Fronsenswaardig

Ik ga iets opbiechten wat in het geheel not done is.
Ik ben gisteren naar een concert van Krezip geweest.
In Paradiso. Eerste optreden van hun clubtour.

Ik weet dat het merendeel van mijn muziekvrienden nu heel aanstellerig de wenkbrauwen zit te fronsen. En ik ben vastbesloten die wenkbrauwen nog wat verder te laten stijgen. Want ik vond het namelijk heel erg leuk. Horen jullie dat? Leuk!

Okee, okee, ik weet dat ik hier nooit en te nimmer de handen voor op elkaar krijg, maar ik wilde het toch maar even gezegd hebben.

Kijk, ik zie ook wel wat er mis is met dat bandje. De muziek kent geen scherpe randjes, de muzikanten zijn niet erg goed, de teksten zijn soms ronduit wanstaltig en hun maniertjes zijn weinig subtiel. Zo las ik ooit een recensie van hun eerste cd waarin de recensent zich beperkte tot het tellen van de keren dat er yeah gezongen werd. Hij kwam tot een idioot aantal van tachtig of zo. En ik vond dat hij een punt had. Want dat zegt wel iets. Over ouderwetse rock-trucjes en in herhaling vallen bijvoorbeeld.

En toch, en toch, en toch… de springliedjes blijven leuk, ze maken catchy tunes, Jacqueline Govaert kan waanzinnig goed zingen en de bezetting heeft iets vertederends. Dat is voor een gemiddelde Zezunja voldoende om een fijne avond te hebben.

Daarbij is het voor mij met mijn pas-opgerichte bandje heel gemakkelijk me te vereenzelvigen met die jongens en meisjes op het podium. Als ik George Clinton en band zie optreden, denk ik zelden: dat is within reach. Maar bij Krezip kan ik helemaal wegsuizen op de misschien… ooit… eens… hier… in… Paradiso- gevoelens.

Begrijp me niet verkeerd. Die dame kan een stuk beter zingen dan ik, maar ik heb een betere band. Veel beter. En ik weet dat we het zouden moeten kunnen. Op dat podium belanden. Onder die mooie bogen. Met zoveel publiek.

En dat alleen al. Dat gevoel. Een gevoel dat ik gisteren eigenlijk pas voor het eerst had. Dat maakte het tot een onvergetelijk concert.

Misschien moet ik tot de conclusie komen dat ik vaker naar concerten moet die fronsenswaardig zijn.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Smetana en Bach

Vroeger noemden we M. Purple Sheep.
M. heeft namelijk wonderschoon donkerblond kroeshaar dat ze met graagte een kleurtje gaf. Één keer liep het verven uit de hand en prompt zat ze opgescheept met de bijnaam Purple Sheep.

Purple Sheep was mijn vriendinnetje op de middelbare school. We zaten daarvoor al op dezelfde lagere school en op ons vierde hulden we ons samen in onze tutu, maar pas toen we een jaar of dertien waren, werden we vriendinnetjes.

Inmiddels zijn we achttien jaar verder en Purple Sheep is nog steeds mijn vriendinnetje. Maar Purple Sheep heeft er een dimensie bijgekregen: ze is nu ook mijn achtergrondzangeres.

En wat voor een! Purple Sheep heeft namelijk conservatorium gedaan. Niet als uitvoerend zangeres, maar toch… Purple Sheep kan er wat van.

Zo viel ik gisteren steil achterover toen ik zag dat ze de zanglijn in noten had uitgeschreven. Op een balkje! Míjn zanglijn! Míjn liedjes! Ik wist niet eens dat ze uitschrijfbaar waren.
En dat is gek om te zien hoor. Je eigen liedjes in bogen van zwarte bolletjes op papier.

Wel, u begrijpt: ik ben erg blij met Purple Sheep als achtergrondzangeres. Ze zingt prachtvol en kan mij ook nog eens vertellen of ik een G danwel een C zing. Je weet nooit waar dat goed voor kan zijn.

Maar Purple Sheep heeft nog een kwaliteit. Ze heeft namelijk de achternaam van een beroemd componist. Dat kan dus niet meer fout gaan.
En wat nog leuker is: Dwarzand heeft ook de achternaam van een componist. Me dunkt dat we gebeiteld zitten.

Edoch: er is een probleem. Ik ben namelijk erg voor bijnamen en artiestennamen. Namen verzinnen is het leukste dat er is en de gemiddelde Hollandse naam is niet echt rock ‘n’ roll-fähig, vind ik. Met andere woorden: hun voornaam is very not-cool en dat kan natuurlijk niet in combinatie met zo’n hemelbestormende achternaam. En belangrijker: zo’n hemelbestormende band. *kuch*

Maar ik heb de oplossing gevonden hoor. Ik ben er helemaal uit, met the best of both worlds.
M. heet voortaan Purple Sheep Smetana
En Dwarzand zal door het leven gaan als Dwarzand JP. Bach.

