouwen, al meer dan tien jaar geleden, had hij eens een fluwelige jeans gekocht. Een zachte, met een speciale glans. Don­ker­bruin. Heel mooi. ‘Die moet je maar bin­nen­ste­bui­ten keren voor je ‘m in de was doet,’ had ik toen gezegd. ‘Dan heb je kans dat we die mooi houden, met dat harde Leuvense…

  • Stukjes in het wild

    De Blije Bukster wordt vandaag 14

    Dertien jaar geleden plaatste ik dit verhaal voor het eerst. Sindsdien plaats ik elke 14 februari het verhaal van De Blije Bukster: een ode aan de dag dat ik mijn stoute schoenen aantrok, waarna ik mijn stoute veters en de perfecte man strikte. Wannes heette in 2005 op internet Yuri Maanzand Vandaag veertien jaar geleden was ik in staat van ex. En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete harts­tocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben. En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valen­tijns­dag aan. Doorgaans vergeet ik Valen­tijns­dag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valen­tijns­dag nodig om ver­lei­de­lij­ke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regel­ma­tig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt…

  • Stukjes in het wild

    Een goede week

    De afgelopen week had ik een goede week. Er was veel werk, na een jaar met veel te weinig werk, onge­loof­lijk veel kloot­zak­ke­rig gedrag van mensen die belang­rijk voor me zijn of waren, en veel te veel stress. Het voelde goed: eindelijk weer goed kunnen focussen op werk, nuttig zijn, zelf­ver­trou­wen kweken, vergeten hoe waar­de­loos ik me voelde, hoe genaaid en hoe dom. En omdat ik de afgelopen maanden op de valreep ben ontkomen aan aan een totale instor­ting had ik de afgelopen week ook een gevoel van trots: TOCH NOG EEN GOEDE WEEK IN 2018! ONGE­LOOF­LIJK! Dat is de opti­mis­ti­sche versie van het verhaal. De pes­si­mis­ti­sche is: de afgelopen week merkte ik dat je een stressstoor­nis die je waar­schijn­lijk al je hele leven meedraagt, niet zomaar de nek omdraait. Je kunt allerlei trucjes hebben om jezelf in toom te houden: goed slapen, goed eten, naar buiten, bewegen, ont­span­nen, en toch kan het leven je gewoon pootje haken en dan blijk jij toch weer diegene met die stressstoor­nis te zijn. Gespreks­hy­gi­ë­ne Sociale media zijn voor mij als alleen­wer­ken­de free­lan­cer in allerlei opzichten een ver­rij­king. Ik beschouw mijn gespreks­part­ners daar als surrogaatcollega’s, ik krijg er de brood­no­di­ge aanspraak, ik gebruik de…

  • Over journalistiek,  Stukjes in het wild

    Aan de oever van het bluswater

    Op Twitter fulmineer ik nogal tegen een aantal serieuze jour­na­lis­tie­ke media met een groot bereik. Ik kijk naar nieuws­keu­zes, gekleurde for­mu­le­rin­gen, pri­o­ri­tei­ten en de mate waarin jour­na­lis­tie­ke principes gehan­teerd worden en ik maak me grote zorgen. De angst slaat me om het hart als ik de gemak­zucht zie waarmee commercie, snelheid en onver­sne­den par­tij­dig­heid pri­o­ri­teit krijgen boven jour­na­lis­tie­ke uit­gangs­pun­ten. Terwijl in deze tijd van steeds meer en snellere infor­ma­tie, meningen en dis­cus­sies, en steeds meer groot­scha­li­ge mis­lei­ding en groteske beeld­vor­ming de rol van de jour­na­list zo belang­rijk is. Bluswater Maar jij weet niet waar je het over hebt, zeggen mijn critici vaak. Jij bent docént Jour­na­lis­tiek, jij staat niet met je poten in het bluswater. Ik snap die kritiek wel, als kind dacht ik dat ook. Als je echt goed was, werd je beroemd, als je slechter was, werd je eventueel de leer­kracht van anderen. Maar de gedachte is dus wel kin­der­lijk. Zo rea­li­seer­de ik me als tiener dat Michael Jackson een dans­le­raar had. Er was dus iemand die nog beter dan Michael Jackson wist hoe je moest dansen. En zelfs mijn gymleraar bleek zelf een gymleraar te hebben. Dat vond ik eerst uiteraard niet ver­e­nig­baar met het idee dat…

