Stukjes in het wild

Mijn 'stukjes in het wild' verschenen sinds 2003 op zezunja.nl. Tegenwoordig schrijf ik in het wild op maartjeluif.com.

  • Stukjes in het wild

    We zullen kramp­ach­tig doen

    De foto hierboven is de laatste foto van onze vorige vakantie voor die onbe­staan­de werd. Over niet al te lange tijd gaan we het weer proberen. Ver­moe­de­lijk zal het zo gaan: we rijden weg, we raken in paniek, we dreunen op waar we allemaal geld hebben verstopt, wat we met onze papieren hebben gedaan en dat het allemaal heus wel in orde komt, ver­vol­gens zullen we bij de eerste rotonde (1 km verderop) in huilen uit­bar­sten, waarna onze vakantie eindelijk kan beginnen. Tot april duurde het, de mentale nasleep van de adre­na­li­ne­bom na de beroving van een jaar geleden. Tot april wisten we ons vaak geen raad met onszelf, elf maanden lang sliepen we weinig, kort, rommelig, licht. We voelden, stress, leegte en volte, en nog steeds zijn er tekenen van over­dre­ven alertheid, van irra­ti­o­ne­le angsten en van gedeelde vrees voor het alle­daag­se. Maar het woord ‘gedeeld’ maakt veel goed, we staan er redelijk hetzelfde in, we hebben gro­ten­deels last van dezelfde symptomen en we zijn ook allebei bereid om te rela­ti­ve­ren als onze gemoeds­toe­stand dat toelaat. We gaan drie weken op vakantie. Inbrekers hoeven zich geen illusies te maken want we hebben een poe­zen­op­pas. Wijzelf maken ons ook geen illusies: het…

  • Maartje in de media,  Stukjes in het wild

    De tot­stand­ko­ming van een en al projectie

    Voor­ken­nis gewenst? Lees het verhaal Wat je verliest als je geen kinderen krijgt.  Het waren die spullen. Als ik in bed lig zie ik bovenop de kle­ren­kast dozen vol verleden. Meestal staar ik gewoon wat naar die dozen, maar soms denk ik erdoor­heen. Dan probeer ik me voor te stellen wat erin zit – dagboeken, foto’s, brieven, bewijzen van mijlpalen, oude dreads, pols­band­jes van festivals en andere rekwi­sie­ten van een vervlogen leven – en dan vraag ik me af of de inhoud eigenlijk niet weg kan, en zo nee, wat ik er dan ooit nog mee zou doen, en zo ja, of ik dat zou kunnen, al mijn tastbare her­in­ne­rin­gen bij het vuil zetten, en zo nee, wat dat over mij zegt, en zo ja, wat dat over mij zegt … Dus het waren die spullen waardoor ik me begon af te vragen wat het betekende om geen kinderen te krijgen. Ooit waren die dozen een keuze voor mijn nage­slacht: snuis­ter­po­ten­tie voor de lief­heb­ber en in geval van des­in­te­res­se weg­smijt­baar. Nu ik geen kinderen zou krijgen, waren het veel meer gewoon dozen, met papieren, onlees­ba­re hand­schrif­ten, oud zeer, te weinig tijd om dat ooit allemaal nog eens te bekijken, en wat –…

  • Losse opdrachten,  Stukjes in het wild

    Wat je verliest als je geen kinderen krijgt

    Illu­stra­tie: Krista van der Niet Na een reeks onsuc­ces­vol­le ivf‐behandelingen en de beslis­sing daarmee te stoppen, neemt schrijver Maartje Luif (43) de schade op. 1. De zin van het leven? Mijn beste vriend besloot zo’n twaalf jaar geleden iemand te zoeken die zaad van hem zou willen hebben om zo de zin van zijn bestaan te ver­an­ke­ren. Na vijftig jaar was hij ervan overtuigd dat je níét voort­plan­ten het meest zinloze was dat je kon doen, en dat zat hem niet lekker. Omdat hij geen vaste relatie wilde, leek zijn zaad ter beschik­king stellen de enige logische optie. Zo gezegd, zo gedaan. Na enig speurwerk besloot hij bij te dragen aan het gezins­ge­luk van twee vrouwen die hij via via had leren kennen. Zijn dochter is nu 11. De gesprek­ken die we voerden over zijn motieven raakten me diep. Ik was destijds nog getrouwd met iemand die geste­ri­li­seerd was, dus elk argument dat hij aandroeg vóór voort­plan­ting maakte mijn leven zinlozer. Natuur­lijk pareerde ik zijn betoog door zo nu en dan iets te roepen over de over­be­vol­king of door de zin­loos­heid überhaupt van het leven aan te stippen. Maar als het uit­gangs­punt van het gesprek is dat alleen voort­plan­ting een…

