De Wildebras, de Engelsman en de Goede Vriend

Toen ik achttien was, had ik al twee jaar samengewoond. Lief en naïef rijmden al niet meer. Het woord relatie had haar ware aard al getoond: een ingewikkeld logistiek schema, waarop met veel pijlen en accolades de wederzijdse verlangens, belangen en dromen aan elkaar gekoppeld worden.

Op dat moment, zomer 1992, was één zo’n schema reeds in elkaar gedonderd en in al mijn post-puberale opportunisme had ik besloten dat ik geen relatie meer hoefde. Seen it, been there. Achttien jaar oud.

Dus toen ik de Woeste Wildebras tegenkwam, zei ik het maar gelijk: ‘Ik vind je wel leuk, maar ik wil geen relatie.’ Nou, dat was goed. Dat hoefde hij ook niet.

Met als gevolg dat we wekenlang samen, dronken, van onze fiets vielen. We werkten ‘s avonds, feestten ‘s nachts, sliepen ‘s ochtends en deden ‘s middags alsof de wereld aan onze voeten lag. Maar we hadden geen relatie.

De zomervakantie brak aan en omdat we geen relatie hadden, gingen we iedere zijns weegs. Hij ging een zeilboot naar Portugal brengen en ik zou met een clubje een maand vertoeven op het theaterfestival in Avignon.

In de dagen voor vertrek raakten we aan het kibbelen, vermoedelijk omdat we beiden niet gerust waren op de goede afloop. Deze relatie die geen relatie was, had geen schijn van kans de zinderende zomer te overleven en dat gaf ons een onbehaaglijk gevoel.

Op de heenreis naar Zuid-Frankrijk piekerde ik nog wat, maar eenmaal aangekomen sur le pont d’Avignon trok ik mijn conclusies. Als ik beweerde geen relatie te willen, moest ik ook niet lopen miepen.

Dus vanaf dat moment flirtte ik me een ongeluk. Leve het vrijgezellenbestaan, weg met de Woeste Wildebras. En zodra iemand toehapte, brieste ik weer: ‘Als je maar weet dat ik geen relatie wil!’.

Dat lot trof ook de Engelsman die ik tegenkwam bij een cursus vuurspuwen op de camping. Een maand lang deelden we een tentje, een maand lang verklaarde hij me de liefde, maar een maand lang stond ik hem enkel toe hand in hand te liggen in de slaapzak. Ik stelde alles in het werk om erger te voorkomen.

Gek genoeg hielden we van elkaar. Zul je altijd zien: besluit je geen relatie meer te willen, kom je iemand tegen van wie je houdt. Maar ik hield voet bij stuk. No sex. No relationship. It’s nothing but trouble. I’m sorry. Hij accepteerde dat.

We namen afscheid en spraken af elkaar eens te bezoeken. Dat was oprecht, gemeend, we waren goede vrienden geworden. Dat gold overigens voor veel festivalgangers. Die zomer ontmoette ik een hoop mensen die ik later nog eens heb teruggezien. Bijzonder.

Toen ik thuiskwam lag er een briefje van de Woeste Wildebras. ‘Ik ben gevallen met jouw fiets. Volgens de fietsenmaker is-ie niet meer te repareren. Sorry. Ik zie je na de vakantie.’ Geen liefs, geen kusjes. Geen fiets.

De schrik sloeg me om het hart. Ik was helemaal in mijn uppie. Geen Engelsman, geen Woeste Wildebras, niemand die van me hield mocht houden.

Ik zocht mijn heil bij een Goede Vriend en we belandden tussen de lakens. Onbedoeld en niet voor herhaling vatbaar. Maar toch: ik had mijn zin. Aandacht.

Kort daarna trad De Dijk op in het Vondelpark. Een nazomerzondag die ik doorbracht met de Goede Vriend in kwestie. We hadden het voorval niet uitgebreid besproken, dus er hing nog wat in de lucht, maar er was niets meer gebeurd.

Voor het verhaal zou het leuk zijn als ik nu kon zeggen dat Huub van der Lubbe ‘Ik heb een groot hart‘ zong, maar de kans is groot dat dat gelogen is. Edoch, het was toepasselijk geweest, want tijdens het concert stond ineens de Woeste Wildebras voor mijn neus. ‘Sorry voor je fiets.’ Hij groette mijn Goede Vriend, zonder dat hij wist dat er iets onbedoelds had plaatsgevonden en hij kuste mij als vanouds.