  • Stukjes in het wild

    Digi­ta­li­seer je cas­set­te­band­jes toch maar wel direct

    Let op, ik heb een advies. Volg mijn advies en je zult je afvragen waarom ik dit advies niet eerder heb gegeven. Zoals ik me afvraag waarom ik dit advies niet eerder heb gekregen. Misschien volg je mijn advies, gaat alles van een leien dakje en vraag je je af: vanwaar die dringende toon? Was dat nou zo moeilijk? Dan ben je een mazzelaar. Ik ging namelijk mijn cas­set­te­band­jes digi­ta­li­se­ren. Dat had ik me al veel eerder voor­ge­no­men, want toen ik in 2005 voor het eerst een cas­set­te­band­je digi­ta­li­seer­de, dacht ik: dat moet ik eens doen met die cassettes van vroeger met kin­der­stem­men en vage sessies in oefen­ruim­tes. Schiet­ge­bed­je Dus hing ik ruim dertien jaar later eindelijk mijn laptop aan de stereo, deed er een bandje in en hop: record. Maar het bandje blok­keer­de, het cas­set­te­deck sloeg af en ik kon niets doen, niet luisteren, niet spoelen, niet opnemen. Alleen erin en eruit. Bandje stuk. Ik probeerde een ander bandje, en nog een, en nog een, maar het apparaat sloeg steeds af. Cas­set­te­deck stuk. Dacht ik. Dus we kochten een twee­de­hands cas­set­te­deck van een oude meneer in de buurt. Prima ding, schoon, goed merk, had altijd binnen gestaan, koopje. Ik…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Fristi, de sluippoes

    Laat me jullie het verhaal van Fristi vertellen. Het is een verhaal van botsende belangen en gewe­tens­vra­gen op een stukje grond van vijftig bij vijftig meter. De zoveelste loy­a­li­teits­cri­sis in mijn leven. Fristi is de buurpoes. Een pikzwarte kat met gele ogen, die als twee druppels water lijkt op onze poes Choco, even zwart, even groot, ware het niet dat Choco’s ogen groener zijn en haar gestalte iets dunner. Fristi heeft een huis­ge­noot die doof is. Hoe die kat heet, weet ik niet, maar ook dat is een zwarte kat, even groot, een iets andere oogkleur en een iets steviger lijf. Drie zwarte poezen van hetzelfde formaat op een klein stukje grond. Met als gevolg: we hebben de afgelopen jaren regel­ma­tig de verkeerde poes gesust dan wel uit­ge­jouwd. Water­pi­stool­tje Het dove huis­ge­noot­je van Fristi zien we niet zo vaak, maar Fristi zien we regel­ma­tig, want een ander belang­rijk verschil tussen Choco en de buurpoes is het karakter. Fristi was niet snel bang te krijgen, er zijn keren geweest dat ik voor haar neus in mijn handen klapte en ze tóch bleef zitten, terwijl Choco al schrikt als je met je ogen knippert. Omdat Fristi geneigd was om ons terras en…

  • Losse opdrachten,  Stukjes in het wild

    Meewerken aan ruim een halve meter kunst

    Dit jaar mocht ik als schrijf­coach meewerken aan een halve meter kunst. Muzikant, beeldend kun­ste­naar en schrijver Peter Blom, beter bekend als PB Delic bracht onder de naam Delic een schit­te­rend product uit, in gigan­tisch formaat en met een geli­mi­teer­de oplage. Kidnap at the Nood­le­shop. Acht schil­de­rij­en, heel mooi afgedrukt in het boek, acht tracks op vinyl en een verhaal bestaande uit acht hoofd­stuk­ken. Ik vond het inspi­re­rend en eervol om eraan mee te werken. • Als je het boek + vinyl wilt kopen, kijk dan op de site van Delic. • Mocht je alleen de muziek willen beluis­te­ren dan kun je terecht op Spotify. • Wil je mij ook als schrijf­coach? Kijk dan hier voor meer infor­ma­tie.

