An Eyeful of Sound: door de ogen van een syn­estheet

Een filmpje dat won­der­lijk goed laat zien wat syn­es­the­ten zien. Draai dit sterk vertraagd af en je hebt een beetje zicht op mijn dag. Eindelijk iemand die mijn neu­ro­lo­gi­sche aan­doenin­kje goed in beeld heeft gebracht.

3 reacties

  1. Zeer her­ken­baar, en ook weer niet. Ik heb het in een heel lichte vorm. De cijfers hebben hun eigen kleur, en woorden en namen hebben ook wel een eigen kleur maar die zijn niet zo vast, die hangen ook wel een beetje samen met mijn gemoed. Muziek is ook als zo’n screensa­ver van kleuren en golven en explosies als ik echt luister.
    Meer niet. Geen vormen, geen smaken, weinig écht vaste kleuren (al durf ik wel eens “blauw” zeggen als ik “vijf” bedoel).
    Enerzijds is het ver­war­rend omdat niemand begrijpt wat je bedoelt. “Ze is daar weer met haar kleuren”, zeggen ze dan. Maar ander­zijds ben ik ook wel een beetje jaloers dat ik het niet méér, niet dui­de­lij­ker heb. Het maakt alles veel intenser, veel mooier. Ik ben blij dat ik het heb alleszins, ik zou niet willen missen.

  2. Bert

    Wat een inte­res­sant ver­schijn­sel. Zou er jaloers op worden, ware het niet dat er ook van “too much” wordt gewaagd.
    Mooie film ook.
    Ik vroeg me af of jij dan weer een overlay ervaart van je eigen kleuren en geuren.
    Zou je ervan af willen?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.