Mijn leven heeft mij nodig en daarom heb ik weblogstress

Ik denk dat bijna alle webloggers het wel kennen: weblogstress.
Weblogstress is de stress die je hebt als je geen stukjes schrijft, als om wat voor reden dan ook je bezoekersaantal daalt, of als je ‘s nachts in bed bezig bent met wat er aan je weblog moet veranderen.

Vroeger had ik heel overzichtelijke weblogstress. Het was de stress van een kleuter: geen verantwoordelijkheden, alleen maar lol. Je moeder ruimt de rotzooi wel op. Als beginnend weblogger heeft namelijk niemand nog verwachtingen: jijzelf niet, je lezers niet en het internet als opdrachtgever is ook al geen baas die veel van je verwacht.

In de begintijd was eigenlijk alles gemakkelijk. Ik weblogde nog bij punt.nl en omdat ik daar een van de dinosauriërs was, had ik gelijk een handjevol bezoekers. Die bezoekers waren de schrijvers van de andere paar oerweblogs op punt.nl en door een beetje heen en weer te linken, stuurden we onze familieleden over en weer.

Na verloop van tijd bloeide punt.nl op en bood het platform me een enorm voordeel: ik verscheen bij elk stukje in de categoriëen ‘laatste berichten’ en als iemand reageerde in ‘laatste reacties’. Daardoor genereerde ik sowieso bezoekers, zonder dat ik daar zelf iets voor hoefde te doen. Toegegeven: ik heb zelf ook inspanningen geleverd, zoals daar zijn: beter gaan schrijven, virtuele vriendjes maken en bij anderen reageren.

Punt.nl had nog een ander voordeel en dat was hun toptien van best bezochte blogs. Wegens dinosauriërstatus stond ik in het begin zelfs met maar honderd bezoekers per dag hoog in die toptien en wegens iets beter gaan schrijven, bleef ik daar nog lang in. Misschien was dat nog wel een groter voordeel dan de categoriëen met laatste berichten en laatste reacties, want elke doler op punt.nl wilde natuurlijk weten welke weblogs zoveel bezocht werden. En dan zit je dus in een fijne opwaartse spiraal, want hoe meer mensen willen weten wie je bent, hoe hoger je in dat lijstje komt, hoe meer mensen willen weten wie je bent.

Eén nadeel: de weblogstress werd groter naarmate ik hoger in dat lijstje kwam. Woorden als ‘best bezocht’ gaven mij plots rode vlekken zodra de cursor begon te knipperen. Want, woei, de mensen hadden misschien nog niet eens zulke hoge verwachtingen van mij, maar ík… ik had huizenhoge verwachtingen van mijzelf.

Gelukkig was er een meevaller: ik zat grotendeels in de ziektewet en ik had voldoende tijd om me te ontdoen van de rode vlekken en om de knipperende cursor te geven wat hij verwachtte. Ik tikte erop los, netwerkte virtueel een eind in de rondte, deed gekke wervingsactietjes en had een hoop lol, óndanks de weblogstress.

We teletijdmasjienen even naar nu.

Alles is anders, maar één ding is hetzelfde: de weblogstress. Die bestaat nog steeds, al zeg ik ‘m al bijna met een zachte g.
Twee jaar geleden verhuisde ik van punt.nl naar een eigen domeintje. Dat was spannend, want plots had ik geen automatische aanwas van bezoekers meer. De bussen met Japanners die via de lijstjes van het platform bij mij uitgeladen werden, zouden voorgoed verleden tijd zijn en voortaan moest ik op eigen houtje zorgen dat de boel niet stilviel.

Wie schetste mijn verbazing toen dat behoorlijk goed bleek uit te pakken. Natuurlijk duikelden mijn bezoekersaantallen een beetje; er zijn altijd slordige rrs-lezers die niet meeverhuizen, of mensen die geen zin hebben in alweer een nieuwe bladwijzer. Bovendien waren wapenfeiten als Dutch Bloggies en een Volkskrant-publicatie al niet meer van invloed op mijn ‘unique visitors’. Maar al met al bleef alles enigszins op peil.

