Over mij – 2009

Hoe het zit met Maartje en of Zezunja

Het zit zo.
Sinds eind vorige eeuw dool ik rond op internet onder de naam Zezunja. Hoe dat zo is gekomen kunt u lezen in eerdere profielen van mij. In het echt heet ik gewoon Maartje Luif en sinds ik in 2006 mijn baan op de School voor Journalistiek in Utrecht opzegde om met een koffer vol rotzooi mijn heil bij mijn Vlaamse langeafstandsrelatie te zoeken, kom ik ook gewoon uit voor de connectie tussen Maartje en Zezunja.

In Leuven, een stad ten oosten van Brussel, richtte ik in 2007 Het Eiland Neus – tekst, beeld & theater op. Onder de vlag van dat bedrijfje doen de Vlaming voor wie ik emigreerde en ikzelve tal van leuke dingen in het schemergebied van schrijven, theater maken, vormgeven en journalistiek.

Het grootste deel van mijn leven woonde ik in de stad waar ik geboren ben: Amsterdam. En ik voel me nog dagelijks een Amsterdammer. Als ik te Hollands praat bij de bakker, als ik bij Pauw en Witteman het belletje van de tram op de achtergrond hoor en als ik op station Brussel-Noord een NS-trein voorbij zie komen.

Maar tegelijkertijd raak ik gehecht aan mijn Vlaamse leven. Al was het maar omdat mijn lief hier hoort. En ik bij hem. Maar ook omdat ik het goed heb, in een mooi huis, in een vriendelijke stad, in een mooie nieuwe wereld met mooie nieuwe mensen.

Of ik ooit weer zal hechten na het langzame onthechten van de afgelopen jaren is niet eens zo’n belangrijke vraag. Maar mocht u willen weten hoe het afloopt: hou dit weblog in de gaten.

2 reacties

  1. el
    19 februari 2017 @ 21:59

    Hallo mevrouw Maartje Luif,

    bij deze wil ik even reageren op uw artikel “Wat je verliest als je geen kinderen krijgt” in het magazine van de Volkskrant, wat ik bij toeval in de trein vond en las.
    U gaat wel uit m.i. van 1 situatie namelijk positieve kinderen. Die een positieve relatie met hun ouders hebben. Waar je een goede en intieme band mee hebt. Waar je alles mee kan delen. Nu wens ik zulke kinderen iedereen toe. Maar de werkelijkheid is helaas toch vaak (wat) anders. Elkaar niet begrijpen, teveel op elkaar lijken enz. enz. . Dat kan ook. Dan komt er waarschijnlijk niet zoveel terecht van al uw goed bedoelde punten.

    Want misschien willen ze de dagboeken, foto’s, kleding enz. niet eens hebben. Misschien willen zij de verhalen niet horen. Zij dat ze de waarde er niet van in zien. Zij dat ze er niets mee hebben…..
    Ook zou het kunnen zijn dat u familie uiteindelijk toch “uitsterft”. Bijv. kinderen die geen kinderen krijgen of die vroegtijdig komen te overlijden.
    Dus volgens mij heeft u dit artikel van een wel heel rooskleurige en ideale kant bekeken. Ik wil u alleen maar een hart onder de riem steken. Want misschien heeft u onnodig een weemoedig gevoel. Hart. groeten

  2. Bert
    22 februari 2017 @ 18:18

    Dag Maartje Luif

    Ik las net jouw artikel ‘Wat je verliest als je geen kinderen krijgt’. Zelf ben ik bijna 42, en net terug van een bezoekje aan mijn zus voor haar kerverse 2,0 kilo en 12 uur oud nieuw monstertje.

    Ik weet al lang, heel lang dat ik dit zelf wil. Net om die redenen die je zelf omschrijft.
    Laatste 10 jaar waren een aaneenrijgen van mislukte relaties. Is het mijn fout (mij bezighouden met de verkeerde personen), gewoon pech …, wie zal het zeggen, maar zelfs als man begin ik redelijk onrustig te worden. Laat staan dat ik dan nog ooit zou moeten ontdekken onvruchtbaar te zijn en toch maar die geforceerde zin in het leven te moeten vinden.

    Ik hoop dat je toch al bij wonder nog zwanger mag worden.

    Dank voor jouw artikel to the point. Natuurlijk draait het leven om eigen kinderen, tenzij je weinig zin voor verantwoordelijkheid hebt.

    Thx, alias Bert

Reageer