‘s Nachts

Tegenwoordig heb ik mijn tanden in mijn hand. Dan zitten er verkrachters achter me aan, ik slalom door de stad, ren door huizen, op wenteltrappen, buiten adem, kloppend hart, en als ze me pakken, heb ik mijn tanden in mijn hand.
Of ik zit op huizen, hoge daken, naast de schoorsteen, het huis wankelt, geraas van dakpannen, bakstenen, buitenmuren, de verte nadert, het huis tuimelt en als ik neerkom, heb ik mijn tanden in mijn hand.
Soms loop ik door het duister, voetstappen achter me, niemand in de buurt, ik durf niet om te kijken, versnel mijn pas, beteugel mijn angst, net niet genoeg, iemand grijpt mijn schouder, ik lispel, met mijn tanden in mijn hand.
Gisteren brak ik in, met mensen, vreemden, we speelden gitaar, aten een koekje, hoopten dat er niemand thuiskwam, speelden door. Ik ging even kijken en stond oog in oog. ‘Wat doe jij hier? Dit is mijn huis.’ Ik zocht naar woorden, ruimte in mijn mond, keek. Tanden. In mijn hand. Met de chocola er nog aan.

6 november 2012 | 4 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

4 Reacties
  1. Nils A 6 november 2012

    Een fase. Gaat snel weer over. Zo lossen de hersenen deze trauma’s op.

  2. Nils A 6 november 2012

    Verrek, ik was hier met twee lezers tegelijk.
    :)

  3. patchwork 7 november 2012

    Wel eens gelezen dat tanden staan voor leven, dus lijkt me gunstig! Je leven in eigen hand! ´Komt goed, schatje…´ :-)

  4. Caroline Marike 27 november 2012

    Angst voor verlies? zeggen de huis-tuin-keuken-droom-duiders dan…

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?