Als de baker er geen schuld aan heeft

Als de baker er geen schuld aan heeft, weet ik nooit wat ik moet voelen.
Zo ook donderdag.

‘Ze is overleden’, zegt mijn vader zachtjes aan de telefoon.
Ik hou mijn adem in. Ik wist dat deze woorden zouden komen, maar nu het zover is, blijk ik toch onvoorbereid. Snel blader ik door de kaartenbak van mijn emoties. Het tabblaadje verdriet heeft zeven subkaartjes: zelfmedelijden, gemis, onmacht, medelijden, pijn, frustratie, schrik. Onbruikbaar. Ik blader terug, naar de O van Opluchting. Mijn laatste oma. Ik voel me schuldig.

Mijn leven begon niet alleen met twee complete setjes opa’s en oma’s, ik had ook nog twee overgrootmoeders en twee overgrootvaders, deels geboren in – say it loud! – de ne-gen-tien-de eeuw. Mijn laatste overgrootmoeder overleed pas toen ik een tiener was. Al mijn grootouders werden oud, zie verder het verhaal van de onschuldige baker. En zoals we allemaal weten: oud worden is razend slecht voor de gezondheid. Zodoende voelde ik bij alle grootouders hetzelfde: de O van Opluchting en dan de S van Schuldgevoel.

‘Iedereen is heel verdrietig’, zegt mijn vader.
Ik hou mijn adem in en denk aan de zeven subkaartjes. Onbruikbaar.
‘Maar ook heel opgelucht’, vervolgt hij.

Ik adem uit.

11 februari 2012 | 9 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

9 Reacties
  1. Veerle 11 februari 2012

    Maartje,
    Heel mooi stukje. Ik heb niet zo’n set grootouders en overgrootouders (van deze laatste nihil) gekend. Mijn pa’s ma is gestorven het jaar voor mijn ouders trouwden. Raar, maar waar, ergens heb ik wel herinneringen aan haar, in de verhalen, dan. Mijn pa’s pa is gestorven op 97ste en daar heb ik schitterende herinneringen aan en ook aan ma’s ma. Haar vader stierf toen ik 7 was en ik herinner alleen dat we niet aan tafel mochten babbelen. (bij mijn ma waren ze met 9! kinderen, wellicht komt dat daar van) Soit. Mooi verhaal. Veerle

  2. kouw 11 februari 2012

    Gecondoleerd met het verlies van je laatste oma. Mijn laatste oma leeft nog, ze heeft er alleen helemaal geen zin meer in. Ik denk dat ik dan ook die opluchting zal voelen als het eenmaal zo ver is.

  3. Auteur
    Zezunja 11 februari 2012

    Dank je, Veerle, Kouw!

  4. Katrien 11 februari 2012

    Ik ontdekte pas je website. En man, wat schrijf je goed. Zelden gelezen.

    Heel mooi ook, dit. Ik heb er nog één, zo’n oma. En ze gaat zeker nog wel even mee. Gelukkig.

    Groet!

  5. Auteur
    Zezunja 13 februari 2012

    Mooi compliment, dank je wel.

  6. peter paul 14 februari 2012

    Dat van die baker is natuurlijk waar en ook de verklaring voor mijn lange talmen om te reageren. Want hoe dat te doen? Misschien door gewoon maar te zeggen dat leven zonder oma’s heel wel te doen valt. Maar toch….

  7. Patchwork 17 februari 2012

    Wat een goeie: de emotiekaartenbak met tabjes! Verwoordt precies het proces!

    Het is een raar gevoel, een afvaller in de generatie-estafette.

  8. Mattias 2 maart 2012
  9. Auteur
    Zezunja 2 maart 2012

    Goed dat je me er nog eens op wees, je blog. Toegevoegd, gelezen, fijn.

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?