En toch had ik grote weblogstress en dat had één belangrijke oorzaak: mijn leven heeft mij tegenwoordig nodig. Mijn vroegere leven kabbelde ook wel voort als ik achter het computerscherm zat te kauwen op een stukje. Mijn werk, de muziek, mijn vrienden: alles kabbelde wel verder terwijl ik me bezighield met webloggen. En als het stukje goed uitgekauwd op jullie bordje lag, was het vrijwel altijd gedaan met mijn weblogstress. Maar tegenwoordig kauw ik de hele dag door. Op het leven. Op betaalde stukjes. Op lesopzetjes. Soms gebeurt dat eveneens achter het computerscherm, andere keren ben ik op toernee naar Brussel, Antwerpen of Gent. En ‘s avonds ben ik uitgekauwd.

En nu komt het ergste: ik vind een weblog dat niet een paar keer per week wordt ververst geen weblog. En dat is precies wat ik in 2008, mijn jubileumjaar heb gedaan: ik heb mijn weblog ontdaan van het predicaat weblog door soms weken niet te schrijven. Tot 2008 flipte ik al de pan uit als ik zonder aankondiging drie dagen niets liet horen. Dan vreesde ik al voor een crash van mijn bezoekersgrafiekje, dan putte ik me uit in duizend excuses en dan deed ik daarna extra mijn best. Dit jaar lapte ik al mijn principes aan mijn laars en zweeg ik soms wel drie weken.

Je zou zeggen dat weblogstress went, na vijf jaar. Maar neen, want de enige remedie tegen weblogstress is ‘het goed doen’. Dus: je weblogt of je weblogt niet, maar niet iets ertussenin. En als weblogstress iets teweeg brengt, dan is het wel ambivalentie. Ik wil het wel, maar ik kan het even niet. Of ik kan het wel, maar ik wil het even niet. En dat leidt tot een halfbakken weblog.

Goed, en dan nu to the point: ik worstel hiermee. Ik heb al van alles geprobeerd. Mezelf beperkingen opleggen met hooguit driehonderd woorden per stukje of de hele maand een thema. Dat hielp eventjes, maar was niet afdoende. Mezelf nergens toe dwingen en alleen schrijven als het vanzelf gaat. Dat leidde tot enorme writersblocks. Mezelf uithuwelijken aan collectieve weblogs, maar dan schreef ik niet méér voor zezunja.nl. Mezelf uitdagen door andere weblogs te beginnen: die waren hetzelfde lot beschoren. Kortom: een worsteling.

Dus mocht u af en toe denken: wat veel stukjes met een Droste-effect (bloggen over bloggen), dan weet u waar het aan ligt. Morgen wilde ik eindelijk eens de mensen bedanken die me een award of iets anders liefs toestopten de afgelopen maanden, maar ik voorzie nu al dat dat weer gaat over hoe ik het weblog heb verwaarloosd en dat ik het niet waard ben.

Nu is het nog weblogstress, maar als ik niet oppas, wordt het een weblog-burn-out. Mijn nieuwste maatregelen zijn: geen statistieken checken, ook kutstukjes plaatsen, want als mijn perfectionistische zelf de overhand neemt, verschijnt er nooit meer iets. En zelfs als een stukje veel te lang is: gewoon plaatsen.

17 oktober 2008 | 22 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

22 Reacties
  1. Roos 17 oktober 2008

    Mmmm, ja, ik ken het fenomeen. Te leuke of te goede stukjes willen schrijven wil me nog wel eens verlammen en dan komt er helemaal niets meer. Kom maar op met die kutstukjes, krijg ik inspiratie van :-)

  2. Rose 17 oktober 2008

    Hoppa! Ik heb vandaag een week en een dag niet geblogd. Stress. Pure stress. Want ook ik vind dat ik minimaal twee keer per week moet bloggen om mijn schrijfplank nog een weblog te kunnen en mogen noemen. Wat nu?

