Stukjes in het wild

Smaak­groef

Pas toen ik klaar was met knutselen rea­li­seer­de ik me dat mijn site er nu eigenlijk net zo uitziet als omstreeks 2005. Het deed me denken aan een conclusie die ik onlangs trok over mensen en mode. De meeste mensen blijven op een bepaald moment in hun leven in een modegroef hangen. Zo denk ik dat mijn beste vriend Dwarzand ergens in 1988 in het spie­gel­pa­leis van zijn eigen smaak is terecht­ge­ko­men: de kleren die hij nu draagt lijken verdacht veel op de kleren die hij toen droeg. Mijn vader, een trage, is ook ergens begin jaren tachtig in zijn modegroef gevallen, en ikzelf ben rond 1996 kleren gaan kopen die zich in weinig onder­schei­den van wat ik nu aantrek. Ik denk dat Wannes nog maar een jaar of negen geleden op zijn smaak-kopstation terecht­kwam, net iets later dan mijn weblog.

Hoe dan ook: de site is een beetje vernieuwd. Ik heb de schrijf­coach aan maartjeluif.com toe­ge­voegd, omdat het twee geschei­den werelden waren: ik als schrijver en ik als schrijf­coach. Dat leek me ineens heel onlogisch.

Mochten jullie foutjes tegen­ko­men, please, trek me even aan mijn mouw in de reacties. En voor het overige: in welk jaar viel u in uw modesmaak­groef? En welke gevolgen heeft dat voor hoe u zich nu kleedt?

6 reacties

  • maartje

    Ha, dank je wel. Dat is een tikfout die ik heel vaak maak. PR-technisch best een onhandige, trouwens.

  • Kleine Atlas

    1. Ik ben heel blij dat je er weer bent, nadat je site even weg was.
    2. Ik vind dat jij met het jaar mooier wordt! Echt. Je had al als jonge twintiger, zie ik nu, zo’n mooi en expres­sief gezicht, en nu heb je er, behalve (denk ik) meer rust en zelf­ver­trou­wen, ook nog coole dreads bij. Ik wil ook zoiets cool.
    3. Ik voel me eigenlijk een beetje schuldig dat ik gewoon gratis meelees hier, nadat ik je tarieven eens las, en ook dit van Lilith las (http://www.talesfromthecrib.be/2016/09/lilith-11/). Door internet lijkt het soms voor mij alsof ik via mijn abon­ne­ment wel meteen voor alles betaal, maar dat is helemaal niet waar – providers nemen veel geld, maar dat gaat helemaal niet naar de juiste mensen, zoals jij of zoals Lilith, die schrijven en mij echt wel ver­an­de­ren, maar aan wie ik nooit iets geef. Tijd voor een bedankje aan jou, voor alles wat je al schreef, zomaar, voor mij en anderen?

  • ijsbrand

    Voor mijn gevoel ben ik altijd 35 geweest. Oud tussen de pubers. Te volwassen tussen de studenten. Maar inmiddels dan weer merk­waar­dig jong tussen de leef­tijds­ge­no­ten met hun midlife-crises en zorgen over de hypotheek.

    Mijn haar­dracht is op zich niet veranderd sinds 1984 – ik knip mij dan ook zelf. Eerst uit onvrede, omdat geen kapper iets kon met mijn krullen dat ik niet beter deed, later uit gemak­zucht en omdat er onder­tus­sen enige han­dig­heid was gekomen.

  • Marian

    Ik heb geen smaak­groef geloof ik. Ik vind het net leuk dat de mode verandert en ik verander mee. Uiteraard doe ik niet met elke gril mee, het moet wel bij me passen, (dus als lui­paard­print of glitter ineens de mode is, bedank ik), maar echt blijven ‘steken’ in mode…nee. Mijn dochter van zeventien vindt het geweldig om oude truien en broeken en schoenen van me te stelen, zij is nu helemaal into de jaren negentig. (Ik hou lie­ve­lings­stuk­ken bij, dat dan wel weer). Zij zet zich nu dus lekker tegen me af met oversized truien en lange rokken die ik als acht­tien­ja­ri­ge droeg. Stel je voor dat ik was blijven steken in mijn jaren negen­tig­groef, dan droeg ze nu misschien wel lui­paard­print!

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.