De tot­stand­ko­ming van een en al projectie

Voor­ken­nis gewenst? Lees het verhaal Wat je verliest als je geen kinderen krijgt.  Het waren die spullen. Als ik in bed lig zie ik bovenop de kle­ren­kast dozen vol verleden. Meestal staar ik gewoon wat naar die dozen, maar soms denk ik erdoor­heen. Dan probeer ik me voor te stellen wat erin zit – dagboeken, foto’s, brieven, bewijzen van mijlpalen, oude …

Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

Illu­stra­tie: Krista van der Niet Na een reeks onsuc­ces­vol­le ivf‐behandelingen en de beslis­sing daarmee te stoppen, neemt schrijver Maartje Luif (43) de schade op. 1. De zin van het leven? Mijn beste vriend besloot zo’n twaalf jaar geleden iemand te zoeken die zaad van hem zou willen hebben om zo de zin van zijn bestaan te ver­an­ke­ren. Na vijftig jaar …

Problemen met de e‐mail

Heb je de afgelopen paar dagen een e‐mail naar me gestuurd – recht­streeks of via deze site – en heb je geen antwoord van me gekregen? Dan is de kans groot dat je mail niet bij mij is aan­ge­ko­men. In theorie zouden alle mailtjes nu weer moet arriveren, dus je kunt je bericht het beste even opnieuw verzenden. Alvast bedankt, …

De Blije Bukster wordt vandaag 12 jaar

Elf jaar geleden plaatste ik dit verhaal voor het eerst. Sindsdien plaats ik elke 14 februari het verhaal van De Blije Bukster: een ode aan de dag dat ik mijn stoute schoenen aantrok, waarna ik mijn stoute veters en de perfecte man strikte. Wannes heette in 2005 op internet Yuri Maanzand Vandaag twaalf jaar geleden was ik in staat van ex. En …

Hoe ziet uw ik eruit?

Waar­schu­wing: het abstrac­tie­ge­hal­te van dit stukje zal de pan uit swingen, maar dat moet u mij maar vergeven. Wij – u en ik – hebben het al vaker gehad over syn­es­the­sie en over de meest voor­ko­men­de kenmerken ervan (1, 2, 3, 4) en ik heb ook al eens geschre­ven over andere aspecten van syn­es­the­sie, zoals het zien van pijn (5), maar …

Jarig (met liefs voor mijn moeder)

‘Ik dacht nog: ik weet helemaal niet meer hoe je eruitziet’, zei ze. Als je emigreert is schuld­ge­voel een tweede natuur. Je bent nergens bij, je kunt nergens mee helpen, je bent er niet op belang­rij­ke momenten en niemand weet nog hoe je eruitziet. En dat is in elk geval niet hun schuld, dus go figure. Mijn moeder zegt vaak. …

Mijn invloed­rijk­ste tie­ne­ral­bums

Zomer 1989, 15 jaar. Weer een spelletje met muziek. De vorige keer zocht ik de mooiste nummers bij dertig thema’s, deze keer de invloed­rijk­ste albums tussen mijn 14e en 18e. Voor mij dus tussen begin 1988 en eind 1991. Ik schreef op Facebook aan Maarten en Seppe van wie ik het idee jatte (en die het zelf hier vandaan hadden): ‘Tien … god­al­le­mach­tig … …

Jaar­over­zicht 2016

  Omdat mijn werk vrijwel alleen maar bestaat uit lezen en schrijven, probeer ik tijdens vrije dagen mijn let­ter­con­sump­tie een beetje te beperken. Dan doe ik doorgaans dingen die ik minder goed kan, zoals websites maken, muziek, teke­nin­gen, of een krui­den­tuin. Deze kerst­va­kan­tie besloot ik iets te doen met de 148 video’s die 2016 me had opge­le­verd. In 2010 deed ik …

Eve­ry­thing she wants

Mijn oudere zus en ik kunnen inmiddels goed met elkaar overweg, maar dat is ooit anders geweest. Vier jaar verschil en een dia­me­traal ander karakter leidden nogal eens tot slaande ruzies en uit­ein­de­lijk tot een ietwat vroeg vertrek mij­ner­zijds. Har­mo­ni­eu­ze momenten bestonden bij ons uit op vreedzame wijze elk wat voor onszelf doen, want samen spelen was niet onze sterkste …

Geen kat­ach­ti­ge

Gang door, langs de dansvloer, trap op, zaal in, trap af, andere gang, andere zaal, omdraaien, terug, en dat steeds opnieuw. Ik kijk op mijn telefoon. 22:30. Negen uur reizen, meer dan honderd euro aan reis‐ en ver­blijf­kos­ten en dan na twee uur weggaan? Kan dat? Ik denk aan al die keren dat ik op feestjes, concerten en eve­ne­men­ten door het gedruis …