  3. gewebkijk 17 oktober 2008

    mogen wij
    alstublieft zelf uitmaken, wat we goedvinden… ;)

  4. niets.dan.vuur 17 oktober 2008

    … of waarom ik dus (tijdelijk?) gestopt ben.
    In ieder geval veel succes met alles, mateke!

  5. Lilimoen 17 oktober 2008

    Hey Zezunja, ik zit zelf niet met zo’n stress rond webloggen, maar ik denk aan stoppen en zelfs aan alles weggooien. Het enige wat me tegenhoudt is dat ik dan mijn rubrieken kwijt ben en daar staan voor mij toffe herinneringen in.
    Ik merk dat ik minder tijd heb en dat ik de woorden niet vind om te schrijven wat ik wil schrijven. Ik heb hopen inspiratie, maar het talent dat jij, Yuri of Flora hebben (om er enkele te noemen) heb ik niet en dus vind ik jullie stek gezelliger dan de mijne. Maar kijk, hier krijg jij wellicht weer stress door, dus houd ik maar op.
    Ik mis je (oeps en hier krijg je wellicht ook vriendschapsstress van). :-p

  6. Soes 17 oktober 2008

    Kijk-kijk-kijk. Kom ik effekes niet langs, schrijft ze 3 stukjes in 3 dagen tijd.
    Nee, ik doe niet aan rss. Dan lees ik de reacties namelijk ook in zo’n rss feeder en dat wil ik niet. Ik wil op de site zelf zijn.
    De sfeer van het weblog opsnuiven zeg maar.
    Ennuh, ik heb je nooit een weblogaward toegestopt: die dingen zijn zoooo lelijk. Maar je staat nog steeds tussen mijn favourieten. Ook als je een tijdje niets schrijft….

  7. Rian 17 oktober 2008

    Ik ben vrij stresserig aangelegd, maar juist niet als het mijn weblog betreft. Gek eigenlijk. Ik check ook nauwelijks de bezoekersaantallen, zo’n 2x per maand. Misschien zou ik het wat serieuzer moeten nemen..

  8. tante annie 18 oktober 2008

    jongske toch, kom u rap een speculooske soppen

  9. oker 18 oktober 2008

    Herkenbaar. Maar het is zo cliche dat iedereen roept dat ie het druk heeft en een blogpauze inlast, dat ik er eigenlijk niet aan wil beginnen.
    Maar als ik dan mijn oudere stukjes lees, weet ik dat mijn huidige stukjes ongeinspireerde blaat zijn van een blogger die zijn geweten sust en toch maar wat plaatst.

  10. maarten 18 oktober 2008

    Er is slowfood en dus ook slowwebloggen? Meer is niet altijd beter.

  11. Aukje 18 oktober 2008

    Blijven schrijven zeg ik.
    Vooral….., blijven schrijven.

  12. frommel 18 oktober 2008

    ik voel me schuldig dat ik de laatste tijd minder schrijf/plaats. alsof ik de boel verwaarloos. en dan worstel ik daar ook nog eens mee. het is een raar ding zo’n weblog…

  13. eddiefromohio 19 oktober 2008

    En de bovenkant van mijn rechteroor doet pijn. Sta je voor me, dan is het het oor aan de linkerkant van mijn hoofd dat steekt. Ah, ik wou ook even aan de klaagmuur. Excuus.

  14. Luna 19 oktober 2008

    Wat ook helpt! Meer foto’s plaatsen! Vooral van de poezen! Kost weinig moeite (ik neem aan dat je als katteneigenaar mappen vol met poezenfoto’s hebt… En moet je zien hoeveel reacties daarop komen! Hou de F5-knop maar ingedrukt! ;-)

  15. Auteur
    Zezunja 20 oktober 2008

    Ik ga hier nog reageren, maar ik heb nu al reageerstress, omdat ik er eventjes over wil nadenken. Dat kan dus nog even duren, mijzelf kennende.

