C.S.I. Zezunja

Dus er lag bloed. Een spoor van bloed. Van het etensbakje naar het kattenluikje naar het aanrechtblad (foei! daar mogen jullie helemaal niet komen!). We wisten niet wie het slachtoffer en wie de dader was.

Toen kwam het onderzoek. Eerst de dader. Dat kon iedereen zijn. Dan het slachtoffer. Dat kon ook iedereen zijn. Ik checkte of ik ongesteld was. Niet. Yuri checkte of hij zijn teennagels te kort had geknipt. Ook niet.

Er bleven drie mogelijkheden over: Mike, Choco en Sjeik el Moko. Motieven te over, want de sfeer hier in huis is al dagen om te snijden. Buikgeluiden, hoge ruggen, dikke staarten en geblaas uit de mondhoeken zijn aan de orde van de dag. Maar helaas geldt dat voor alledrie de verdachten.

Dus het is niet zo dat Sjeik buiten elke verdenking valt omdat-ie zo schattig is of zo. Nee, ook Sjeik loopt als een ware bullebak wijdbeens, hooggerugd en dikgestaart rond. Daarbij moet worden aangemerkt dat hij dat alleen maar doet als de anderen gemeen tegen hem zijn, maar niettemin moet ook Sjeik zich dus opstellen in de rij met mogelijke daders.

En Mike. Tsja, Mike. Zijn bijnaam is Loebas Boem, omdat hij om de vijf stappen op zijn rug gaat liggen om even uit te rusten. Je zou dus zeggen dat Mike veel te lui is om een serieus geweldsdelict te plegen. Maar Mike is wel de grootste, de sterkste en de oudste. En als Sjeik té dichtbij komt, is Mike heel erg not amused. We weten allemaal wat daarvan kan komen.

Ten slotte Choco. Ik noem haar vaak Coko wegens ogen op schoteltjes bij elke onverwachte beweging van zijn gezelschap. Voor háár onverwacht, bedoel ik, want ik vind het heel normaal dat ik, als ik naar de keuken loop, naar de keuken loop, maar Coko vind dat nog elke dag een daad die met de nodige argwaan bekeken moet worden.

Om dus nog maar niet te spreken van de bewegingen van onze nieuwe aanwinst Sjeik. Die zijn namelijk állemaal onverwacht. Niet alleen voor Choco, maar ook voor mij en ik durf te wedden dat ook Sjeik zelf telkens enorm verbaasd is dat hij achterpoten heeft. Tenminste dat maak ik op uit het feit dat het spelen-met-het-balletje niet alleen wordt afgewisseld met het als een tierelier ronddraaien om zijn eigen staart te pakken te krijgen, maar dat het balletje ook wordt vergeten als hij ineens zijn eigen achterpoot in het vizier krijgt. Hee, een achterpoot. Laat ik die eens pakken. Choco vindt dat helemaal niks en laat dat duidelijk merken. De geluiden die dan uit Choco komen, vallen nog het meest te vergelijken met de geluiden die mijn buik maakt na het nuttigen van een pan uiensoep of chili con carne.

Eigenlijk was Choco dus de hoofdverdachte. Choco haat Sjeik tot in het diepste van haar genen en zodra ze Sjeik ziet naderen, maakt ze een driedubbele salto uit het kattenluikje. Weeralarm of niet. Tot overmaat van ramp nadert Sjeik voortdurend, want hij is hardleers. Hij blijft maar denken: hee, een andere poes, leuk! En dan schrikt hij zich de tyfus als Choco daar heel anders over denkt.

Maar goed, we leven in een rechtsstaat waarin niemand schuldig wordt bevonden, totdat het tegendeel bewezen is. Dus Choco is weliswaar uitermate verdacht, toch moeten we haar behandelen als elke andere burger. En als de rechter-commissaris vindt dat er niet voldoende bewijs is voor de verdenking, dan gaat Choco vrijuit. Niets aan te doen.

Het slachtoffer hebben we inmiddels gevonden. Mike heeft een snee in zijn poot en dat maakt hem minder verdacht. Hoewel je vaak hoort over automutilatie, maar ik vermoed dat Mike daar veel te lui voor is.

De grote vraag blijft dus de komende dagen: wie heeft Mike ‘besneden’. De verhoren zijn nog niet allemaal afgerond, omdat de verdachten steeds in slaap vallen. Maar we zullen de bankschroeven dit weekend een beetje aandraaien. We zullen het etensbakje net iets te hoog zetten, zodat ze er niet bijkunnen. We zullen het kattenluikje op slot doen en op een zeurtoontje zeggen dat ze dat geheel en al aan zichzelf te danken hebben. We zullen met onze vuist op tafel slaan. We zullen de lichten ‘s nachts aanlaten. We halen Lynndie England erbij en we verstoppen al het speelgoed.
Tot ze breken.

