• Stukjes in het wild

    Houston!

    Hyper­zelf­be­wust­zijn is een bitch. Ik heb het hier al vaker geschre­ven en ik zal het nog vaker schrijven, juist hier, omdat er weinig dingen meer bijdragen aan hyper­zelf­be­wust­zijn dan al dat geuit­wis­sel in enen en nullen in het sijberse. Neem nou die plogs. Ik vond het leuk om die van anderen te zien, maar ze zelf maken was een ander paar mouwen. Niet alleen vroeg ik me voort­du­rend af of ik niet eerst moest stof­zui­gen voor ik een foto nam, ook schaamde ik me kapot dat ik een week lang nau­we­lijks bui­ten­kwam. Ik wilde bij elke plog heel hard roepen: maar van september tot december was mijn leven een gek­ken­huis hoor! Ik was maan­den­lang steeds onderweg, met meer acti­vi­tei­ten bui­tens­huis dan me lief was, met een kerst­tour­nee om U tegen te zeggen en met een hoe­veel­heid andere mensen van heb ik jou daar. Echt! Maar ik zei het niet, want dat zou alleen maar de aandacht vestigen op mijn klui­ze­naar­schap. Misschien kwam ik er nog mee weg, misschien hadden jullie het niet door. Helaas. IJsbrandt twitterde dat ik misschien iets meer luchten op mijn foto’s moest zetten. Ik kon dat opvatten als: misschien moet je iets meer luchten op je…

  • Stukjes in het wild

    Dinsdag 14 januari 2014

    Dit is het zevende en laatste foto­ver­slag in navolging van Martine. Dit deed ik eer­gis­te­ren. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Choco krijgt eten en drinken. Martines woord ‘plog’® is ontdekt door iemand die het heeft over een ‘plog­mar­ke­ting­stra­te­gie’. Ik schreef weer een factuur. Ik maakte een taal­jaar­a­gen­da. Ik denk altijd: dat doe ik even. Maar daar kruipt verdomd veel tijd in. Ik ging na wat er dit jaar honderd jaar geleden gebeurde. Het was uiteraard al WOI wat de klok sloeg. De taal­jaar­a­gen­da was bijna compleet, maar het mag gelukkig een work in progress blijven. In bad. Als ik de deur uitga, check ik vaak hoe mijn haar zit door mijn silhouet te bestu­de­ren. Deze keer werd ik niet veel wijzer. Als ik buiten kom, kijk ik altijd even hoe de kerk erbij staat. Wazig, dus. De maan vertelde een verhaal. Toen we thuis­kwa­men, vielen we in het reality‐programma De School. Het is opgenomen op de school van mijn ex‐stiefkinderen. Ik ken de ach­ter­na­men van die leraren. We lieten een köf­te­scho­tel brengen en keken naar Van de straat. De psy­cho­loog, Kas, en zijn sport‐sidekick zaten bij mij op de mid­del­ba­re school. Bijna iedereen die van het Mon­tes­so­ri Lyceum…

  • Stukjes in het wild

    Maandag 13 januari 2014

    Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag. Dit deed ik eer­gis­te­ren. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Choco keek vanaf mijn schoot mee bij het maken van het plogje. Mijn agenda was vol. Als schrijf­coach geef ik een gratis diagnose aan de hand van een inge­stuur­de tekst. Ik licht de sterke en zwakke punten eruit en doe een coa­ching­voor­stel. Wil je ook gecoacht worden? Klik dan hier. Omdat ik niet vaak en niet graag bel, staat mijn telefoon vaak zacht. Bovendien ben ik hem niet zelden kwijt. Hier was ik hem kennelijk alweer een tijdje kwijt geweest. Ik belde mijn moeder terug en ging met haar skypen. Daarna was het tijd voor het tweede kopje koffie. Ik maakte een facebook­pa­gi­na aan voor een site die later dit jaar wordt gelan­ceerd. Ja! Antwoord op de diagnose: hij doet het! Ik heb weer een traject van 10 consulten én een manu­script­be­oor­de­ling binnen! En er stroomt nog meer werk binnen. Wannes had een deadline, ik een volle agenda. Dat zijn de dagen dat we vergeten te eten. Om half zes besloot ik alle maal­tij­den van de dag te pro­jec­te­ren op het restje cous­cous­sa­la­de. Als toetje een stukje…

