Kijk omhoog Sammy

Sammy is blind. Maar Sammy is dan ook al 20. Hij behoort zo’n beetje tot de onster­fe­lij­ken.

Sammy is de broer van Zoë en Zoë was mijn eerste eigen poes. Sammy woont bij mijn ouders. Wat er van Zoë is geworden weet niemand, want Zoë liep weg. Laten we hopen dat Zoë een huis vond en net als Sammy de herfst van haar leven tot op het bot heeft uitgebuit.

Want hoewel Sammy blind is, lijkt hij niet onge­luk­kig. Okee, okee, hij is te oud om zijn eigen nagels te scherpen, dus hij loopt als een hoog­ge­hak­te tra­ves­tiet te tikken op het parket. En zijn actie­ra­di­us is wat kleiner geworden, want voor een blinde poes speelt het leven zich meer en meer af op de begane grond. Je neemt wat minder makkelijk een schut­tin­kje mee als je in het duister tast, zullen we maar zeggen. Maar verder is Sammy een gezapige kater, die met zijn rafelige oren – Sammy was een vech­ter­baas – kan terug­kij­ken op een leven met kippen, kikkers en kroelende vingers in zijn vacht.

Sammy’s eerste schreden op het blin­den­pad waren hart­ver­scheu­rend. Ooit een blinde poes gezien? Nee? Stel u voor wat er gebeurt in een wereld zonder wit‐ rode blin­den­stok­ken. Een wereld waarin de blinde zijn handen achter zijn rug gebonden krijgt. Een wereld waarin vooruit tasten onmo­ge­lijk is. Het is ‘boem of niet’, meer opties bestaan er niet. In die wereld leeft Sammy.

Gevolg is dat Sammy de hele dag botst en weer terug­deinst, botst en weer terug­deinst en botst en weer terug­deinst. Er komt geen einde aan.

In het begin sloeg ik telkens mijn handen voor mijn mond. Niets zieliger dan een poes die tegen een muur/deur/tafelpoot botst en daarna even niet meer verder durft, uit angst voor weer een muur/deur/tafelpoot.

Maar na een tijdje werd het grappig, want zelfs het mens­on­waar­di­ge bestaan van een poes went namelijk. En Sammy roepen en dan gauw weglopen zodat hij in het verkeerde deel van de kamer tegen een muurtje botste, was toch wel een dij­en­klet­ser van jewelste.

En het moet gezegd: de con­di­ti­o­ne­ring van zo’n poes is ook niet mis. Niet lang nadat hij volledig blind was, wist hij de belang­rijk­ste routes zonder brokken af te leggen. Het kat­ten­voer, het luikje en mijn moeders knieën kon Sammy nog steeds zonder veel problemen bereiken.

Maar daar ging het fout. Als je zonder ogen – met als enige hoop je con­di­ti­o­ne­ring – op de tast door het leven moet, dan is een ver­bou­wing funest. En zo gebeurde het dat blinde Sammy, totaal gedes­o­ri­ën­teerd door het leeghalen der huiskamer, op trot ging door woelig Amsterdam. Luister en huiver: de avonturen van bejaarde Sammy in het Amster­dam­se verkeer volgen spoedig in ‘Kijk omhoog Sammy 2’.

13 reacties

  1. Berta

    he gadsie, ik kom hier voorlopig even niet meer terug na al dat die­ren­leed.
    (Kan je Pruts niet ontvoeren en een spuitje laten geven? dat arme beest wordt nooi meer gelukkig)

  2. Ik vind je stukje onge­loof­lijk goed geschre­ven. Eerst dus dit com­pli­ment.
    Maar wat een triestig verhaal tot nu toe. Ik hoop dat dit verhaal toch nog een beetje een happy end kent.

  3. Gevolg is dat Sammy de hele dag botst en weer terug­deinst, botst en weer terug­deinst en botst en weer terug­deinst. Er komt geen einde aan.

    Story of my life. ;-)

  4. Wat maak je het spannend! Maar kan me niet voor­stel­len dat het niet goed afloopt. Dan had je ons niet laten wachten. Deel 2: Euhm, hij is niet meer!? Please, niet toch? Nee! Ik ga er vanuit dat het goed komt. Ben heel nieuws­gie­rig naar deel 2.

  5. Sinds kort weet ik van dichtbij dat dit soort verhalen ook heel goed kunnen aflopen (vraag het Juna), maar voor de zekerheid doe ik straks toch even een extra schiet­ge­bed­je.

  6. Wij hadden ook zo’n blinde kat en die had ook nog epilepsie. We denken dat dat met elkaar te maken, had, dat ze blind werd doordat ze epilepsie had en steeds van de bank af kukelde (ook grappig, maar wel zielig). We waren altijd maar blij dat ze ook zo oud en sloom was. Op het laatst had ze ook nog last van haar heup (opgelopen toen ze klein was, maar op een bepaald moment kon de die­ren­fy­si­o­the­ra­peut in dat opzicht nog weinig voor haar doen), dus toen liep ze nog langzamer. Helaas werkten de epilepsie pillen op een gegeven moment ook niet meer en was ze aan haar einde. Maar toen was ze ook al 23 jaar. En ze had een mooi leven gehad.

  7. Ik zie dat je graag stukjes schrijft. Wist je dat je met het schrijven van stukjes geld kan verdienen? Ik schrijf zelf ook regel­ma­tig stukjes en publiceer deze op InfoNu. Dat is een Neder­land­se site waar een leuke gemeen­schap van mensen, met een actief forum, elkaar gevonden heeft en stukjes publi­ceert. Kom eens langs en kijk of het wat voor je is.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.