  • Losse opdrachten,  Stukjes in het wild

    Cursus Columns Schrijven

    Ronkende betogen, talige mini­a­tu­ren en expe­ri­men­te­le vormen: we behan­de­len alle soorten columns tijdens de vijf avonden dat we samen­ko­men. Elke deelnemer mag vier columns inleveren waarop ik (Maartje) per­soon­lij­ke feedback geef. Inhoud Natuur­lijk behan­de­len we de theorie die komt kijken bij columns schrijven: de beper­kin­gen, de voor­waar­den, de gebruiken en tips ’n’ tricks. Maar daarnaast zal een deel van de cursus besteed worden aan het bespreken van elkaars columns, onder mijn bege­lei­ding. Na afloop van de cursus ben je beter in staat om na te denken over het doel van je column, de doelgroep, je idee, en de inhoud waarmee je dat idee in de verf zet. Bovendien word je je bewust van de invloed van je keuzes op vorm, stijl en taal. Voor wie? De cursus is geschikt voor zowel begin­nen­de als ervaren schrij­vers. Werkwijze We werken met een gratis cur­sus­boek dat speciaal voor deze cursus is samen­ge­steld. Aan de hand van de teksten van deel­ne­mers en voor­beel­den uit de praktijk bespreken we ver­schil­len­de soorten columns. Elke week mag je een column inleveren die wordt voorzien van com­men­taar. Minimaal aantal deel­ne­mers: 4 Maximaal aantal deel­ne­mers: 8 Tijd en plaats Ont­moe­tings­cen­trum Genadedal, Vel­der­blok 2 A, Leuven (Kessel‐Lo) [onder voor­be­houd] Par­keer­ruim­te…

  • Stukjes in het wild

    De invloed van Peirce Cog­ge­shall op je relatie

    Ooit werd het wacht­woord van een van mijn oude mail­adres­sen gejat. Net als een deel van jullie wacht­woor­den, trouwens. Mocht je willen weten of ook het jouwe ver­duis­terd werd, dan moet je even op deze site kijken. Maar goed, het mijne was al heel lang geleden gestolen én onklaar gemaakt. Het wacht­woord doet geen dienst meer. Niettemin was het inti­mi­de­rend toen ik van­och­tend het mailtje vond van de scammer met de wel­lui­den­de naam: Peirce Cog­ge­shall. Peirce had mijn oude wacht­woord – laten we zeggen dat het ‘koekjes’ was – dreigend in de sub­ject­re­gel gezet met mijn naam ervoor: maartje – koekjes. De eerste zin luidde: ‘Je wacht­woord is koekjes.’ Ook al wist ik direct hoe Peirce aan dat wacht­woord kwam, toch werd ik extra alert. ‘Laten we het meteen even hebben over waarom ik deze e‐mail stuur’, schrijft Peirce. ‘Ik heb software geïn­stal­leerd op die‐en‐die por­no­web­si­te die jij onlangs bezocht to have fun (you know what I mean)’. Hij vervolgt: ‘Toen je aan het kijken was, heb ik zowel je scherm als je webcam over­ge­no­men en ik heb alle contacten uit FB‐messenger en je adresboek verzameld.’ Peirce windt er geen doekjes om. Om een lang verhaal kort te maken: Peirce…

  • Stukjes in het wild

    Grond­ves­ten

    Nee, ik ben niet graag nos­tal­gisch. Mijn liefde voor zwelgen in wat was, verloor ik vanaf het moment dat de omwen­te­lin­gen in mijn leven te groot waren om te ver­hap­stuk­ken. Als kleuter was dat anders, toen deed ik niets liever dan in oude foto­al­bums kijken. Het maakte dat ik me groot voelde, serieus te nemen. Er zat tijd tussen mij en die foto’s. Erva­rin­gen, bele­ve­nis­sen, kennis; ik kon inmiddels mijn veters strikken en tot 100 tellen. Ik keek zelfs een beetje neer op de peuter in die albums. Maar dat onbe­kom­mer­de gevoel van voor­uit­gang raakte ik kwijt toen ik een jaar of 21 was en de wendingen in mijn leven niet meer allemaal zonder meer geslaagd waren. Talloze grote beslis­sin­gen op het gebied van dag­be­ste­ding, de liefde en andere wezens­vra­gen zorgden voor een spij­ker­bed tussen mij en het verleden. Ik liep er niet graag meer over, bang dat ik hal­ver­we­ge hevig bloedend moest beslissen: doorlopen of teruggaan? In ver­wach­ting Je hebt mensen die elke dag op Facebook zien welke foto’s of berichten ze vorig jaar plaatsten, of twee jaar geleden, vijf jaar, tien. Ik heb in de diepe krochten van Facebook net zo lang gezocht tot ik het knopje vond…

