Gesuis

Wij horen hier veel suizen. Ver­schil­len­de wegen, de bomen die ruisen, de treinen in de verte, machines in huizen. Maar het mooiste suizen de vij­ver­vo­gels. Niet de duiven, die flappen van flap‐flap‐flap, en ze zweven even, en ook niet de kleine vogeltjes, die dartelen en duiken. Maar de ganzen en de meeuwen. De droge weerstand van tien­tal­len vleugels, het logge …

Waarom Choco niet door het luikje gaat (2)

Een jaar geleden schreef ik Waarom Choco niet door het luikje wil en sindsdien vraagt men mij regel­ma­tig: is ze er al doorheen geweest? Een antwoord in drie delen. 1. Ja Ja, ze is er al doorheen geweest. Het duurde even voor we het door­had­den, want het luikje zit in de kelder, dus we betrapten haar nooit op heterdaad en steeds …

Stel nou dat dit het is?

Al jaren probeer ik een beter mens te worden. Ik worstel me door de gevolgen van mijn karakter, ik ploeter door de omstan­dig­he­den en ik eindig altijd in een hopeloos soort per­fec­ti­o­nis­me dat geen enkele inspan­ning op waarde zal schatten. • Ik mag niet piekeren, maar o wee als ik dommer ben dan zou hoeven. • Ik mag niet klui­ze­na­ren, …

Niet langer door half­ge­slo­ten wimpers

Mijn buren zijn altijd slechts een verhaal geweest. Een con­struc­tie van piepjes, klopjes, bonkjes, stemmen en geluiden. Die verhalen kwamen uit mijn hoofd. Ik plakte de piepjes, klopjes en bonkjes aan de dingen die ik van ze wist. Het tijdstip waarop ze thuis­kwa­men, opstonden, naar bed gingen, of ruzie maakten. Het klin­ge­len­de geluid van flessen in hun bood­schap­pen­tas­sen, of de flarden …

Smaak­groef

Pas toen ik klaar was met knutselen rea­li­seer­de ik me dat mijn site er nu eigenlijk net zo uitziet als omstreeks 2005. Het deed me denken aan een conclusie die ik onlangs trok over mensen en mode. De meeste mensen blijven op een bepaald moment in hun leven in een modegroef hangen. Zo denk ik dat mijn beste vriend Dwarzand ergens …

Groentjes

Er belde een jongen aan. Hij was van Natuur­punt en ze deden een onderzoek naar de eikelmuis die hier in de buurt was gesig­na­leerd. Of ik misschien onlangs een eikelmuis had gezien. Hij hield een a4’tje voor me met een foto van het beest. Het was een grote muis met een dikke staart. Een mooie muis. Een muis die ik …

Leren stoppen

Doorgaan zou gemak­ke­lij­ker geweest zijn. Zoals ik bij Lost deed. Er klopte al seizoenen niks meer van – the hatch, de ijsbeer, de Dharma Ini­ti­a­ti­ve, alles was zijn logische einde al lang voor­bij­ge­gle­den – maar ik keek door tot en met seizoen 6. Dat was niet alleen omdat ik te lui was om de knoop door te hakken, het was …

