Over mij – 2009

Hoe het zit met Maartje en of Zezunja

Het zit zo.
Sinds eind vorige eeuw dool ik rond op internet onder de naam Zezunja. Hoe dat zo is gekomen kunt u lezen in eerdere profielen van mij. In het echt heet ik gewoon Maartje Luif en sinds ik in 2006 mijn baan op de School voor Jour­na­lis­tiek in Utrecht opzegde om met een koffer vol rotzooi mijn heil bij mijn Vlaamse lan­ge­af­stands­re­la­tie te zoeken, kom ik ook gewoon uit voor de connectie tussen Maartje en Zezunja.

In Leuven, een stad ten oosten van Brussel, richtte ik in 2007 Het Eiland Neus – tekst, beeld & theater op. Onder de vlag van dat bedrijfje doen de Vlaming voor wie ik emi­greer­de en ikzelve tal van leuke dingen in het sche­mer­ge­bied van schrijven, theater maken, vormgeven en jour­na­lis­tiek.

Het grootste deel van mijn leven woonde ik in de stad waar ik geboren ben: Amsterdam. En ik voel me nog dagelijks een Amster­dam­mer. Als ik te Hollands praat bij de bakker, als ik bij Pauw en Witteman het belletje van de tram op de ach­ter­grond hoor en als ik op station Brussel‐Noord een NS‐trein voorbij zie komen.

Maar tege­lij­ker­tijd raak ik gehecht aan mijn Vlaamse leven. Al was het maar omdat mijn lief hier hoort. En ik bij hem. Maar ook omdat ik het goed heb, in een mooi huis, in een vrien­de­lij­ke stad, in een mooie nieuwe wereld met mooie nieuwe mensen.

Of ik ooit weer zal hechten na het langzame ont­hech­ten van de afgelopen jaren is niet eens zo’n belang­rij­ke vraag. Maar mocht u willen weten hoe het afloopt: hou dit weblog in de gaten.

2 reacties

  1. el

    Hallo mevrouw Maartje Luif,

    bij deze wil ik even reageren op uw artikel “Wat je verliest als je geen kinderen krijgt” in het magazine van de Volks­krant, wat ik bij toeval in de trein vond en las.
    U gaat wel uit m.i. van 1 situatie namelijk positieve kinderen. Die een positieve relatie met hun ouders hebben. Waar je een goede en intieme band mee hebt. Waar je alles mee kan delen. Nu wens ik zulke kinderen iedereen toe. Maar de wer­ke­lijk­heid is helaas toch vaak (wat) anders. Elkaar niet begrijpen, teveel op elkaar lijken enz. enz. . Dat kan ook. Dan komt er waar­schijn­lijk niet zoveel terecht van al uw goed bedoelde punten.

    Want misschien willen ze de dagboeken, foto’s, kleding enz. niet eens hebben. Misschien willen zij de verhalen niet horen. Zij dat ze de waarde er niet van in zien. Zij dat ze er niets mee hebben.….
    Ook zou het kunnen zijn dat u familie uit­ein­de­lijk toch “uitsterft”. Bijv. kinderen die geen kinderen krijgen of die vroeg­tij­dig komen te over­lij­den.
    Dus volgens mij heeft u dit artikel van een wel heel roos­kleu­ri­ge en ideale kant bekeken. Ik wil u alleen maar een hart onder de riem steken. Want misschien heeft u onnodig een weemoedig gevoel. Hart. groeten

  2. Bert

    Dag Maartje Luif

    Ik las net jouw artikel ‘Wat je verliest als je geen kinderen krijgt’. Zelf ben ik bijna 42, en net terug van een bezoekje aan mijn zus voor haar kerverse 2,0 kilo en 12 uur oud nieuw mon­ster­tje.

    Ik weet al lang, heel lang dat ik dit zelf wil. Net om die redenen die je zelf omschrijft.
    Laatste 10 jaar waren een aan­een­rij­gen van mislukte relaties. Is het mijn fout (mij bezig­hou­den met de verkeerde personen), gewoon pech …, wie zal het zeggen, maar zelfs als man begin ik redelijk onrustig te worden. Laat staan dat ik dan nog ooit zou moeten ontdekken onvrucht­baar te zijn en toch maar die gefor­ceer­de zin in het leven te moeten vinden.

    Ik hoop dat je toch al bij wonder nog zwanger mag worden.

    Dank voor jouw artikel to the point. Natuur­lijk draait het leven om eigen kinderen, tenzij je weinig zin voor ver­ant­woor­de­lijk­heid hebt.

    Thx, alias Bert

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.