  • Stukjes in het wild

    Problemen met de e‐mail

    Heb je de afgelopen paar dagen een e‐mail naar me gestuurd – recht­streeks of via deze site – en heb je geen antwoord van me gekregen? Dan is de kans groot dat je mail niet bij mij is aan­ge­ko­men. In theorie zouden alle mailtjes nu weer moet arriveren, dus je kunt je bericht het beste even opnieuw verzenden. Alvast bedankt, Maartje

  • Stukjes in het wild

    De Blije Bukster wordt vandaag 12 jaar

    Elf jaar geleden plaatste ik dit verhaal voor het eerst. Sindsdien plaats ik elke 14 februari het verhaal van De Blije Bukster: een ode aan de dag dat ik mijn stoute schoenen aantrok, waarna ik mijn stoute veters en de perfecte man strikte. Wannes heette in 2005 op internet Yuri Maanzand Vandaag twaalf jaar geleden was ik in staat van ex. En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete harts­tocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben. En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt. Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valen­tijns­dag aan. Doorgaans vergeet ik Valen­tijns­dag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valen­tijns­dag nodig om ver­lei­de­lij­ke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regel­ma­tig zelf het heft in handen. Maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten…

  • Stukjes in het wild

    Hoe ziet uw ik eruit?

    Waar­schu­wing: het abstrac­tie­ge­hal­te van dit stukje zal de pan uit swingen, maar dat moet u mij maar vergeven. Wij – u en ik – hebben het al vaker gehad over syn­es­the­sie en over de meest voor­ko­men­de kenmerken ervan (1, 2, 3, 4) en ik heb ook al eens geschre­ven over andere aspecten van syn­es­the­sie, zoals het zien van pijn (5), maar dit keer gooi ik er nog een meta‐laagje overheen. Omdat ik onlangs een dag of acht op de bank lag met een nare griep en steeds dieper wegzonk in een soort ultra­su­per­me­t­azelf­re­flec­tie, ‘zag’ ik de dingen ineens heel helder. Het was zo’n griep die je niet vloert, maar die je wel uit­scha­kelt en dat zijn de ergste. Die dagen waarop je niet coherent kunt denken, lezen en schrijven, maar waarop je je ook niet slecht genoeg voelt om gedach­ten­loos onder zeil te zijn. Op zulke dagen is alles buiten mij donker, en in mijn hoofd is het licht. Mijn ‘beleving’ begeeft zich – als ik het van buitenaf beschouw – als een licht­ge­ven­de ver­schij­ning in een her­me­tisch zwart vlak (zie foto hierboven), het licht is een soort visuele samen­bal­ling van mijn ‘zijn’. Hoe het er voor mij uitziet, is natuur­lijk de omge­keer­de versie…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Mijn con­ser­va­tie­ve hoofd en het uit­ge­been­de bosschage

    Terwijl ik dit schrijf kleppert er een specht tegen een boomstam en toen ik van­och­tend opstond was een bosuil zijn ter­ri­to­ri­um aan het afbakenen met zijn oehoe­ge­roep, kortom: ik heb geen klagen. Toch is dat exact wat ik ga doen, want als het om natuur gaat ben ik behoudend; als er een dier in mijn tuin zit dan beschouw ik dat als een defi­ni­tie­ve factor. Wanneer ik bij­voor­beeld een eekhoorn zie, heb ik vanaf dat moment een eekhoorn in de tuin, ontdek ik een egel, dan betekent dat dat ik een tuin met egels heb, en zie ik padden, dan zitten er dus padden in de tuin. Voor mij is dat dan geenszins van tij­de­lij­ke aard, voor mij is dat voorgoed. De afgelopen week werd mijn wens om alles bij het oude te houden danig op de proef gesteld. Toe­ge­ge­ven, ik voel me gauw tekort­ge­daan als het op dieren aankomt. Ik herinner me dat ik in de zomer maan­den­lang uit mijn humeur was omdat de kleine vogeltjes uit het vroege voorjaar zich niet meer lieten zien. En Wannes en ik breken al de hele winter als het gevroren heeft het ijs in de vijver, omdat in onze ver­beel­ding de kikkers die er…

  • Stukjes in het wild

    Jarig (met liefs voor mijn moeder)

