Stilstand

De zomer is een rol­ler­coas­ter. Ik reis, werk, neem zo nu en dan een flits­va­kan­tie en reis en werk weer.
Ook naar/in La Char­treu­se de Valbonne (Saint-Paulet de Caisson, Vaucluse, Frankrijk) werkte en reisde ik. Maar daar was alles anders.

De rol­ler­coas­ter kwam met piepende remmen tot stilstand.



Klik voor de hele foto.
Door het juk van mijn overvolle agenda keek ik pas een dag van tevoren echt goed op de website. Zodoende kreeg ik op het nippertje een flauw vermoeden van de schoon­heid van de plek waar ik inder­haast naartoe zou gaan. Er was veel te zien op de website, maar geen haast. Een dag later stapte ik uit in 38 graden en stelde ik vast: het is goed hier.



Klik voor de hele foto.
Ook al was ik met twintig andere mensen op bezoek in het klooster en ook al waren er elke dag ook andere toeristen die ademloos door de gangen liepen, ik was alleen in Valbonne. Mijn man zat bijna duizend kilometer verderop, er was meestal niet of nau­we­lijks gsm-bereik, er was geen inter­ne­t­aan­slui­ting en er was geen tv. Mijn collega’s kende ik nau­we­lijks voor ik vertrok, de meeste cursisten kende ik helemaal niet. En mezelf had ik de laatste weken alleen nog gezien als op zo’n foto die je bij de uitgang van een achtbaan van jezelf kunt kopen: armen en de lucht, heel hard AH! roepend.
In Valbonne was dat gevoel op slag weg. Ik kon mijn armen laten zakken. De paniek die om mijn mond bestorven lag, viel dood in de koelte van de kloos­ter­gan­gen.



Klik voor de hele foto.
Er waren weinig koele plekjes. De hele week was het ruim boven de dertig graden en ‘s nachts koelde het nau­we­lijks af. De ver­schil­len­de bin­nen­plei­nen hadden ons inspi­ra­tie­le­vel tot grote hoogte kunnen stuwen, we waren er immers om te schrijven, maar alle grote pleinen en tuinen hadden hetzelfde euvel: het was er te heet.



Klik voor de hele foto.
Dus schreven we in de schaduw van de blauwe regen. Het was een week van schrijven (de cursisten) en bespreken (voor mij en mijn Wisper-collega). We doken in de verhalen, praatten erover, gaven opdrach­ten, kleine lesjes en coachten dat het een lieve lust was. Met als grote leidraad de schaduw. ‘Om zo laat is er daar schaduw, dus dan zijn we daar te vinden voor advies.’



Klik voor de hele foto.
En ‘s avonds nog meer lezen en nog meer bespreken. Eerst op de terrassen en later in de rozentuin onder het genot van een stel hard­nek­ki­ge muggen en een doos wijn uit de wijngaard naast het klooster. Als de plot­lij­nen waren opgelost en de hitte alleen nog in de muren zat, verdween de een­zaam­heid samen met mijn peukjes in het grind.



Klik voor de hele foto.
Ik zal me voor eeuwig de verhalen her­in­ne­ren waar ik in deze gangen over meedacht. Omdat sommige verhalen zo goed waren. Maar vooral omdat ze op een unieke manier tot stand kwamen. In de koelte van een kloos­ter­gang, uit­klap­stoel­tje, laptop op schoot. De toeristen die om ons heen draalden en zich afvroegen hoe het kon dat zoveel schrij­vers juist dit afgelegen monument kozen om te gaan zitten werken.



Klik voor de hele foto.
Hoewel ik als docent zelf nau­we­lijks geschre­ven heb, heb ik mogen meedenken op de golven van de inspi­ra­tie die de anderen kregen van de omgeving. Ik moest kritisch zijn, maar mocht ook regel­ma­tig klinken op alweer een geslaagd verhaal. Het moet de wijn geweest zijn, recht­streeks uit de vrome handen van de kloos­ter­lin­gen. Het moet de stilte geweest zijn, alleen verbroken door een paar mon­ster­ci­ca­des. Het moet mijn geluk geweest zijn.

9 reacties

  1. Vrouwe Zezunja,
    Ik dacht even dat ik op een ander blog dan dat van u terecht­ge­ko­men was. Meestal kan een mens hier kennis nemen van doldwaze avonturen, maar dit keer over­heerste de ernst en de sere­ni­teit. En de tevre­den­heid.
    Ik kan mij voor­stel­len dat deze retraite u deugd heeft gedaan. Ik kan mij ook voor­stel­len dat u het oord hebt verlaten met een krop in de keel.
    Met vrien­de­lij­ke groeten,
    De Drs.
    P.S. De onderste foto is van een bodemloze ver­la­ten­heid. Gelukkig zijn de kleuren licht, anders ware het een beetje beklem­mend geweest.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.