Mijn eigen provider probeert mij op slinkse wijze binnen te halen als klant

‘Met Zezunja.’
‘Met die-en-die van Base, ik heb een mooie aanbieding voor u, heeft u tijd voor wat vragen?’
‘Ik heb al Base, dus ik vrees dat er aan mij weinig te winnen valt.’
‘Maar ik heb een mooie aanbieding.’
(NB Base is een telefoonprovider in België – hij spreekt met Nederlandse tongval, ik ook, maar we doen beiden alsof het heel normaal is dat wij een Belgisch toneelstukje opvoeren met zijn tweeën)
‘Nou, vooruit dan maar, vertel eens…’
‘Als u nu het Base bladieblamooienaamabonnement neemt, kunt u voor 24 euro per maand zus en zus en zo doen.’
‘Maar ik heb nu een abonnement van zes euro! Haha! Heb je niks beters?’
‘Nou, uhm, hoeveel betaalt u nu aan gesprekskosten?’
‘Iets van zestig euro per maand, maar dat is omdat ik veel naar Nederland bel…’
‘Ah, dan heb ik het dit-en-dit-en-dat-turbo-abonnement en dan betaalt u maar 21 cent voor bellen naar Nederland.’
‘Maar volgens mij is dat bij mijn huidige abonnement minder…’
‘Ik kan u een folder opsturen.’
‘Is dat wel vrijblijvend?’
‘Ja, het kan alleen goedkoper worden, niet duurder.’
‘Maar ik bedoel vrijblijvend in de zin van: dat ik nergens aan vast zit als ik nu iets laat opsturen..’
‘…’ (stilte)
‘Is die folder gewoon informatie of ben ik dan ook gelijk ergens toe verplicht?’
‘Nou, uhm, u krijgt er ook een contract bij.’
‘Maar als ik dat niet teken, is er niets veranderd, toch?’
‘Ja, als ik het opstuur, is er een contractuele verplichting van twee jaar.’
‘Dus als u het ópstuurt, hebben we eigenlijk al een contract?’
‘Ja, precies.’
‘Het is dus geen folder?’
‘Nou ja, een folder mét een contract.’
‘Haha. Wat brutaal zeg.’
‘…’ (stilte)
‘Met andere woorden: dan wil ik geen folder.’