Stukjes in het wild

Hoe onze vakantie onbe­staan­de werd (1)

Dat schrijf ik wel even op, dacht ik. Maar zo simpel is het niet. In die zes uur dat we niet wisten of we op een veilige slaapplek terecht zouden komen, gebeurde er elke minuut iets dat nu nog door mijn hoofd spookt. Soms voelt de film die aan me langs­trekt als een Peter Greenaway‐film, bij­voor­beeld als de beelden voor­bij­ko­men waarin Wannes en ik in zwaai­lich­tes­cor­te met de politie door de bossen rijden, met op elk bospad een pros­ti­tu­ee met een grote witte tuinstoel en in een streep zonlicht een wild zwijn. Andere momenten zijn meer als shots uit Homeland. Dan zie ik mij en Wannes in de gang boven de snelweg stil­le­tjes bevend wachten achter een muurtje om op teken van de politie opnieuw ver­dach­ten te iden­ti­fi­ce­ren.

De eerste dagen waren vooral de wat als-gedachten over­heer­send: wat als we niet waren gestopt? Wat als we niet zo verwend hadden gedaan over het weer en we gewoon in de Ardèche waren gebleven? Wat als ik niet alleen onraad had geroken, maar ook juist had gehandeld? Wat als Wannes juist had gehandeld?

We kunnen allebei het moment aanwijzen waarop het ‘t aller­erg­ste voelde. Dat was het moment dat we rea­li­seer­den dat allebei onze hand­tas­sen kwijt waren en dat we dus helemaal niets meer hadden waarmee je dingen kunt doen en regelen: geen geld, geen bank­kaar­ten, geen iden­ti­teits­be­wij­zen, geen telefoons, geen woor­den­boek, geen landkaart. De hoge­druk­spuit met angst­hor­moon die toen in een fractie van een seconde werd aangezet, zullen we allebei niet licht vergeten.

In een verhaal voor Volks­krant Magazine schreef ik eens: incas­se­ren kun je leren. Dat was ietwat ironisch bedoeld, maar het blijkt nogal waar. Ik heb het idee dat ik een soort routine heb ont­wik­keld in het incas­se­ren, een routine waardoor ik zonder al te veel tijd­ver­lies eigen­waar­de ontleen aan oplos­sin­gen zoeken en zodoende alle cliché’s waarmaak: what doesn’t kill you makes you stronger en ook hier zul je weer gelouterd uitkomen.

Ik wil het verhaal de komende dagen graag opschrij­ven. Omdat het een rare trip was en omdat het misschien ook een waar­schu­wing kan zijn: dit gebeurt in Spanje om de haverklap en een gewaar­schuwd mens telt voor twee. Volgens de Belgische ambassade zijn er vorige week in drie dagen tijd vier Belgische auto’s in de val gelokt.

Omdat we intussen ook moeten proberen de bureau­cra­ti­sche rompslomp te regelen, zal het verhaal er met horten en stoten uitkomen: vergeef me de cliff­han­gers, ze zijn niet zo bedoeld. God­zij­dank mochten we de Cata­laan­se aangifte in zijn geheel nog eens afleggen bij de Leuvense politie, want ik zag het alweer gebeuren: een bankkaart aanvragen met een Catalaans bero­vings­be­wijs of dagen wachten op een vertaler of van die dingen. De volgende stap is nieuwe iden­ti­teits­be­wij­zen.

Wordt vervolgd.

 

Eén reactie

  • gewebkijk

    mijn aan­van­ke­lij­ke blijd­schap om weer wat van je te horen was van korte duur.
    liever had ik nog wat langer gewacht. #sterkte

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.