  16. Drs. Johan Arendt Happolati 22 oktober 2008

    Vrouwe Zezunja,
    Het werd hoog tijd dat iemand eens zo’n blogtherapeutisch stukje schreef: ik dacht namelijk dat alleen ik met het probleem worstelde, maar ik ben blijkbaar in goed gezelschap.
    Bij mij is het probleem dat ik vind dat ik vroeger enkele mooie stukjes geschreven heb *kuch* en dat dat steeds moeilijker gaat, omdat de lat dus steeds hoger komt te liggen.
    Ik vind het wel een beetje flauw van mezelf dat ik dat vermaledijde bloggen zo belangrijk ben gaan vinden. Johan Arendt, denk ik dan bij mezelf, wees nu toch eens niet zo ijdel. De wereld zal heus wel blijven draaien ook zonder signalen uitgezonden vanop jouw blog.
    ‘t Zijn toeren.
    De Drs.

  17. Bart 22 oktober 2008

    Bij mij is het hele bloggevoel langzaam uitgeflakkerd. Eerst was het: of goeie stukjes, of geen stukjes. Toen was het: ik ben te druk. Nu mijn website zelfs geheel uit de lucht is, realiseer ik me dat het verlangen me online te laten gelden gewoon is uitgeflakkerd. Net als jij beleef ik veel van mijn creatieve inspanningen gewoon tijdens de werkdag. Toen ik aan mijn log begon was het de voornaamste uitlaatklep.

    Blijft onveranderd dat lezers andere belangen hebben dan schrijvers, en dat ik je woorden best mis als ze hier druppelen en niet stromen.

  18. FrankiePebbles 22 oktober 2008

    Het is een definitiekwestie. Futiel. Mens, kan jouwwat schelen hoe jij precies weblogt in vergelijking met anderen en of dat misschien soms verandert. Je wilt toch lezers die bij jou passen en met jou meegroeien? En niet andersom; geen mirakel dat webloggen dan stresseert (klinkt dit Vlaams of niet?). Ach nou ja. Zo denk ik daarover.

  19. ysabje 22 oktober 2008

    ik ken het gevoel en ik heb nog maar een prutserige handvol lezertjes. Ik kom nog ni aan veertig per dag. Toch vind ik dat ik ze het verplicht ben om iets te schrijven, hun trouw moet toch beloond. Maar ik voel ook wel dat het me wakker houdt. Ik blijf bezig, ik kijk beter en ik denk creatiever. Dat was lang geleden. Ook al weblog ik nog maar enkele maanden, ik probeer het als een externe, maar zelfopgelegde motivatie te zien…

  20. Lies 23 oktober 2008

    Geef mij maar blogger die af en toe een mooi stukje schrijft dat me doet glimlachen, dat me raakt. Liever dat dan veelschrijvers waar ik gewoon geen tijd voor heb, en die meestal ook geen hoge kwaliteit leveren.
    Zezunja, zolang je me af en toe betovert met je woorden, blijf je lekker in mijn feedreader staan. Al is dat maar één keer per maand. Je inspireert me. Kwaliteit is honderd keer belangrijker dan kwantiteit!

  21. Bert 23 oktober 2008

    Het grootste risiko is dat je spontaneïteit verdwijnt. Dan kun je het wel schudden. Dus cheer up en fuck them.

  22. julie 28 oktober 2008

    Zit zo’n beetje met hetzelfde probleem. Ik hoop het op te lossen met eindelijk een nieuwe en spamloze layout. Vind ook dat er vaker iets te lezen moet vallen dan eens om de maand, zoals nu spijtig genoeg het geval is. En ik mis het schrijven ook wel enorm hard!

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?