Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

3 Reacties
  1. Lies 26 april 2011

    Zeer herkenbaar, en ook weer niet. Ik heb het in een heel lichte vorm. De cijfers hebben hun eigen kleur, en woorden en namen hebben ook wel een eigen kleur maar die zijn niet zo vast, die hangen ook wel een beetje samen met mijn gemoed. Muziek is ook als zo’n screensaver van kleuren en golven en explosies als ik echt luister.
    Meer niet. Geen vormen, geen smaken, weinig écht vaste kleuren (al durf ik wel eens “blauw” zeggen als ik “vijf” bedoel).
    Enerzijds is het verwarrend omdat niemand begrijpt wat je bedoelt. “Ze is daar weer met haar kleuren”, zeggen ze dan. Maar anderzijds ben ik ook wel een beetje jaloers dat ik het niet méér, niet duidelijker heb. Het maakt alles veel intenser, veel mooier. Ik ben blij dat ik het heb alleszins, ik zou niet willen missen.

  2. Bert 27 april 2011

    Wat een interessant verschijnsel. Zou er jaloers op worden, ware het niet dat er ook van “too much” wordt gewaagd.
    Mooie film ook.
    Ik vroeg me af of jij dan weer een overlay ervaart van je eigen kleuren en geuren.
    Zou je ervan af willen?

  3. Auteur
    Zezunja 27 april 2011

    Alleen bij woorden en woordbeelden waar ik me bewust van ben, en bij gevoelens. Dan neemt ‘mijn’ kleur de werkelijkheid een beetje over. Moeilijk uit te leggen.
    En nee, ik zou er niet vanaf willen. Zie ook
    http://www.zezunja.nl/2009/een-dag-uit-het-leven-van-een-synestheet

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?