Stukjes in het wild

Duis­ter­der

We kregen bericht van een van de ver­ze­ke­rin­gen die mogelijk de schade van de beroving zou dekken en jawel, ‘cou­lan­ce­hal­ve’ zullen ze de helft van de geleden schade vergoeden. Ik kan hier heel lang uitweiden over hoe onlogisch het is om je maar voor de helft aan­spra­ke­lijk te voelen, of hoe jammer het is dat we dus toch nog veel schade uit eigen zak moeten betalen, maar ik kan ook vertellen hoe groot de opluch­ting is – klaar nu, dóór –  en hoe leuk het is aan Wannes’ gezicht te zien dat hij het als een cadeautje beschouwt. Want door de hard­voch­ti­ge houding van veel ver­ze­ke­raars krijg je vaak het gevoel dat je een onge­loof­lij­ke mazzelaar bent die vooral niet moet vergeten zijn handjes dicht te knijpen.

Het bericht over de coulance van de ver­ze­ke­ring kwam op de dag dat Trump werd verkozen. We gingen naar de winkel om troos­te­ten in te slaan en ik maakte een pan erw­ten­soep die in niets deed vermoeden dat Wannes en ik maar met zijn tweeën zijn. Op de helft van mijn eerste kom soep hoorde ik heel hard ‘knerps’. Ergens achterin mijn mond was een stuk van mijn kunst­ge­bit afge­bro­ken. De dag kon dus tóch nog duis­ter­der.

Ik belde naar de ver­ze­ke­ring en na veel vijven en zessen was de conclusie: ook dit keer zou ik maar de helft terug­krij­gen, omdat ik sinds ik een kunst­ge­bit heb niet elk jaar voor controle naar de tandarts ben gegaan én omdat ik nog maar 42 ben. Dus omdat ik veel te jong niet op het idee ben gekomen de tandarts volkomen onzinnig lastig te vallen met een brand­schoon en perfect compleet gebit, heb ik nu geen recht op de normale terug­be­ta­ling. Kortom het geld van de ene ver­ze­ke­ring kan gelijk naar het gat dat de andere ver­ze­ke­ring slaat. De dag kon dus tóch nog duis­ter­der.

 

Eén reactie

  • Kleine Atlas

    O neen, wat ont­zet­tend rot. Ik zou me totaal onres­pect­vol behandeld voelen, alsof ik alleen maar een zieke ben, een domme dan nog ook.

    Maartje, wat mij helpt in dit soort zaken – niet op de dag zelf – is bedenken dat ik blijkbaar iemand ben die een prijs betaalt voor ervaring en dingen leren.

    Toen ik alleen ging wonen heb ik voor zowat alles dat mogelijk is de prijs betaald, net omdat ik te jong was om het allemaal te weten en te doen: van afge­slo­ten elek­tri­ci­teit (ver­dron­gen hoeveel de grap van mijn contract niet aan te geven me gekost heeft) over een totaal onnodige lood­gie­ter (+ 100 euro, peanuts vast ver­ge­le­ken met jouw gebit nu) tot boetes op de trein omdat ik even dacht geld uit te sparen (ik reed niet zwart, wel grijs en kreeg de boete omdat ik niet contact een ticket op de trein kon kopen, en dus was het extreem zuur dat ik de volle pot kreeg terwijl ik er met 15 euro vanaf had kunnen komen). Enzovoort (ik denk aan: een fiets gestolen omdat ik het slot niet juist vastzette, dénk ik. Ik denk aan: nog steeds bui­ten­pro­por­ti­o­ne­le stress wanneer ik net te weinig geld heb om de maand door te komen. Absurd veel angst om te verhuizen naar iets dat duurder zou zijn, terwijl ik deze buurt vrij grondig beu ben).

    Is het stom als ik zeg: bedankt om het te delen? Als ik ooit iets nodig heb van de ver­ze­ke­ring weet ik door uw verhaal dat ik moet checken wat de voor­waar­den tot terug­be­ta­ling zijn. Omdat ik bijna gevoeld heb hoeveel het u kan kosten. Ik leef echt mee.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.