  • Stukjes in het wild

    Toch nog wat te verliezen

    Al in de zandbak zeiden we dat we nooit zouden trouwen. Onze moeders waren van de generatie haren op je benen, en de mantra ‘zorg dat je nooit afhan­ke­lijk wordt van een man’ was alom tegen­woor­dig in de maat­schap­pij. Op de lagere school en mid­del­ba­re school idem dito: ik, mijn vrienden, we waren ervan overtuigd dat we nooit zouden huwen. We zouden ons niet over­le­ve­ren aan het juk van het systeem, we riepen dat echte liefde zich niet liet vangen in wetgeving of een aan­spreek­ti­tel. En wat voegt het toe? Die enorme smak geld die je neerlegt om die ene keer een feestje te geven? Je moest harts­toch­te­lijk­heid toch altijd vieren? Nee, wij zouden er niet aan beginnen. Toch trouwde ik twee keer en veel gene­ra­tie­ge­no­ten met mij. Omdat echte liefde dan wel niet in wetgeving te vangen was, maar erf­rech­ten en andere deel­rech­ten wel, omdat ik geen prin­ci­pi­ë­le bezwaren had tegen lang­du­ri­ge ver­bin­te­nis­sen, inte­gen­deel, en omdat het buik­ge­voel uit mijn zand­bak­tijd misschien niet de beste basis was voor beslis­sin­gen op latere leeftijd. Vandaag vijf jaar geleden trouwde ik met degene voor wie ik zeven jaar eerder al meer offerde dan mijn zand­bak­ac­ti­vis­me. Ik had mijn job opgezegd, mijn huis…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Het viel niet mee

    De vorige keer had ik het over een grote pad, zo’n dikke, knob­be­li­ge. Die over­leef­de het. Eer­gis­te­ren ging het om een kleintje. Tenminste dat dacht ik toen ik in het donker op het trapje naar de kelder stond. Er zat iets onder mijn slipper, iets dat de grootte had van die schattige padjes die hier altijd over het terras hopsen. Het was te donker om te kijken, dus ik schudde van schrik met mijn voet, slingerde mijn slipper het verre donker in en zag me genood­zaakt op één blote voet mijn slipper uit de duis­ter­nis te redden. In mijn hoofd was het terras inmiddels bezaaid met baby­pad­jes die zich gewillig door mijn ontblote voet zouden laten pletten, waardoor ik me na vier stappen over bobbelige rom­mel­tjes (WAT WAS DAT?!) afvroeg of dat natte dat ik voelde pad­den­bloed was. Onder mijn terug­ge­von­den slipper kleefde geen babypadje, maar ik was er aller­minst van overtuigd dat dat mijn onschuld bewees. Als mijn haastig ingezette horlepiep mijn slipper meters verder had doen neerkomen, dan was dat vermeende babypadje onder mijn voetzool ver­moe­de­lijk ook gelan­ceerd. Gis­ter­och­tend daalde ik het trapje naar de kelder af. Er lag een blaadje. In de vorm van een kikker. Of…

  • Stukjes in het wild

    De koningin is dood

    Aretha is dood. De Queen of Soul wordt ze genoemd, en zo ervaar ik haar ook: als mijn koningin. Ze is mijn koningin veel meer dan Juliana, Beatrix, Maxíma, Paola en Mathilde ooit zullen zijn. Toen Prince en David Bowie stierven, mijn andere jeugd­hel­den, was ik geraakt, vol van her­in­ne­rin­gen, super­me­lan­cho­lisch en ronduit ver­drie­tig. Bij Aretha voel ik dank­baar­heid, superveel dank­baar­heid. Dat gevoel is afstan­de­lij­ker dan bij Bowie en Prince, maar zo gaat dat bij royalties. Het zit zo: in den beginne had je de Dolly Dots en Doe Maar, die met posters mijn muren bekleed­den, die mij leerden meezingen en fan leerden zijn. Maar daarna werd mijn focus algauw een rommeltje. Van mijn negende tot mijn twaalfde cirkelde ik van Bob Marley naar Michael Jackson, en van Wham! naar Sting en The Police. Ik hield van alles door elkaar, was ver­schrik­ke­lijk nieuws­gie­rig naar steeds weer nieuwe muziek en bleef rond mijn dertiende haken bij soul en R&B. Van de vriend van mijn zus, die in een soulband speelde, kreeg ik cas­set­te­band­jes met platen van Aretha Franklin, Wilson Pickett en King Curtis, en mijn moeder had een lang­speel­plaat van Aretha en een drie­dub­be­le soul­ver­za­mel­el­pee waarop Natural Woman stond. Daar werd…