Stukjes in het wild

Ik zou het niet doen, maar ik doe het wel

‘Ik zou het niet doen hoor, zoveel per­soon­lij­ke infor­ma­tie op internet zetten.’
Het was 2003, de tijd dat bloggen nog voor­be­hou­den was aan mensen die het niet erg vonden dat Adam Curry de grote aanjager was, de tijd dat de grote massa het internet betrad via startpagina.nl, de tijd dat je bij het bouwen van je website nog rekening moest houden met Netscape‐browsers, de tijd dat we nog allemaal grote, lelijke tellers onderaan ons weblog zetten waarop stond dat we al 700 bezoekers hadden gehad. De tijd dat vrienden en familie het maar dom vonden dat we zoveel over onszelf openbaar maakten.

Het is 2011. Ik klik wat rond op facebook en ik zie badkamerfoto’s met anti‐conceptiepillen, rommelige woon­ka­mers, blote buiken en dronken mensen. Ik zie klaag­be­rich­ten, zeur­be­rich­ten, berichten met spel­fou­ten. Ik zie wel en wee, met datum, tijdstip en soms ook een locatie. Ik zie wat voor vlees ik in de kuip heb.

Hete brij
In 2003 schreef ik vage bericht­jes onder een schuil­naam op mijn weblog. Ik draaide rond de pot en om de hete brij heen. Ik noemde weinig beestjes bij de naam, weinig feiten, weinig cijfers. Ik zette elk verhaal naar mijn hand. Ik kuiste en stileerde tot bloedens toe. Soms gaf ik een mijlpaal prijs: ik ben geschei­den, ik ga naar België, ik vrees de toekomst. Maar zelden gaf ik het hele verhaal, zelfs niet in stukjes.
Inmiddels kun je een deel van mijn levens­ver­haal sinds 2003 aan elkaar breien, op basis van mijn online‐aanwezigheid. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik mijn verhaal meer in de hand heb dan veel faceboo­kers met hun dage­lijk­se opris­pin­gen. Ze zeggen ook nooit meer: ‘Ik zou dat nooit doen.’

Vandaag begint op ini­ti­a­tief van Esther en Logpoes de Blo­gre­vi­val­week, of Blog Revival‐week, of kortweg #blo­gre­vi­val, die bedoeld is om de dino­sau­ri­ërs onder de bloggers tot leven te wekken. Veel bloggers uit 2003 gingen liggen op een steen en verwerden zo tot fossiel. Die proberen we er deze week uit te bikken. En hoewel ik nooit echt gestopt ben, heb ik dit weblog de laatste drie jaar wel een beetje laten ver­slof­fen. Dus voelde ik me aan­ge­spro­ken. Het idee van de blo­gre­vi­val is dat je elke dag een stukje op je weblog plaatst. Dat ga ik proberen, niet alleen deze week, maar het liefst altijd. Ook als ik aan mijn boek aan het schrijven ben, ook als ik de benen onder mijn lijf vandaan werk, ook als ik moe ben. Gewoon. Elke. Dag. Een. Stukje. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

Con­trol­freak
Edoch, ik wilde goed beginnen. Toen popte die zin op: ‘Ik zou het niet doen hoor, zoveel per­soon­lij­ke infor­ma­tie op internet zetten.’ Waarop ik me afvroeg: ja, wat zijn eigenlijk míjn anti‐conceptiepillen, míjn blote buiken? Wat is míjn hete brij? Welk verhaal heb ik jullie geheel onthouden?

