Perikel 1: Choco (inleiding)

Om het perikel over Choco en de verhuizing begrijpelijk te maken, moet ik eerst Choco wat typeren.
Choco is een zwart vrouwtje met groene kraalogen en een overspannen zenuwstelsel. Bij elk geluid, elke beweging, elke geur zet Choco zich schrap. Ook als dat geluid of die beweging iets is dat dagelijks terugkeert (wij die lopen, de andere poezen die binnenkomen, enzovoort).

We hebben besloten dat Choco een persoonlijkheidsstoornis heeft, maar omdat we er niet voor geleerd hebben, weten we niet precies welke.
Eén van de opties is in elk geval ‘stemmen in haar hoofd’. Choco kan soms uren roerloos naar je zitten staren. Met xtc-ogen. Op ‘n meter afstand. Zonder knipperen. Ik denk dan dat er iets is dat op haar inpraat, op fluistertoon, dreigend. Iets dat haar vertelt dat ze haar blik geen moment mag loslaten.
Want ze laat nooit los.


Verder denken we dat ze een trauma heeft opgelopen, omdat ze ooit veel te laat is gesteriliseerd, met als gevolg dat het uitdraaide op een schrijnend late abortus. Aai Choco over haar buik en je weet waar zwarte katten hun imago vandaan hebben.

Tot slot denken we dat Choco een zwaar vertekend zelfbeeld heeft. Enerzijds laat ze zich enorm ringeloren door de twee heren in huis. Als zij hun buikje rond hebben, mag Choco de kruimels komen eten. Anderzijds bijt ze van zich af als beschermde ze een nest met dertien jonge katjes. Sjeik hoeft maar om het hoekje van de deur te kijken als ik haar aai of ze blaast hem al terug het keldergat in.

Ons vorige huis was van binnen ongeschikt voor poezen met een eeuwigdurende machtsstrijd. Onze woonkamer was zo smal dat elke poes die passeerde een guerillaoorlog veroorzaakte. Daardoor sliep Choco nooit. En dat verontrustte ons.

Zodoende zijn we vorig jaar begonnen met het Project Choco. Het Project Choco hield in dat we haar minimaal een half uur per dag in een aparte kamer – zonder andere poezen, zonder vreemde geluiden en zonder onverwachte bewegingen – exclusieve aandacht gaven. Elke avond mocht ze bij ons op de slaapkamer om bij te tanken, te ontspannen en zich geliefd te voelen.
Het hielp. Mijn zus kwam op bezoek en zei: “Choco lijkt wel een… uhm… ‘normale’ poes.”
En dat was zo. Soms leek ze ineens een normale poes. Ze staarde minder, lag steeds vaker eindeloos te slapen op de bank en liet passerende poezen regelmatig ongemoeid. Zo nu en dan was ze zelfs de leukste poes ter wereld. Hulde aan Project Choco.

En toen kwam de verhuizing.

(wordt vervolgd)

29 juli 2009 | 7 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

7 Reacties
  1. Kaat 29 juli 2009

    Ach gos. Ik ben benieuwd naar wordt vervolgd….

  2. Terrebel 29 juli 2009

    Het blijven ook wel typische beesten, katten. Sterkte ermee!

  3. Lilimoen 29 juli 2009

    Choco is mijn favoriet van jullie drie poezen. Ik ben dus erg benieuwd hoe het nu met haar gaat en hoe ze de verhuis heeft overleefd.

  4. nadja 29 juli 2009

    Wat zijn jullie lieve poezentherapeuten! Therapoezen dus.

  5. gewebkijk 29 juli 2009

    *maakt zich ”ouderwets” op voor de volgende ronde*

    (op de pekjoeter; maceo parker – pass the peas live at the north sea jazz festival 1995)

  6. Rose 29 juli 2009

    Goh. Ben ik bijna afgestudeerd psychologe, blijkt dat ik dierpsychologie had moeten gaan studeren. Mag Choco mijn eerste casus zijn?

  7. Lisa 29 juli 2009

    Hey Z! ze lijkt op onze kat Chico! Hahaha. Nou ja. ik herken onze kat niet in jouw verhaal… maar kwa uiterlijk… de ogen, de oren, is het een siamees? Onze is bruin… vertel snel over het vervolg want we krijgen over 3 weken een andere baby-siamees – van vrienden- op logeer…

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?