    ‘Ik dacht nog: ik weet helemaal niet meer hoe je eruitziet’, zei ze. Als je emigreert is schuld­ge­voel een tweede natuur. Je bent nergens bij, je kunt nergens mee helpen, je bent er niet op belang­rij­ke momenten en niemand weet nog hoe je eruitziet. En dat is in elk geval niet hun schuld, dus go figure. Mijn moeder zegt vaak. ‘Ik had er best bij willen zijn.’ Of: ‘Ik had je best wel willen verzorgen.’ Of: ‘Ik had je wel willen helpen.’ En hoewel de meeste zins­con­struc­ties sug­ge­re­ren dat ík iets misloop, is het schuld­ge­voel over wat zij allemaal misloopt alles­ver­zen­gend. Want als je vertrekt ontneem je mensen de kans om zich om je te bekom­me­ren, om je te koesteren en om je te verzorgen. Als je ziek bent kunnen ze je niet soigneren, als je jarig bent niet feli­ci­te­ren, en in het aller­erg­ste geval weten ze gewoon helemaal niet meer hoe je eruitziet. 43 jaar geleden kon zij niet zien aankomen dat ze zich zo onthand zou voelen op een dag als vandaag. Dus plaats ik vandaag, op mijn ver­jaar­dag, even een fotootje voor mijn moeder. Zodat ze in elk geval nog weet hoe ik eruitzie. Met heel veel…

  • Stukjes in het wild

    Mijn invloed­rijk­ste tie­ne­ral­bums

    Zomer 1989, 15 jaar. Weer een spelletje met muziek. De vorige keer zocht ik de mooiste nummers bij dertig thema’s, deze keer de invloed­rijk­ste albums tussen mijn 14e en 18e. Voor mij dus tussen begin 1988 en eind 1991. Ik schreef op Facebook aan Maarten en Seppe van wie ik het idee jatte (en die het zelf hier vandaan hadden): ‘Tien … god­al­le­mach­tig … de helft van de platen die ooit belang­rijk zijn geworden, heb ik toen ontdekt. Het is gek­ken­werk. En toen ik 14 was luisterde ik ook nog eens totaal andere muziek dan toen ik 18 was. Maar ik zal verder niet morren, streng zijn en gewoon aan de slag gaan. Verdorie.’ Dat doe ik dus maar. Nog een paar dis­clai­mer­tjes. Ik meen opge­van­gen te hebben dat je bij het einde van je mid­del­ba­re school moet ophouden, daarom heb ik Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, Nirvana, Rage Against the Machine en zulks eruit gelaten. Officieel vallen die nét binnen die vier jaar, maar eind 1991 hadden die mijn hart nog niet of nau­we­lijks veroverd. Ook heb ik Prince niet genoemd, want ik draaide alle albums die hij tot dan toe had gemaakt helemaal grijs, dus dan zou de top tien in een keer vol…

  • Over natuur,  Stukjes in het wild

    Jaar­over­zicht 2016

      Omdat mijn werk vrijwel alleen maar bestaat uit lezen en schrijven, probeer ik tijdens vrije dagen mijn let­ter­con­sump­tie een beetje te beperken. Dan doe ik doorgaans dingen die ik minder goed kan, zoals websites maken, muziek, teke­nin­gen, of een krui­den­tuin. Deze kerst­va­kan­tie besloot ik iets te doen met de 148 video’s die 2016 me had opge­le­verd. In 2010 deed ik ook al eens zoiets en ik her­in­ner­de me dat het bevre­di­gend was om al je filmpjes uit één jaar nog eens te bekijken met een goede reden. Het probleem is: ik kan niet alleen niet goed monteren, het materiaal dat ik mezelf aanlever is ook nog eens tamelijk waar­de­loos. Zo ben ik een ouder­wet­se staand­beeld­fil­mer, ik zie slecht waardoor ik bij bruine beesten in bruine natuur niet voldoende scherp­stel. De iPhone‐camera weet zich geen raad met 80 procent van de licht­si­tu­a­ties en ik kan enorm slecht overweg met de iPhone‐video‐interface (zie het einde van dit filmpje) waardoor ik de beste beelden vaak net niet heb. Kortom: dit filmpje is een wor­ste­ling met alles wat ik niet kan. Geniet ervan. Zet je geluid aan, je scherm groot en let goed op.

  • Stukjes in het wild

    Eve­ry­thing she wants

    Mijn oudere zus en ik kunnen inmiddels goed met elkaar overweg, maar dat is ooit anders geweest. Vier jaar verschil en een dia­me­traal ander karakter leidden nogal eens tot slaande ruzies en uit­ein­de­lijk tot een ietwat vroeg vertrek mij­ner­zijds. Har­mo­ni­eu­ze momenten bestonden bij ons uit op vreedzame wijze elk wat voor onszelf doen, want samen spelen was niet onze sterkste kant en onze ouders waren al dik tevreden als we elkaar niet verbaal of fysiek te lijf gingen. Echte vriend­schap leek een optie uit het onge­rijm­de. Ik was de jongste en tot mijn twaalfde de meest bedeesde en ik verlangde intens naar een connectie met mijn zus, maar wist bij God niet hoe ik dat aan moest pakken. Mijn leven bestond uit Mon­ch­hi­chi, lego en Kinderen voor Kinderen, haar leven bestond uit stiekem roken, oog­pot­lood en jongens. Daar­tus­sen­in lagen vier ono­ver­brug­ba­re jaren. Om haar terwille te zijn stelde ik me deemoedig op als we samen waren. Ik liet de kop­te­le­foon afpakken, de afstands­be­die­ning en de tele­vi­sie­gids, en ik keek en luisterde mee naar dingen die ik niet begreep in de hoop dat die vier jaar ineens vervlogen zouden zijn. In eerste instantie moesten we alleen de audio‐installatie en de tv delen, maar met de…

