Balkenende heeft gelijk

Balkenende geeft gewoon de journalisten de schuld.
Nou, dat doe ik dus ook.
Gewoon.
Met liefde.
Bij dezen.

Dus als er zaterdag gekke dingen over mij in het Volkskrant Magazine staan, bijvoorbeeld dat ik een 31-jarige op drift geraakte vrouw zou zijn, dan heb ík het niet gedaan. Dat u dat wel even weet.
Het waren als altijd die vermaledíjde journalisten.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

Ik adviseer: de schoolpleinmethodiek

Ik hoefde alleen maar even mijn fiets van het Amstelstation te halen, tien minuten fietsen, inpluggen, soundchecken, en voilà: raggen.
Dus ik fietste heel vr0lijk van lalala richting Oost.
Lalala. Lalala. Lalala.

Toen ik vanaf het Afrikanerplein het Krugerplein opreed, zag ik links een politiefuik.
Goh, wat grappig, dacht ik, ze hebben links een fuik. En rechts niet.
Lalala. Lalala. Lalala.
Uiteraard reed ik rechts.

Ik lalalade totdat die agent rechts achter die boom vandaan kwam.
Oftewel: rechts natuurlijk ook een fuik.
En als rechtgeaard Amsterdammer hoor je dat ook gewoon te weten. Links een fuik: dan rechts ook een fuik. Westeinde: links een fuik, rechts een fuik. Wibautstraat: links een fuik, rechts een fuik. Ceintuurbaan: links een fuik, rechts een fuik. Kamerling Onneslaan: links een fuik, rechts een fuik. Overtoom: links een fuik, rechts een fuik. Weteringschans: links een fuik, rechts een fuik.
Het is een heel simpel principe. En daarom was het leuk naïef. Alleen links een fuik? Mooi niet.

En mijn licht was kapot.
Ze hielden me halt.
‘Ik heb geen licht’, zei ik.
De aanval is altijd de beste verdediging.
‘En geen identiteitsbewijs’ voegde ik daaraan toe, nog immer in de aanval.

‘U heeft geen licht.’
‘En u heeft geen identiteitsbewijs’, herhaalde de agent
Ik keek hem zo onschuldig mogelijk aan. Naïef zelfs.
‘Dat zijn dan twee boetes’, zei de agent.

Ik wierp een blik op de agente naast hem. Dames involved. Dat maakt het altijd lastiger, zeker zo’n type Sandra Bullock met een brilletje op. Maar ik ging het toch maar proberen.

Ik zette mijn allerschattigste gezicht op, tanden bloot, lieve oogjes, hoofd een beetje schuin en ik zei: ‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa?’ (denk hierbij aan het begin van de maandagochtendsirene).

Nou ja, en toen scholden ze de duurste bon dus kwijt. Heel simpel.
Mijn moeder trapt er allang niet meer in, in die aaaa.
De politie wel.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

De gave van het woord op een dag als vandaag

Nina (4) zei: “Het probeert te regenen.”
Het miezerde.

Luca (5) zei: “Papa, heb je nog een skelettenboek voor mij gekocht?”
We wachtten op opa in zijn kist.

Ik zei: “Aalbessen, slagroomtaart, paling, gourmetten met een schort voor en ’s avonds laat vanille-ijs.”
Mijn stem door de microfoon trilde niet.

Mensen zeiden: “Je kunt wel horen dat het je werk is.”
Crematies zijn niet echt mijn daily job.

Luca (5) zei: “Zezunja! Niet op die lijn staan! Anders ben je dood!”
Het was echt alléén maar het puntje van mijn hak.

Nina (4) zei: “Het is aan het rrrrrrrregenen.”
Dus vanavond zet ik de kachel hoog.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.

De fondue-avond, of hoe behaagziek kun je zijn?

Linklijstjes vernieuwen is een lastige zaak. Het is als met feestjes en het daarbij behorende uitnodigingenbeleid. Ik hou er helemaal niet van om te moeten nadenken over wie wel en wie niet welkom is. Laat iedereen maar komen. Huis vol? Jammer. Dan maar stapelen. Ik ga écht niet beslissen dat Pietje niet mag komen. Zeker niet als Pietje toch wel van Jaapje hoort dat er een feestje is.

Ik wil mensen niet beledigen, niet op de tenen trappen, tenzij hard nodig of in geval van een heel stom iemand. Dan doe ik het graag. Maar wel rechtstreeks. Niet van: ik praat altijd heel leuk en lief met je en nu ga ik je lekker niet uitnodigen voor mijn feestje. Ik word zenuwachtig als ik zo’n die-wel-en-die niet-beleid moet ontwikkelen

Toen ik ging scheiden, riep ik daarom heel hard tegen iedereen: kies niet. Denk er in godsnaam niet te veel over na. Nodig ons allebei uit. Die wel, die niet, en wat vindt díé er dan van? Allemaal onzin.

Zo ook met die linkjes. Als mijn handen het toelaten, lees ik tientallen weblogs per dag. Afhankelijk van de toestand van diezelfde handen reageer ik op evenzoveel weblogs. En toch zijn die webloggers niet allemaal uitgenodigd voor mijn feestje. Ik wilde een linklijstje met alleen de allerleukste, allermooiste en allerorigineelste weblogs uit mijn favorietenlijstje. Zie het maar als een fondue-avond vs. een groot tuinfeest. Bij mij wordt op het Zijpad voorlopig alleen nog gefondued. Dat betekent dat bepaalde sites uit het zijpadenstelsel verdwenen zijn en mogelijk een paar mensen daardoor het gevoel hebben een heel leuk feestje te missen. En daar word ik dan weer zenuwachtig van.

Vandaar en daarom dit stukje.

De oude reacties op dit stukje kun je hier lezen. Nieuwe reacties mag je gewoon hieronder plaatsen.