  • Stukjes in het wild

    Zondag 12 januari 2014

    Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag. Dit deed ik eer­gis­te­ren. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Meestal zet ik ‘s ochtends de radio aan, op zoek naar gemak­ke­lij­ke muziek. Nu koos ik zelf. Ik zet muziek ‘s ochtends heel zacht. Na Bach zocht ik nog meer gemak­ke­lij­ke muziek. Gevonden. We waren benieuwd of de tweede laag op de kwark­taart van gisteren ook gelukt was. Zonder recept is de spanning altijd groot. Ja, gelukt. Keurig twee lagen: eentje roze en een witgeel. Hoera! Wannes schreef de naam van zijn petekind en diens zusje op de aard­bei­en­per­zik­kwark­taart. Sinds ik aan de keu­ken­ta­fel werk, is dit mijn uitzicht. Er is gisteren een lamp stuk­ge­gaan. Dat doet veel met een uitzicht. Ik wilde een jaar­over­zicht­film­pje maken. Ik zocht in iTunes welke liedjes ik in 2013 het meeste had gedraaid en bleek vooral radio te hebben geluis­terd: nieuws en klassieke muziek. Hoewel ik waar­schijn­lijk het meeste via die iTunes van Wannes luister, die liedjes staan hier sowieso niet tussen. Die Radio 2 is mis­lei­dend, dat was alleen tijdens de Top 2000. 2013 was het jaar dat ik Vines maakte, dus het moest enigszins opgefokte muziek zijn. Het tegen­over­ge­stel­de…

  • Stukjes in het wild

    Zaterdag 11 januari 2014

    Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag. Dit deed ik eer­gis­te­ren. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Meteen twee bief­stuk­ken uit de vriezer gehaald. Ik maakte cappuccino’s voor Wannes en mij. Ik at een geroos­ter­de boterham met filet americain, maar vergat die op de foto te zetten. Zo dan maar. Wannes wilde een taart maken voor zijn petekind dat zondag een nieuw­jaars­brief voor hem voorleest. Ik moest aan­wij­zin­gen geven, in ruil eiste ik dat hij er ook een voor ons maakte. Eerst moesten de bas­tog­ne­koe­ken en de peper­no­ten fijn­ge­stampt worden. Er bleven grote brokken in zitten. Misschien werkt de roller beter. Aha, de boos­doe­ners: de peper­no­ten. Die, pepernoot, die! Ik knipte intussen een cirkel voor Wannes. De boter van de Colruyt heeft geen maat­streep­jes. Stom. Kleine moeite, groot gemak, lijkt me. Wannes stampte twee bodems plat. Ik dronk kopjes koffie en gaf aan­wij­zin­gen. Even pauze, met een groen­ten­sap. We waren aan het kok­ke­rel­len op een Genius‐playlist van Balkan Beat Box, ineens kwam er een verdachte syn­the­si­zer tus­sen­door: aha, 80’s Giga Hit Col­lec­ti­on. Toen beide taarten in de koelkast stonden, begon ik met koken. Ik sneed frietjes. Dit zijn slechts twee aard­ap­pe­len. De vreugde als…

  • Stukjes in het wild

    Vrijdag 10 januari 2014

    Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag. Dit deed ik donderdag. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Toen ik wakker werd, wist ik meteen weer: ik moet foto’s nemen. Ik dacht echt dat deze scherp zou zijn. Zo zie ik dus kennelijk ‘s ochtends. Hoe tikken jullie de kof­fie­hou­der leeg? Wij doen dat tegen de bin­nen­kant van de biobak. Maar 1. daar scheurt de biobakzak van en 2. ik schaam me als we bezoek hebben en ik de koffie eruit tik vlak boven de bloemkool die bijna weer tot leven komt. Maar ik kan geen oplossing bedenken. Je moet nogal hard tikken, dus in een klein bakje de koffie eruit kloppen is geen optie. Iemand? Kennelijk schijnt buiten de zon. Omdat ik gisteren zo weinig deed, zag mijn agenda van vandaag er nogal heftig uit. Ik begon met vier offertes. Ik ver­stuur­de een Neder­land­se boekenbon vanuit België. Ik vraag me altijd af of anderen ook door­heb­ben in hoeveel bochten ik me soms moet wringen met mijn kleine mul­ti­na­ti­o­nal­le­tje. Ik schreef een factuur. Daar gaat het uit­ein­de­lijk om. Ik trof mijn vader in een artikel in Ons Amsterdam over de Zacharias Jan­se­straat, waar ik ben…

  • Stukjes in het wild

    Donderdag 9 januari 2014

    Deze week plaats ik in navolging van Martine elke dag een foto­ver­slag. Dit deed ik woensdag. Hieronder zie je wat ik gisteren deed. Ik begon de dag met een kopje koffie en een gesprek op Twitter over het verkeerd gebruik van het woord ‘ironisch’. Omdat mijn iPhone binnen niet zulke mooie foto’s maakt, en ik de komende week veel binnen zal zitten, schakel ik over op mijn oude came­raatje. Liggende foto’s zijn ook fijner in dit soort ver­slag­jes. Al bij het wakker worden had ik het con­cen­tra­tie­ni­veau van een Jack Russell. Dat ging de hele dag niet meer over. Gelukkig begon Wannes een parodie op een facebook­me­me. Ik zei dat ik niet meedeed, omdat ik te lui was om een paperclip te zoeken. Hij kwam er prompt een brengen. Ik beeldde er in opdracht van hem een hor­rel­voet mee uit. De kerstboom staat er nog steeds. Pas op 16 januari komt de gemeente kerst­bo­men ophalen. Eerder mag je ze niet bui­ten­zet­ten. Ze zeggen dat het winter wordt, dus was ik wollen truien. Maar doordat ik deze foto maakte, vergat ik op start te drukken. Toen ik de was wilde ophangen, bleek die niet gedaan. ‘Ik wil er wel véél op’,…

