Tafeltje

‘Als u eenmaal ligt, mag u niets met uw handen uitleggen, want we gebruiken u als tafeltje.’
Ik knik. Mijn tong is te dik om de j van ja te zeggen.
De stoel zoemt en het bloed loopt naar mijn hoofd. De wereld op zijn kop. Daar had ik niet op gerekend.
‘Wilt u nog iets zien?’
Ik ken de tangen. Noten­kra­kers zijn het. Ik ken mijn kiezen. Daar mis ik niks aan. Ik schud mijn hoofd.
De wereld wordt blauw, het laken ruikt naar vluchtige stoffen. Als ik mijn best doe, kan ik langs mijn neus nog iets zien, maar ik wil het niet. Ze keilen tangetjes in mijn hals. Met mijn adams­ap­pel kan ik ze laten rinkelen. De rech­ter­arts legt haar elleboog in mijn con­tact­lens. Ik wil roepen dat er een oogbol onder het laken ligt, maar in plaats daarvan knijp ik mijn oogleden toe.
Ze praten over me. ‘Heeft mevrouw [moeilijk medisch woord]? Hebben jullie mevrouw [moeilijk medisch woord] al voor­ge­steld?’ Op dertig cen­ti­me­ter van mijn oor doen ze alsof ik er niet ben. ‘Ja, maar dan moest mevrouw stoppen met roken en dat kon mevrouw niet.’
Ik wil mijn handen gebruiken, om te zeggen dat ik geen tafeltje ben en dat ik het mis­prij­zen en de teleur­stel­ling hóór. En of we even één ding tegelijk kunnen doen. Eerst de fysieke mis­han­de­ling en dan de mentale, of andersom voor mijn part.
Iemand trekt mijn mondhoek ruw opzij. ‘We kunnen dit ook doen. Dat kunnen we even vragen aan mevrouw.’
‘Ja, vraag maar.’
‘MEVROU­HOUW?’ Hij roept. Alsof hij me door te brullen weer mens maakt. Alsof ik even niet langer een tafeltje ben.
Het onmo­ge­lij­ke gebeurt. Ik moet lachen. Mijn mondhoek scheurt.

17 reacties

  1. Anoniem

    Aw aw aw!
    Dat allemaal ondergaan, en onder­tus­sen toch dit stukje al zo snel schrijven: jij bent echt het prototype van mul­ti­tas­ken.

    PS: doet het pijn?

  2. Het gaat stiekem over de eerste ‘sessie’, die had ik al een beetje verwerkt. Maar ik zit hier inderdaad nog bloedend en kwijlend te tikken. Kan ook echt niet veel anders bedenken.

  3. Er zou een geldstraf moeten staan op “over de patiënt heen praten” zoals men dat noemt. Een fikse geldstraf. *schopt*

    Overigens vind ik u Een Held. En dat meen ik bloed­se­ri­eus.

  4. De mentale mis­han­de­ling zou natuur­lijk gewoon geheel ach­ter­we­ge gelaten moeten worden. Dat kunnen ze ook wel elders achter je rug om doen tenslotte.

    En lachen is gezond, maar niet onder alle omstan­dig­he­den duidelijk. Heel veel sterkte met de nog komende sessies.

  5. Tjon­ge­jon­ge, wat een horken. En daar lig je dan, als tafeltje. Ik hoop dat het snel voorbij is en dat je straks, als alles achter de rug is, een oog­ver­blin­dend mooie smile hebt. Want die verdien je dubbel en dwars.

  6. Die mondhoek deed echt pijn. Bij mij zelfs. En verder vind ik die dokteuren stom. En een Michel ten Hoove eigenlijk ook. Omdat hij nu voor de 2e keer een reactie neer­plempt, zonder verder te begrijpen wat er echt aan de hand is. Niet alleen reageren jongen, ook eens ECHT lezen. Zo. Dat moest eruit.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.