Uren zonder sjoege

Het zwarte gat had ik natuur­lijk aan zien komen. Het stond in mijn agenda met krul­le­ri­ge accolades: vanaf 31 augustus – zwart gat. Tot zater­dag­mid­dag had ik twee kwark­taar­ten, een appel­taart, een gewone cake, en wal­no­ten­ca­ke, een appelcake, een rijst­sa­la­de met feta, een aard­ap­pel­sa­la­de met augurk, een pas­ta­sa­la­de met krui­den­kaas, een cous­cous­sa­la­de met spekjes, drie soepen, makreel­mous­se, tzatziki, hummus, en …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (20)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 en 19. Wat heb je een omslach­ti­ge titel voor je serie gekozen, zei mijn vader laatst. En hij had natuur­lijk gelijk, het is een omslach­ti­ge titel. Maar als ik erover nadenk kom ik toch steeds op dat punt terecht: ineens was de vakantie – poef – weg. Ik vergelijk het graag met iets dat me ooit overkwam: …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (19)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 en 18. Het verschil tussen wat er moest gebeuren en waar ik energie voor had was zelden zo groot als de eerste ochtend thuis. Voor ons doemde een kluwen op van bellen, mailen, langsgaan, navragen, opzoeken, aangeven, decla­re­ren, deblok­ke­ren, regelen, zeuren en wachten, terwijl we leeg waren. Leger dan ooit. Nadat ik ‘s ochtends vroeg het een …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (18)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 en 17. Pri­o­ri­tei­ten, het klinkt zo lekker over­zich­te­lijk, maar wat waren onze pri­o­ri­tei­ten eigenlijk toen we die maan­dag­avond doodmoe maar hyper‐alert thuis­kwa­men in een land waar je buiten kan­toor­uren vrijwel nooit iets gedaan krijgt, en zeker niet als de Rode Duivels een EK‐wedstrijd tegen Italië spelen? Checken of onze bank­re­ke­nin­gen geplun­derd waren, een nieuwe telefoon kopen of iets anders belang­rijks regelen …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (17)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15 en 16. Ik werd een beetje zenuw­ach­tig van het dilemma wel of niet ‘s nachts rijden. Wannes wilde het dolgraag, maar hij was het ook met me eens dat de nadelen erg groot waren. Toch bleef hij twijfelen, en ik ook. We rookten een sigaret uit het raam, zagen twee ongure mannen lopen, vonden dat maar griezelig, zetten …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (16)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 en 15. We liepen de winkel in, omdat ik uit een eerder bezoek aan Andorra had onthouden dat het een belas­ting­pa­ra­dijs was. En ja hoor, de reus­ach­ti­ge winkel was vol­ge­stouwd met souvenirs, drank, siga­ret­ten en vlees tegen bodem­prij­zen. We kochten twee sloffen siga­ret­ten voor de helft van het geld, liepen door naar het café­ge­deel­te en bestelden een koffie en een glas water. Of …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (15)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 en 14, Na meer dan 36 uur in het appar­te­ment van Bieke was het raar om plaats te nemen in het brik vol cam­pings­pul­len. Toen ik ging zitten joegen de zenuwen op slag weer door mijn lijf. Ik zag aan Wannes dat hij ook nerveus was. Normaal gesproken zou ik uitkijken naar een rit door de Pyreneeën, maar nu zonder …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (14)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 en 13. Aan het einde van de gang op een verhoging in het licht zag ik een gestalte. Dat moest Àngel zijn, de vriend van Bieke, de reden dat ze ooit naar Manresa verhuisde, en de vader van Maite, haar boreling van zes maanden oud. Hola, hello? zeiden wij. Hello, zei Àngel. Hij hield de deur van het appar­te­ment …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (13)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 en 12. Mijn her­in­ne­ring aan dat laatste half uur houdt op op het moment dat Wannes bin­nen­kwam. Hij legde een wollen vest van hem over mijn plak­ke­ri­ge schouders, een vest dat je zou aan­trek­ken wanneer het in de bergen onver­hoopt 7 graden is als je wakker wordt en moet kof­fie­zet­ten bij de tent, niet op een zwoele zomer­avond in juni …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (12)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 en 11. De nurkse agent onder­vroeg ons alsof we het verhaal de afgelopen zes uur niet al talloze keren hadden verteld. Wie het had gedaan, met hoeveel ze waren, hoe het was gebeurd en wat ze hadden gestolen. Kun je vragen of ik nog even weg mag om te bellen? vroeg Wannes aan de trans­la­tor. Wie ga je bellen? vroeg ik. Mijn …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (11)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10. Terwijl ik Judith van de ambassade aan de lijn had, had Wannes op een ander toestel, ook aan de balie in de hal, onze bank­re­ke­nin­gen geblok­keerd. Dat kon gelukkig op naam en adres, want de nummers wisten we niet uit ons hoofd. Ergens voelde het nu nog kaler, niet alleen geen bankpas, maar helemaal geen rekening …

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (10)

Lees eerst deel 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9. Maandag? vroeg Wannes. Maar wat moeten wij dan tot maandag doen? Er volgde een heel verhaal aan de andere kant van de lijn, over een hotel, onze situatie voor­leg­gen, lief aankijken, vragen of we mochten blijven. En dan maandag terug­bel­len. Wannes bedankte, legde de hoorn neer en vertelde wat de ambassade had gezegd. De Engels­spre­ken­de politie‐agent …