  • Stukjes in het wild

    Woensdag 8 januari 2014

    Vroeger kenden alle weblog­gers elkaar (virtueel), omdat er zo weinig weblog­gers waren. Toen ik in 2003 begon, was een van de die‐hard‐bloggers Martine van het weblog 10e. Ik las haar, werkte samen en was bevriend met mensen met wie zij ook samen­werk­te en bevriend was (o.a. Luna!), en bleef haar volgen. Ruim een jaar geleden ontmoette ik haar voor het eerst bij de Viva 400. Sinds een tijdje plaatst Martine elke dag een plog® (ik neem aan dat dat een samen­trek­king is van photo/picture en blog). Ze doet dat zo inspi­re­rend dat ik zin kreeg het ook eens te doen en zo geschied­de. Vanaf vandaag plaats ik één week lang elke dag een foto­ver­slag van de dag ervoor. Ik moet misschien wel mijn foto­toe­stel zoeken, want dit zijn een beetje rottige foto’s. Allemaal staand en onscherp. Awoert iPhone! Ik kwam ‘s ochtends beneden en vroeg me af waarom ik zo duf was. O ja. Gelukkig maakt Wannes graag koffie voor dufferds. Choco wilde och­tend­lief­de. De dag zou een over­zich­te­lij­ke doch drukke thuis­werk­dag worden, tot dit mailtje in mijn mailbox verscheen. Na het nodige thuiswerk (deadline: check) dus toch maar aankleden en haarband kiezen. Het moest natuur­lijk een groene haarband worden.…

  • Stukjes in het wild

    Gebroken beloftes

    29 november 2013 bestond mijn weblog 10 jaar. Ik beloofde vorig jaar mijn feestje te vieren en uit­ge­breid verslag te doen van wat er die tien jaar was gebeurd, maar gaandeweg bleek het geen jaar waarin ik zin had om te reflec­te­ren en terug te kijken. Bye bye belofte. Ergens in het najaar stuitte ik op de scheeps­brie­vensite van het Instituut voor Neder­land­se Lexi­co­lo­gie en ik beloofde een serie maken over scheeps­brie­ven: Groe­te­nis­se. Tot m’n zus mij vertelde dat op de Neder­land­se tv al jaren een serie draaide over die scheeps­brie­ven. Toen was de lol er gelijk af. Ik besloot ook deze belofte te breken. Nu beloof ik een week lang te ploggen (®10e). Een week slechts. Dat moet toch lukken? Over een uurtje de eerste afle­ve­ring.

  • Losse opdrachten

    Mag ik u voor­stel­len aan mijn jonge redac­teu­ren?

    Voor de Neder­land­se Taalunie werk ik met jonge redac­teu­ren uit Nederland en België. Om het jaar af te sluiten stelde ik ze wat taal­vra­gen. Een deel van de redactie stuurde ant­woor­den op die ik de afgelopen dagen op De Wereld Van De Neder­land­se Taal (DWVDNT) plaatste. Ik ken die jongeren niet of nau­we­lijks, ons contact verloopt doorgaans per mail en besloten facebook­groep, dus voor mij is het heel leuk om de meisjes op deze manier te leren kennen. Ja, helaas, vooral meisjes. Met bloed zweet en tranen heb ik wat jongens in de redactie weten te krijgen, maar die zijn wat minder gedis­ci­pli­neerd. Hoe dan ook: een van de belang­rijk­ste doelen van DWVDNT is om jongeren te enthou­si­as­me­ren voor de Neder­land­se taal. Ik vind dat het met de taal­vra­gen goed is gelukt. De jongeren geven zich bloot over blunders, helpen hun leef­tijd­ge­no­ten op weg met boe­ken­tips en taal­ad­vie­zen, en ze geven een per­soon­lijk inkijkje in hun taal­be­le­ving. Lotte (18) leerde in 2013 het woord com­pa­ti­bel en vindt de klanken passen bij de betekenis. Janine (17) had verwacht dat je woorden als opzoek en opzich aan elkaar hoort te schrijven. Laura (18) spreekt haar afschuw uit over Astrid Bryan. Eva (14)…