De Niet Lief Collectie:Een koei­en­vlaai is ook een spiegel

Dit stukje verscheen op 1 februari 2007 op nietlief.com. Kaat zwengelde het aan met de volgende inleiding:
“Hoe zit dat bij jullie? Klopt de beschrij­ving van je ster­ren­beeld met dat wat je van jezelf vindt? Geloven jullie er in of denken jullie dat het onzin is? Ik ben benieuwd.”


Onderwerp: Wat vind je van je horoscoop? En geloof je erin?
Geschre­ven door: Zezunja

Over astro­lo­gie kan ik alleen maar zeggen: haha. Of beter: haha­ha­ha­ha. Altijd geinig, maar er ernstig over schrijven: haha.

Wat niet wegneemt dat ik vaak wel in ben voor een lolletje. Ik kom zelf niet op het idee om de fun van het leven daarin te zoeken, dus horo­sco­pen lezen doe ik zelden. Maar als ik er per ongeluk op een stuit dan ga ik wel even voor een Haha-erlebnis.

Bij het schrijven van dit stukje heb ik gewoon ‘Waterman’ en ‘karakter’ gegoogeld, en voilà : 20.000 pagina’s die mijn karakter duiden. Halleluja.

Volgens die 20.000 pagina’s ben ik alles wel en alles niet. Zo zou ik onzelf­zuch­tig en broe­der­lijk zijn, maar ook asociaal en indi­vi­du­a­lis­tisch. Ik ben volgens de heren en dames astro­lo­gen sym­pa­thiek, maar ook koel. Ik zou huma­nis­tisch zijn, maar ook tiranniek. Ik las zelfs ergens dat er grote kans is dat ik homo­sek­su­eel ben (en dat werd dan in één adem genoemd met pervers, zedeloos en ontrouw – om maar even aan te geven waar deze astroloog de homo­sek­su­eel posi­ti­o­neert).

Hoe dan ook, even googelen en je bent er gelijk achter wat een horoscoop is: grote bullshit. Maar ook een flinke koei­en­vlaai kan een spiegel zijn. Ik bedoel: als-ie goed glimt en er is voldoende licht, dan kun je erboven gaan hangen en je zelf terugzien. Try this at home, zou ik zeggen.

Dus daar gaan we, en vergeef me de taal: astro­lo­gen kunnen bijna zonder uit­zon­de­ring geen fat­soen­lij­ke zin op papier krijgen. Ook heb ik niet aan bron­ver­mel­ding gedaan; een doel­be­wust gebrek aan respect zullen we maar zeggen.

Over de Water­man­vrouw: Op een zekere dag verliest ze echter haar belang­stel­ling voor een vriend, of haar beroep wordt onbe­lang­rijk voor haar; dan laat ze ook zonder enige waar­schu­wing vriend en beroep achter zich en kan zelf niet verklaren waarom. Het is nu eenmaal hun bestem­ming een levens­fa­se plot­se­ling af te breken en een nieuwe te beginnen.

Haha, dit is wáár. Ik hoef er zelfs helemaal niets aan toe te voegen. Vraag maar aan mijn exen en werk­ge­vers. En neem van mij aan: daar maak je geen vrienden mee. Het enige wat ik niet doe, is bij het dicht­trek­ken van de deur roepen ‘dat dit nu eenmaal mijn bestem­ming is’. Bestem­min­gen horen bij trams en bussen, niet bij het leven, wat mij betreft.

En meer over de Water­man­vrouw: Ze presteren het om in een kanten nachthemd bood­schap­pen te gaan doen, of met een wijde broek en gym­nas­tiek­schoe­nen in de schouw­burg te ver­schij­nen.

Haha, dit is óók waar. Wat een lol. De avond­win­kel­ei­ge­naar kan beves­ti­gen dat ik sloffen heb die lijken op het hoofd­dek­sel van een jarige smurf. In mijn kast hangt een kanten nachthemd van Dior dat al regel­ma­tig het daglicht heeft gezien en ik weiger in oncom­for­ta­be­le kleding te lopen, met als gevolg dat men mij tussen het hoog­ge­hakt publiek kan treffen op mijn good ol’ All Stars.

Op een andere site (over de Water­man­nen én -vrouwen): De Waterman hecht geen belang aan rangorde. Voor hem is iedereen gelijk. Hij is net zo vrien­de­lijk tegen de poets­vrouw als tegen de algemeen directeur. En iets verder in die tekst: Dit teken heeft het moelijk met gezag, zodat de Waterman vaak kiest voor een zelf­stan­dig beroep.

Haha, me dunkt: als de eerste zin klopt, is de tweede een auto­ma­tisch gevolg. Je kunt de poets­vrouw niet op gelijke hoogte met de directeur scharen als je ver­vol­gens enorm ontzag hebt voor auto­ri­tei­ten. En als jour­na­list is ontzag voor auto­ri­tei­ten geen handige eigen­schap. Bovendien ben ik volgens vrijwel alle Water­man­ho­ro­sco­pen koppig en oncon­ven­ti­o­neel. Die eigen­schap­pen gaan ook niet samen met een heilig geloof in his master’s voice, kan ik je vertellen.

Welnu, ik kan nog uren doorgaan, ik bedoel: 20.000 pagina’s! Als ik zou willen, kan ik nog weken spiegelen. Maar het leven is niet alleen maar leuk, zei de grote filosoof mijn moeder.

Dus nog even van dik hout zaagt men planken: Ik heb grote vrij­heids­drang, ben creatief, vin­ding­rijk en hulp­vaar­dig. Ik heb mijn eigen mening en ben daar moeilijk vanaf te brengen. Ik ben uit­ge­spro­ken objectief, heb een goed opmer­kings­ver­mo­gen, ben een beetje excen­triek en hou er ongewone ideeën op na. Bovendien ben ik geschikt om een peda­go­gisch beroep uit te oefenen.

Haha, u begrijpt: dat klopt weer als een bus.

Maar voordat we met z’n allen gaan denken dat astro­lo­gie een weten­schap is. Ik ben ook een slechte moeder (hoezo peda­go­gisch beroep?), mijn spruiten kunnen weinig moe­der­lief­de ver­wach­ten, ik denk recht­lij­nig en vind seks totaal onbe­lang­rijk.

Ik zal er verder niet over uitweiden, en bij dat laatste geen getallen noemen, maar een wel­ge­meend ‘haha’ is op zijn plaats. Sjeik vindt mij namelijk een heel goede moeder, zegt-ie.

En dat poezen kunnen praten is even grote onzin als de gemid­del­de horoscoop.

2 reacties

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.