  • Stukjes in het wild

    Geen kat­ach­ti­ge

    Gang door, langs de dansvloer, trap op, zaal in, trap af, andere gang, andere zaal, omdraaien, terug, en dat steeds opnieuw. Ik kijk op mijn telefoon. 22:30. Negen uur reizen, meer dan honderd euro aan reis‐ en ver­blijf­kos­ten en dan na twee uur weggaan? Kan dat? Ik denk aan al die keren dat ik op feestjes, concerten en eve­ne­men­ten door het gedruis cirkelde op zoek naar een nog leuker feest, concert of evenement. Paradiso, Roxy, Dansen bij Jansen, Melkweg, de AB, het Depot. Een leven lang langs hallen, wc’s en gar­de­ro­bes naar boven‐ of bene­den­za­len in de illusie dat om de volgende hoek de avond wél is zoals ik me had voor­ge­steld. Huis­feest­jes: voorkamer, ach­ter­ka­mer, gang, keuken, tuin of balkon. Of Lowlands: van de Alpha naar de X‐Ray, naar de India, naar de Charlie. Steevast op weg naar het gevoel waar ik op hoop, de gesprek­ken die ik droom en de mensen die exact passen in de illusies die ik over de gebeur­te­nis koester. 22:35. Welke kant loop ik op? De gang in en dan de trap op? En zo ja, welke trap? En zo nee, eerst naar het ach­ter­zaal­tje? Of de dansvloer over? En waarom dan? Wat denk ik aan te treffen? Ooit tekende ik in Artis…

  • Stukjes in het wild

    Niet meer naar buiten

    Als Wannes en ik niet uitkijken, zien we soms dagenlang niemand. Dan eten we twee weken uit de voorraad, halen we slechts een frisse neus in het uit­ge­stor­ven park achter de tuin en laten we brood­krui­mels achter op sociale media ten teken dat we nog leven. De afgelopen week was het weer raak. We hadden twee kansen om iemand te zien: 1. we gingen een kerstboom kopen en 2. we gingen een plumeau kopen. Bij kans 1 waren we in de Aveve. Het was een door­de­week­se ochtend, waardoor het stil was in de winkel, want de rest van de wereld had andere ver­plich­tin­gen. Met de uit­ver­ko­ren boom naderden we de kassa, waar het ineens heel druk bleek. Er stond een lange rij en Wannes en ik sloten geduldig met kar en boom achteraan. Het kas­sa­meis­je riep er nerveus een collega bij die op haar dooie akkertje aan kwam wandelen. ‘Ge moogt ook bij mij aan­slui­ten’, zei ze in het voor­bij­gaan. Omdat we achteraan stonden, maakten Wannes en ik geen aan­stal­ten om van rij te wisselen. Maar toen er bij de nieuwe kassa uit­ein­de­lijk slechts twee karren aansloten en ik nog vijf karren voor ons telde, leek wisselen de enige juiste optie.…

  • Stukjes in het wild

    A 30 Day Song Challenge

    Op Twitter gaat er al een een tijdje een lijstje rond aan de hand waarvan mensen dertig dagen lang elke dag een nummer plaatsen op basis van een categorie. Geduld, dat zijn de anderen, dus ik ga niet eens proberen die liedjes dertig dagen op te sparen, ik zet ze er in één keer op. Ik heb bij de video’s vooral gelet op twee dingen: 1. Is het wel de uit­voe­ring die ik zo mooi vind? en 2. Is de geluids­kwa­li­teit aan­vaard­baar? Daarom zitten er filmpjes tussen met bela­che­lijk beeld: gewoon niet op letten. Luisteren! 1. A song you like with a color in the title Muse – Super­mas­si­ve Black Hole   Ik maakte in 2010 een jaar­over­zicht met dit liedje erachter gemon­teerd (zie filmpje). Ik dreig vaak over Muse heen te groeien, maar de bombast is zo perfect dat het ondoen­lijk is het lelijk te gaan vinden. Spotify‐linkje.