Ik was nog nauwelijks bekomen van het ongemak dat deze ontmoeting teweeg bracht, toen ik ineens hard opzij werd gedrukt door iemand die zich met een enorme rugzak door het publiek probeerde te wurmen. De Engelsman.

‘I’ve come to stay’, zei hij. Na Avignon was hij doorgereisd naar Spanje en onderweg had hij besloten dat hij bij mij wilde zijn. Dan maar geen relatie, als hij maar bij mij in de buurt was. En via via was hij erachter gekomen dat ik op dat moment in het Vondelpark uithing.

Na zijn relaas viel er een stilte. De Wildebras en de Goede Vriend fronsten hun wenkbrauwen en ik mompelde iets van ‘bier’ en kneep er tussenuit.

Het was bij Dora’s Blikkenbar dat ik me realiseerde dat ik, die geen relatie had, verzeild was geraakt in drie relaties. En dat alledrie de schema’s gedoemd waren om, zoals het een goed Exceldocument betaamt, volkomen vast te lopen.

Waarop ik nog maar een bier bestelde.
En nog maar een.
En nog maar een.

13 februari 2007 | 18 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

18 Reacties
  1. tweet 13 februari 2007

    En wat gebeurde er daarna? Ik hoop dat het een vervolgverhaal wordt…

  2. Name 13 februari 2007

    meer!

  3. Kaat 13 februari 2007

    Ach wat herkenbaar ;-). Toeval bestaat niet.

  4. marion 13 februari 2007

    Oh wow…ik ken het, ongeveer zo dan…Ik zou die tijd van mijn leven echter nooit meer over willen doen!
    Wat een gedoe leverde dat op dat jaar…:)

  5. Sandrissimo 13 februari 2007

    Dus je had eigenlijk een luxe-probleem, het aanbod was zo groot dat je kon kiezen!!
    Wat is het toen geworden?

  6. esther 13 februari 2007

    Ha! Geweldig geschreven, ik zat er helemaal in.

  7. Casper 13 februari 2007

    Mooi verteld.

  8. Irene 13 februari 2007

    Ja graag, het vervolg …

  9. Peet 13 februari 2007

    Daar heb je een typisch geval van oeps toch maar mooi beschreven :)

  10. ceebee 13 februari 2007

    ha! Ik was je kwijt! Ik las bij het NLC een verhaal waar jij op reageerde dat je daar ook al over had geschreven. Ik bekeek daarop braaf mijn rss-reader, maar daarin stond je oude adres gewoon nog! Belachelijk, ik heb je dus maanden niet gelezen. Nou goed, ik ben er weer, and I’m here to stay.

  11. Auteur
    Zezunja 14 februari 2007

    @ ceebee: Welkom terug!

    @ allen: Het einde komt misschien nog. Ik had me niet zo gerealiseerd dat het behalve een eye-opener ook een cliffhanger was.

    En dank voor de complimenten.

  12. Het Schoonste zusje 14 februari 2007

    De wildebras, de Engelsman, de Goede Vriend…
    En dan nu: het Bijzondere Lief!

  13. gewebkijk 14 februari 2007

    ik wil ook geen relatie’s meer, maar het zijn precies deze verhalen waardoor ik maar niet los van je raak…

  14. Joost Brummelkamp 14 februari 2007

    Waarom heeft de jury jou toch geen hors categorie nominatie gegeven bij de Bloggies? Mooi stukje.

  15. Auteur
    Zezunja 15 februari 2007

    Dank je wel. Joost. Gewebkijk.
    Make my day!

  16. Joost Brummelkamp 15 februari 2007

    Met liefde, Zezunja :-)

  17. urbain alpain 5 maart 2007

    Vrouwe Zezunja, ik zit momenteel een beetje om een column (voor in de plaatselijke boekskes) verlegen. Daar dit verhaal bepaalde herinneringen bij me opriep denk ik dat u mij een opening hebt verschaft waar ik dankbaar gebruik zal van maken :-)
    Nu u nog een ietwat opening en u kunt op zoek naar die schattige kinderwagen.
    Ik dank u,
    via een wervelende buiging.

  18. Woeste Wildebras 26 april 2007

    Woehaa, flashbacks van memorylane…!
    Het was niet alleen voor jou een verwarrende zomer hoor, Zezunja, maar de overheersende gevoelens blijven toch; zwoel, dronken, schaafwonden, ge-4-en zoenen op de Roxy-dansvloer, Duveltjes uit de fles & lekkerrr!

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?