Komt dat zien!

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Ik ook van jou

Ik geloof dat we bij hem thuis in een innige verstrengeling hingen toen hij het voor het eerst zei.
‘Ik zie u graag.’

Eerst drong het niet tot me door. Het is alweer een tijdje geleden en ik begreep het Vlaams nog dagelijks verkeerd. Om maar wat te noemen: precies en zeker worden veel vaker gebruikt in omgekeerde betekenis. Niet precies, niet zeker, het lijkt erop dat, bijna, et cetera, enzovoort. Dat wist ik toen ook nog niet.

Dus toen hij zei ‘ik zie u graag’ deed dat weinig met me. Hij had ook kunnen zeggen: ik ga de vuilbak gaan buiten zetten. Net zo Vlaams en voor mij net zo weinig betekenis.

Het bezonk. Het zinnetje.
En ik bezonk ook. In zijn nek of zo.
Tot er ineens een gloeilamp boven mijn hoofd verscheen.

Ik zie u graag!

Hij zegt dat-ie van me houdt!

Nou ben ik niet het type dat op een kalendertje bijhoudt wanneer en hoe vaak manlief ‘ik hou van jou’ zegt, maar ik ben wel dol op liefdesverklaringen. En dit was er eentje. ’n Pure, een van de helderste soort.

Sindsdien probeer ik het te onthouden. Graag zien betekent niet dat je daarna een stevige boom over The Office of The Soprano’s op moet zetten, want god wat zie ik dat graag. Nee, het betekent dat je elkaar een zinderende zoen moet geven.

En dan zeg ik dus terug: ik ook van jou.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Balkenende heeft gelijk

Balkenende geeft gewoon de journalisten de schuld.
Nou, dat doe ik dus ook.
Gewoon.
Met liefde.
Bij dezen.

Dus als er zaterdag gekke dingen over mij in het Volkskrant Magazine staan, bijvoorbeeld dat ik een 31-jarige op drift geraakte vrouw zou zijn, dan heb ík het niet gedaan. Dat u dat wel even weet.
Het waren als altijd die vermaledíjde journalisten.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Ik adviseer: de schoolpleinmethodiek

Ik hoefde alleen maar even mijn fiets van het Amstelstation te halen, tien minuten fietsen, inpluggen, soundchecken, en voilà: raggen.
Dus ik fietste heel vr0lijk van lalala richting Oost.
Lalala. Lalala. Lalala.

Toen ik vanaf het Afrikanerplein het Krugerplein opreed, zag ik links een politiefuik.
Goh, wat grappig, dacht ik, ze hebben links een fuik. En rechts niet.
Lalala. Lalala. Lalala.
Uiteraard reed ik rechts.

Ik lalalade totdat die agent rechts achter die boom vandaan kwam.
Oftewel: rechts natuurlijk ook een fuik.
En als rechtgeaard Amsterdammer hoor je dat ook gewoon te weten. Links een fuik: dan rechts ook een fuik. Westeinde: links een fuik, rechts een fuik. Wibautstraat: links een fuik, rechts een fuik. Ceintuurbaan: links een fuik, rechts een fuik. Kamerling Onneslaan: links een fuik, rechts een fuik. Overtoom: links een fuik, rechts een fuik. Weteringschans: links een fuik, rechts een fuik.
Het is een heel simpel principe. En daarom was het leuk naïef. Alleen links een fuik? Mooi niet.

En mijn licht was kapot.
Ze hielden me halt.
‘Ik heb geen licht’, zei ik.
De aanval is altijd de beste verdediging.
‘En geen identiteitsbewijs’ voegde ik daaraan toe, nog immer in de aanval.

‘U heeft geen licht.’
‘En u heeft geen identiteitsbewijs’, herhaalde de agent
Ik keek hem zo onschuldig mogelijk aan. Naïef zelfs.
‘Dat zijn dan twee boetes’, zei de agent.

Ik wierp een blik op de agente naast hem. Dames involved. Dat maakt het altijd lastiger, zeker zo’n type Sandra Bullock met een brilletje op. Maar ik ging het toch maar proberen.

Ik zette mijn allerschattigste gezicht op, tanden bloot, lieve oogjes, hoofd een beetje schuin en ik zei: ‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa?’ (denk hierbij aan het begin van de maandagochtendsirene).

Nou ja, en toen scholden ze de duurste bon dus kwijt. Heel simpel.
Mijn moeder trapt er allang niet meer in, in die aaaa.
De politie wel.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.