Dwaal­spoor

Ken je dat? Je maakt een ommetje door je eigen leven en je komt op een kruispunt waar je al eens bent geweest. Goed, het was een ander moment, in een ander jaar­ge­tij­de, met een andere licht­in­val en misschien wat meer tegenwind, maar verdomd als het niet hetzelfde kruispunt is.

Ik dreigde ervan in paniek te raken. ‘Wat? Nee? Niet weer dat kruispunt!’ Maar verzet heeft geen zin bij kruis­pun­ten. Je bent er of je bent er niet. En als je er wel bent, dan zul je moeten kiezen. Voor een weg, een stoplicht om te over­mees­te­ren, een route – misschien wel de snelste.

Het voordeel van voor de tweede keer op hetzelfde kruispunt belanden, is dat je precies weet waar je moet voor­sor­te­ren. En ergens heb je inmiddels ook wel een vaag vermoeden wat de snelste weg zal zijn. Bovendien voel je je er al een beetje thuis, zo van: dit is mijn kruispunt. De kracht van herhaling.

Maar tege­lij­ker­tijd heb je het gevoel dat je verkeerd ben gereden. Met een wiebelige cirkel terug naar het punt van een jaar geleden, alsof de tus­sen­tijd niet heeft bestaan. Dat klinkt als ver­spil­ling en tijd­ver­lies. Onhandig.

Tijd om te jammeren is er niet. Het verkeer moet door, ik moet door. Ik zwaai naar oude bekenden. Onze­ker­heid, angst, mach­te­loos­heid. Ik zwaai en trap door. Richting snelste weg en goede afloop. En ik kan alleen maar denken: doe mij ‘ns wat tom­tom­ta­lent.

19 reacties

  1. Paul

    Het heerst, die herfst­de­pres­sie. Wat het meer is: het besef dat de zomer voorbij is, zonder dat het zomer geweest is. Hopelijk wordt de herfst nog een beetje mooi.

  2. Zullen we zeggen dat het leven één grote oefening is om steeds weer dezelfde kruis­pun­ten op net weer een iets andere manier over te steken? Je kunt er depres­sief van worden, het kan ook een grote opluch­ting zijn. Het is maar hoe je ernaar kijkt.

  3. Hoho, een milde herfst­de­pres­sie krijg je niet van kruis­pun­ten, maar van koude vingers, te weinig zonlicht en naakt­slak­ken.
    Kruis­pun­ten zijn bij tijd en wijlen een onwelkom weerzien, meer niet.

  4. Lilimoen

    Mmm ‘sipke’ toch,… kan ik je de ‘milde herfst­de­pres­sie’ even doen vergeten door iets te doen? We kunnen natuur­lijk ook samen rechtdoor gaan joggen! Als ik je moet komen oppikken, let me know. Of je mag bin­nen­kort ook samen met mij in de anti‐winterdepressie‐lamp komen kijken bij een kop koffie.

  5. Ah. Daar zijn de naakt­slak­ken weer! Die hebben toch flink indruk gemaakt – en daar kan ik me helemaal van alles bij voor­stel­len.

    Ik herken mijn kruis­pun­ten niet. Alles lijkt constant zo nieuw en onbekend. En weer, telkens weer; ‘zal ik links, rechts, rechtdoor?’ ‘Terug!’ ‘Mag ik terug?’

    Da’s ook geen feestje. Een beetje bekend kan ook maken dat je bij de derde, vierde ont­moe­ting precies weet wat te doen en wat te laten. Dan heb je alle moge­lijk­he­den immers zo lang­za­mer­hand gehad…

  6. Elk huisje heeft zijn kruis(punt)je. Ik voel me gezegend met een extreem slecht geheugen. Kan bij­voor­beeld films voor de derde keer bekijken en weer ontroerd worden en nieuws­gie­rig zijn naar de plot. Zo ook met kruis­pun­ten; ze zijn altijd nieuw voor me. Fas­ci­ne­rend en vol (nou ja, vol: doorgaans hooguit vier) moge­lijk­he­den!

  7. @ Lilimoen: om dat joggen moet ik nog even hartelijk lachen, maar dat kan van tij­de­lij­ke aard zijn. Die kop koffie met licht­the­ra­pie daar­en­te­gen kan mijn redding worden.

    @ Juna: jij zou nog meer baat hebben bij wat tom­tom­ta­lent dan ik – met groot scherm voor slecht­zien­den of zo.

    @ Bart: ja, soms ben je klaar met een stukje en dan gaat het over alles behalve waarover het gaat. Maar ik ben altijd bereid in reacties toe­lich­ting te geven, zie verder mijn reactie aan Irene.

    En dank voor de vrien­de­lij­ke woorden, u allen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.