Niet meer naar buiten

Als Wannes en ik niet uitkijken, zien we soms dagenlang niemand. Dan eten we twee weken uit de voorraad, halen we slechts een frisse neus in het uit­ge­stor­ven park achter de tuin en laten we brood­krui­mels achter op sociale media ten teken dat we nog leven. De afgelopen week was het weer raak. We hadden twee kansen om iemand te zien: …

A 30 Day Song Challenge

Op Twitter gaat er al een een tijdje een lijstje rond aan de hand waarvan mensen dertig dagen lang elke dag een nummer plaatsen op basis van een categorie. Geduld, dat zijn de anderen, dus ik ga niet eens proberen die liedjes dertig dagen op te sparen, ik zet ze er in één keer op. Ik heb bij de video’s vooral gelet op …

Uit­ge­zucht en weg­ge­zucht

Normaal is het al lang niet meer, solidair zijn. In de jaren negentig, toen het gif van de neo­li­be­ra­li­se­ring al werd geïn­jec­teerd maar de mensen zelf nog gewoon deden alsof barm­har­tig­heid en mede­men­se­lijk­heid van­zelf­spre­kend was, viel je nog niet in negatieve zin op als je uit­ge­spro­ken solidair was met min­der­he­den. Nu is dat anders, soli­da­ri­teit wordt zonder al te veel scrupules …

Na 96 uur debat­te­ren

Eén ding had ik me voor­ge­no­men toen ik het Zwarte Pieten‐stuk schreef: het gaat niet om mijn gelijk, het gaat überhaupt niet om mij, het gaat om het bewust­zijn dat er uit­slui­tings­me­cha­nis­men zitten in ‘klei­nig­he­den’ als Zwarte Piet en dat een beetje omzich­tig­heid in col­lec­tie­ve uitingen dús op zijn plaats is. Dat uit­gangs­punt – het gaat niet om mijn gelijk …

Duis­ter­der

We kregen bericht van een van de ver­ze­ke­rin­gen die mogelijk de schade van de beroving zou dekken en jawel, ‘cou­lan­ce­hal­ve’ zullen ze de helft van de geleden schade vergoeden. Ik kan hier heel lang uitweiden over hoe onlogisch het is om je maar voor de helft aan­spra­ke­lijk te voelen, of hoe jammer het is dat we dus toch nog veel schade uit …

Bye bye dread­locks

Ze zijn eraf. Na vijftien jaar trouwe dienst heb ik er gisteren de schaar in gezet. In 2007 heb ik ze er ook al eens afgehaald, maar toen ben ik vrij snel nieuwe gaan maken. Deze keer vermoed ik dat dat niet gaat gebeuren. Wel zal ik net als toen weemoedig zijn, een rouw­pro­ces doormaken. Want het is slikken, het afscheid …

Akoestiek

We betreden het erf van de hoeve. Als Wannes de deur van de stal opendoet, valt de akoestiek als een glasbak over me heen. Later vertelt hij dat het bij hem werkt als bij een com­pu­ter­ven­ti­la­tor: het komt op, eerst zachtjes en traag, maar dan steeds sneller en luider, tot het niet te negeren oor­ver­do­vend is. Bij mij werkt dat …

Ach­ter­vol­ging

Foto: Andrew Prickett De avond viel over de par­keer­plaats toen ik met het win­kel­kar­re­tje naar de overkapte kar­re­tjes­ver­za­mel­plek liep. Er kwam een auto aan die mij in mijn flank zou raken als ik niet zou inhouden of doorlopen, dus zette ik het op een hollen. Ram­mel­de­ram­mel. Met gestrekte armen stormde ik de kar­re­tjes­ver­za­mel­tun­nel in. Omdat ik te veel films heb …

To pro­ble­ma­ti­seer or not to pro­ble­ma­ti­seer

Een goede slaper, zo zou ik mezelf typeren. Ik tuimel in normale omstan­dig­he­den met groot gemak in de armen van Morpheus, ik lig heel zelden lang wakker en hoewel ik ver­schil­len­de slaap­stoor­nis­sen heb (slaap­wan­de­len, slaap­pra­ten, slaapeten, pavor nocturnus en nacht­mer­ries) zou ik mezelf nooit als een slechte slaper betitelen. Van die stoor­nis­sen heb ik zelf namelijk veel minder last dan …