U kunt de foto voor deze ene keer niet vergroten door erop te klikken. Het is namelijk écht bloed en geen ketchup, en dat is best wel goor.

18 januari 2007 | 14 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

14 Reacties
  1. roosje 18 januari 2007

    ik zou het maar aan de kattentuchtraad overlaten…

  2. Frank 18 januari 2007

    ‘Zoals de waardin is, zo vertrouwt ze haar poezen’, zal niemand mij horen denken, laat staan zeggen of schrijven. Maar wel deze vraag: waarom uitgaan van het slechte in de kat, waarom zoiets plausibels als een ongeluk uitsluiten? Wellicht volgt Mike stiekum een cursus Fakir voor Katten en heeft-ie zichzelf per ongeluk besneden terwijl-ie het lopen over glasscherven onder de poezenknie trachtte te krijgen.

    Als er maar wat jodium en hansaplast op is gedaan!

  3. prutsmuts 18 januari 2007

    of vond mike de koelkastderrie echt te koud vandaag en probeerde hij het in stukjes te snijden…

  4. Drs. Johan Arendt Happolati 18 januari 2007

    Vrouwe Zezunja,
    Ik vond twee poezen eigenlijk best wel voldoende. Misshien komt het nooit meer goed.

  5. Auteur
    Zezunja 18 januari 2007

    Hr ‘ti, wat bent u toch telkens somber als u hier komt!
    U moet lichttherapie hoor, zulle, zenne, se.

  6. Lilimoen 18 januari 2007

    Vergeet bij het onderzoek niet de kattenrechten te raadplegen. Want volgens dit (http://maastricht.dwars.org/index.php?pag=blogKathleen2) hebben katten wel degelijk serieuze rechten. Mijns inziens dient hier de vraag gesteld te worden: hebben katten het recht om iemand te ‘besnijden’ of om via ‘besnijdenis’ zelf op te komen voor eigen rechten?

  7. Frank 18 januari 2007

    @Lilimoen: hoezo: ‘of’?
    Indien ge postuleert dat katachtigen middels messen- of klauwentrekkerij gestalte mogen geven aan hun recht op zelfverdediging, dan postuleert ge daarmee toch per definitie dat poezebeesten (in voorkomende situaties) het recht hebben om anderen te besnijden. Is zelfverdediging in uw optiek een noodzakelijke of voldoende voorwaarde voor legitiem snijwerk? En indien het poezebeest de facto niet bedreigt wordt, edoch zich heusch bedreigt waant, is deze waan dan een verzachtende omstandigheid nopend tot clementie?

  8. Frank 18 januari 2007

    bedreigd met een d uiteraard :-(

  9. Drs. Johan Arendt Happolati 19 januari 2007

    Vrouwe Zezunja,
    Inderdaad: de winter sucks (de winter zuigt). Soms, bij gebrek aan licht, doe ik mij tegoed aan de klokkende jeneverkruiken, maar dat bekoop ik dan altijd weer de volgende morgen. Ach, het is altijd wat. Je blijft tobben, maar een mens moet toch iets doen om de dag (en de nacht) door te komen, niet? Men maakt wat mede in zijn leven…
    Doet u ook de groeten aan uw vriendje? Zeg hem dat ik ook een gedicht heb ingestuurd ter uitzending in ‘De Vrienden Van De Poëzie’, maar dat het waarschijnlijk niets wordt wegens geen talent…
    Een nachtelijke groet, overigens.

  10. R van InR 19 januari 2007

    Dit vraagt om DNA-onderzoek.

  11. Lilimoen 19 januari 2007

    @ Frank: ik heb momenteel te veel gedronken en begrijp niet zoveel van wat u daar schrijft, MAAR … ik bedoel gewoon,… ik wilde gewoon bedoelen dat Zezunja niet mag vergeten rekening te houden met het recht op zelfverdediging in haar onderzoek. Ik denk niet dat ik iets postuleer, voor zover ik mij momenteel kan herinneren.

  12. Kaat 20 januari 2007

    Had ik al verteld dat jouw poezenlog echt wel rockt!?

  13. Auteur
    Zezunja 20 januari 2007

    Fijn, Kaat. Dank!

  14. Casper 22 januari 2007

    Mag ik eenmalig zo onbeschoft zijn? Mijn Youtube registratie van mijn hoogsteigen kat vindt u via bijgevoegde webzijde. Ik dacht dat u het wel grappig zou vinden. Zo niet: mijn welgemeende excuses.

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?