Ik weet al langer: als het te dichtbij komt, schrijf ik er niet over. Ik probeer het wel hoor, omdat ik zelf graag midden in iemand anders’ con­ster­na­tie gegooid word, maar mijn hete­brij­stuk­jes staan meestal wekenlang als klad te wachten op publi­ca­tie, om ver­vol­gens nooit langs de ballotage te raken. De bal­lo­ta­ge­com­mis­sie bestaat uit één persoon: de con­trol­freak in mij. De con­trol­freak in mij geeft pas prijs wat er aan de hand is als de pro­bleem­op­los­ser en de opper­ver­wer­ker hun taak hebben volbracht. Als ik het zelf kan plaatsen, weet wat ik ervan moet vinden en weet hoe ik moet omgaan met de reacties, de kritiek of de goed­be­doel­de adviezen die je onge­twij­feld krijgt als je iemand je hete brij pre­sen­teert. En dan zijn we meestal alweer op het punt dat ik het verhaal heb gesti­leerd en dat ik alle pijnlijke momenten weggrap.

Mijn blo­gre­vi­val
Ziedaar een briljant onderwerp voor mijn Blo­gre­vi­val­week: mijn hete brij vóór het weg­grap­mo­ment. Ik zou het niet doen, maar ik doe het wel, dat idee. Niet alleen is de hete brij span­nen­der dan de afge­koel­de, ook ben ik benieuwd of ik op kou­sen­voe­ten de ballotage voorbij weet te sluipen, of ik de con­trol­freak bui­ten­spel weet te zetten.
Of ik het durf.

25 reacties

  • Kat en Hond

    Ik wacht met spanning. Heet of minder heet, het zal hoe dan ook goed zijn.

  • Kaat

    Ook ik heb m’n blog laten ver­slof­fen, maar ik merk op een dag als vandaag dat ik er wel weer erg enthou­si­ast van word, van dat bloggen. Ook om alles weer te lezen.

  • Zezunja

    Wat leuk dat jullie allemaal reageren!
    Ik wil dat ook bij de andere deel­ne­mers doen, maar ik moet aan het werk en zo ook nog het stukje voor morgen schrijven, omdat ik morgen van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat moet werken en ik moet ook nog mijn hete brij verwerken en ik moet ah.…

  • Poelekie

    Quote: ” De con­trol­freak in mij geeft pas prijs wat er aan de hand is als de pro­bleem­op­los­ser en de opper­ver­wer­ker hun taak hebben volbracht.”

    Hier past slechts de Gru­wel­re­ac­tie Der Gru­wel­re­ac­ties: her­ken­baar.

    Maar ‘t is echt zo. :-)

  • Sekreet

    Ik brand mn vingers eraan, aan die hete brij. Zelfs in de blo­gre­vi­val­week probeer ik ijze­ren­hei­nig Sekreet anoniem te houden. Al jeuken mijn vingers om airplay te geven op Twitter. Maar dat stemmetje he…‘ik zou het niet doen hoor…’ :)

  • claver

    Das ook ‘toevallig’. Ik heb van de week sinds bijna een jaar weer eens iets op mijn fossiele weblog (in november worden we 10) gezet. Stukjes van een ander, dat wel. maar toch. er staat weer iets. Misschien ga ik wel weer schrijven.

  • Evita

    Maak dat de kat wijs zeg je tegen Luna, niet erg res­pect­vol vind ik eigenlijk. Ik kan uit ervaring spreken. En niet vanwege het ontbreken van libido, maar een sterk karakter

  • Caroline Marike

    Vanónder de steen zelfs: Blo­gRe­vi­val? Heb ik iets gemist? Ah; 23 mei 2011. Ja. Ik heb iets gemist. Dat heb je weleens, met fosielen, die missen van alles.

    Wel kwam ik vandaag bij jou buurten. De laatste keer dat ik dat deed is zo’n 3 jaar geleden. En ik vind het fijn je te lezen, al lees ik (ook) minder fijne dingen (nu je het super­per­soon­lij­ke schrijven minder schuwt).

    Uhm tja. Wat kom ik je eigenlijk zeggen. Ben het reageren blijkbaar ook een beetje verleerd… ‘Hoi’. Dat.

    Ow. En. Vroeger heette ik Juna.

  • Zezunja

    Hee Juna! Wat leuk om je hier nog eens tegen te komen. Ik wilde je aan mijn RSS toevoegen, maar je hebt een direct startend muziekje! Dat kan ik niet aan. ;-)

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.