Mijn afscheid van maatje 36

‘Je kunt niet je hele leven maat 36 houden’, zei mijn moeder.
Slik.
Pardon?
Onzin natuur­lijk. Dat kan wel. Maar je moet er wél wat voor doen. En ze kent mij. Het enige dieet dat ik ooit heb gevolgd, is dat ik soms besluit niet élke dag een Magnum te eten. Kortom: slik. Ze had gelijk.

Maar hee, zoiets heeft tijd nodig. Wat zijn ook alweer de fasen van het rouw­pro­ces? Ont­ken­ning, erkenning, woede, verdriet, accep­ta­tie, vol­tooi­ing? Zoiets? Welnu: seen it, been there, twee jaar lang. Nog maar vier jaar geleden had ik maat 34, dat was iets te dunnetjes voor mijn postuur. Nu jojo ik. Meestal is het 38/40, maar als ik veel joints (lees: vreet­kicks) heb gehad, dan zit ik aan maat 42. Maat 36 is al in geen tijden voor­ge­ko­men. Met als gevolg dat mijn kle­ren­kast tot de nok toe gevuld is met mooie dingen die in mijn inge­wan­den snijden als ik ze aantrek. Een cameltoe is bij mijn huidige garderobe nooit ver weg.

Kortom: er moest iets gebeuren. Ik moest nieuwe kleren, maar onze inloop­kast, of beter gezegd: kamer met alleen maar kleren, barst uit zijn plinten als ik nog meer textiel aanschaf. Tege­lij­ker­tijd ben ik te arm voor een compleet nieuwe garderobe. O moeder, wat nu?

Yuri kwam met een idee. Hij was jarig en we hadden eigenlijk geen geld voor een feestje, maar we konden natuur­lijk wel afdan­ker­tjes aanbieden in ruil voor booze. Dus iedereen met een fles drank mocht een kle­ding­stuk naar keuze mee naar huis nemen. Daarmee sloegen we twee vliegen in één klap: we hadden een goedkoop feestje en we raakten van onze oude kleren af. Er was nog ‘n derde vlieg, maar daar moet ik Yuri nog van op de hoogte stellen: het geld dat we uit­spaar­den aan de drank, kan het beste besteed worden aan mijn nieuwe garderobe. Me dunkt.

Anyway, het was een rauw afscheid. Ik stond voor mijn kle­ren­kast en dacht bij alles: kan ik iemand anders in die broek zien lopen, zonder dat ik denk: daar had ik ook nog wel ingepast? Gun ik een ander het genot van mijn meest sexy spij­ker­broek? Zou ik er écht niet meer inpassen?

Gelukkig kon ik me beheersen en heb ik de kleren niet meer gepast, dat zou een domper op de feest­vreug­de geweest zijn. Ver­vol­gens hing ik de kleren keurig aan een hangertje in onze tij­de­lij­ke Twee­de­hands Winkel. Me, zo stoer!

Ik troostte me met het idee dat er mensen zouden komen die zelf met weemoed mijn maatjes 36 door hun handen zouden laten gaan. Ik troostte me met het idee dat niemand ver­moe­de­lijk iets zou willen hebben, mijn smaak is immers mijn smaak. En als dan toch helemaal niemand iets zou willen hebben, kon ik morgen gewoon nog eens proberen mezelf in maatje 36 te persen. Bovendien troostte ik mezelf met het idee dat ik stiekem nog wat maatjes 36 had ach­ter­ge­hou­den.

Maar tot mijn grote verbazing liep het storm. Men griste broeken mee die ik met liefde had gedragen, en jurkjes waarin ik me de mooiste vrouw ter wereld had gevoeld. Men gaf toe dat sommige kle­ding­stuk­ken wel wat strak waren, ‘maar dat was juist mooi’. En dat is waar, verdomme. Zolang de cameltoe zich beperkt tot je ondergoed, is dat hart­stik­ke waar. Kut.

Mijn geluks­mo­ment kwam toen iemand mij zei: “Die spij­ker­broek (mijn sexy spij­ker­broek, ja! mijnnnn spij­ker­broek) was heel mooi, maar ik paste er echt niet in.”
Yesssssss!

En nu vraag ik me dus af of afgunst ook een van de fasen in het rouw­pro­ces is. Of dat ik gewoon een slecht karakter heb.

20 reacties

  1. Gheghe!
    Nope, die rode broek is echt heeeee­uuul klein. Die laat geen mil­li­me­ter hoop toe. Die paste ik zelfs al nau­we­lijks toen ik wel maat 36 had.
    Bovendien genieten wij al dagen enorm van het ruilmiddel/cadeautje. Dank daarvoor!

  2. Oh ja, hoor: afgunst is een officiële fase! Die komt vlak voor de euforie (van een nieuwe garderobe bij­voor­beeld)

    Ben je trouwens al eens in dat heerlijke vintage winkeltje geweest aan de Holiday Inn? :)

  3. @ Menck: Dit staat in de wikipedia:
    The male version of this is referred to as a “moose knuckle.” Larger women who wear tight fitting clothing are also said to have a moo­se­k­nuckle rather than a cameltoe.

    @ Flora: Fijn, dat is gerust­stel­lend. En nee, die heb ik nog niet ontdekt. Waar is de Holiday Inn ook alweer?

  4. Aan het ronde Thaise res­tau­rant in de Tien­se­straat, zowat tegenover die twee etalages tjokvol boeddha’s, mineralen en por­se­lei­nen hondjes, waar ze een steen hebben voor alle kwalen, van afgunst tot zere tenen.

  5. Agrumh, misschien dat je met het sta­tie­geld van de lege flessen nog wel een muts kan kopen, een theemuts of zo; of twee­de­hands wanten, want je weet maar nooit hoe koud de winter wordt.
    Krijg ik plots weer mede­lij­den met de overbuur.

  6. Joost Brummelkamp

    Iedereen heeft recht op zijn eigen kruis­tocht, toch? (pun not intended)
    “Die paste ik zelfs al nau­we­lijks toen ik wel maat 36 had” moet zijn “Die paste me zelfs al nau­we­lijks toen ik wel maat 36 had.”
    Jij paste de broek namelijk wel, om te kijken of hij je paste, wat-i nau­we­lijks deed. Of is een broek een zij? Kijk, dat weet ik dan weer niet, en geen zin het op te zoeken.

  7. Ach ja, gewicht.
    Ik heb een tijd maatje 34 gehad en kon er om janken. Nu heb ik al een aantal jaren maat 36 en heel af en toe zelfs een M ipv een S. En dat voelt stukken beter kan ik je melden.

    Vraag is waar voel je je beter bij?

  8. @ Joost: Sorry, mijn vader probeert mij dat ook al mijn hele leven duidelijk te maken, maar ik doe er niet aan mee. Ik vind het een onzinnig puris­tisch regeltje. Bovendien zie ik de logica er ook echt niet van in.

    @ Kaat: Haha, waarom moest je daaraan denken?

    @ Karin: Ik voel me defi­ni­te­ly beter bij superslank. Heb geen aanleg voor eet­stoor­nis­sen, dus ik kan het hebben…

  9. @ Karin: Je goed voelen bij superslank en niet superslank zijn en dus je maatjes 36 weggeven, noem ik niet mooi. Dat bedoelde ik eigenlijk.

    @ Joost: Hihi, fijn dat je niet doorgaat. Ik wil er nog wel iets over zeggen. Als ik niet mag zeggen: ik pas die schoen, maar moet zeggen: die schoen past mij, dan zie ik dus een schoen in een pashokje die met alle moeite van de wereld mij probeert aan te trekken. Waar is dan nog de logica.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.