Hoe onze vakantie onbestaande werd (3)

Lees eerst deel 1 en 2.

Het stormde dat eerste ogenblik meteen al in ons hoofd. Wannes en ik stonden te trillen en herhaalden van fuck en shit en ik had moeite mijn tranen in te houden. Want hoewel ik nog niet kon overzien welke wending de vakantie nu precies had genomen, ik wist wel: dit wordt een gigantisch probleem.

Een man in een zwart glimmende bestelauto wenkte ons, waarmee zich direct een van de grootste mindfucks waar we sindsdien aan lijden aandiende: wat te doen met behulpzame mensen? Er waren nog geen drie minuten verstreken sinds het was gebeurd en ik besefte nog nauwelijks wat er precies gaande was, maar we hadden wel allebei heel sterk het gevoel: we mogen niemand meer vertrouwen. Niemand.

Ik stond in tweestrijd. Zal ik naar die man die me wenkt toegaan? Of moet ik hem negeren? Is hij deel van het complot? Of is hij echt behulpzaam? In de storm in mijn hoofd was een ding overduidelijk: alles wat deze situatie ten goede zou kunnen veranderen, zou afhangen van anderen, van mensen die ik hoe dan ook niet zou vertrouwen na wat er net gebeurd was. Dus ik vroeg me koortsachtig af wat ik nog te verliezen had. De auto. Ik blafte naar Wannes van doe de auto op slot, raampjes dicht en bewaak de sleutel met je leven, want ik heb geen sleutel meer, en liep naar de glimmende auto. De man boog over zijn stuur en begon eerst in het Catalaans en toen in het Spaans te ratelen. Ik checkte of hij nog andere talen sprak, maar nee, alleen Spaans. Hij had het zien gebeuren, zei hij, ze waren met zijn tweeën. Waarop ik alle grammaticaregels aan de kant schoof om mijn ontzetting tegen hem te uiten. We zijn todos todos todos kwijt. Mijn onderlip trilde. No tengo nada, niente. De man keek me vanuit zijn auto medelijdend aan, waardoor ik toch weer alert werd: wat voert hij in zijn schild? Hij zei dat hij om zou rijden en mee zou komen naar het winkeltje om de politie te bellen. Hij had een nummerbord gezien. Wannes reed ook om naar het winkeltje en ik liep naar binnen. Intussen bedacht ik welk risico ik liep door het contact met de man in de glimmende auto. Zouden ze nog meer willen stelen? Hadden we nog een andere zwakke plek?

In mijn beroerdste Spaans vroeg ik aan de mevrouw van het winkeltje, aan wie ik nog geen tien minuten daarvoor mijn laatste glimlach had geschonken, of ze alsjeblieft alsjeblieft de policia wilde bellen, want un hombre en nosotros bolsos en todos en niente en ik beefde als een riet. Ze leek het niet te begrijpen, maar de man van de glimmende auto vertaalde. Of ze de politie kon bellen, want deze twee mensen waren net beroofd. Maar nee, daar had ze echt geen tijd voor, en kijk toch eens, al die klanten, nee, dat kon echt niet. Misschien later.

Ik keek verbijsterd naar de man van de glimmende auto. Hij wenkte mij opnieuw, zei dat hij de politie zou bellen en belde in zijn auto iemand met wie hij in het Catalaans begon te praten. Het gesprek duurde zo lang dat ik eindeloos de tijd had om me af te vragen welke listige truc deze man met ons aan het uithalen was. Ik hield een schuin oog op onze auto, maar daar zag ik niks verdachts. Waarschijnlijker was het dat zijn vrienden ons hadden beroofd en dat hij nu deed alsof hij behulpzaam was, zodat zijn kameraden met de buit van de tolweg af konden komen. Dan was het dus de vraag of hij nu de politie aan het bellen was, of dat hij gewoon een toneelstukje opvoerde. Ik spreek geen Catalaans, maar waar het op Spaans lijkt begrijp ik er nog wel het een en ander van, en al bij al leek hij toch wel echt de politie aan de lijn te hebben.
English, zei hij en hij gaf de telefoon aan mij. Hello? Een stem aan de andere kant van de lijn vroeg wat er was gebeurd en of we nog benzine hadden. Ja, zei ik, een volle tank. In dat geval moesten we veertien kilometer verderop naar het politiebureau komen, dan konden ze onze aangifte opnemen. Maar we staan op de tolweg en we hebben geen geld meer, zei ik. Het werd stil aan de andere kant. Then we come to you. Stay there, we will be there in twenty minutes.

Ik gaf de telefoon terug aan de man met de glimmende auto en de medelijdende blik en keek nog eens goed naar hem. Hoe moest ik hem inschatten? Speelde hij onder een hoedje met de winkelmevrouw die wat toegestopt kreeg als ze maar steevast zou weigeren de politie te bellen? En gingen wij dan nu zitten wachten op de politie zonder dat iemand de politie daadwerkelijk had ingelicht? Waarmee we die gasten alleen maar meer tijd gaven om van de tolweg te komen? En als ik hem niet vertrouwde, wat waren dan nog de andere opties?

Wordt vervolgd.

17 juni 2016 | 10 reacties

«

»

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

10 Reacties
  1. Natasha 17 juni 2016

    Dat is het ergste van belazerd worden. Dat ze je behalve he geld ook je vertrouwen afnemen…

  2. gewebkijk 17 juni 2016

    de horror : (

  3. mie 17 juni 2016

    Het leest als een triller. Alleen het “echt gebeurd” label zint me zo niet.

  4. Trage Gazelle 17 juni 2016

    Echt vreselijk.
    Idd het ergste dat jullie het vertrouwen in anderen kwijt zijn. Heel begrijpelijk, dat wel.
    Pfff …

  5. Esther 18 juni 2016

    Jesses Maartje en Wannes, ik had er kippenvel van toen ik het gisteravond las. Heel veel liefs!

  6. Kroezelmama 19 juni 2016

    Shit man, dat is je reinste nachtmerrie! Vrienden van me zijn zo eens overvallen geweest op zo’n snelwegparking. Ze zouden wat slapen ‘s nachts en stonden geparkeerd onder een lantaarn én vlak voor het wegrestaurantje. De overvallers gooiden de ruiten in, sloegen hen en namen alles mee. Heel brutaal dus. En zo wordt je reis alles wat het niet had mogen worden… van je afschrijven is altijd een goed idee! Sterkte!

  7. Daemen Sara 21 juni 2016

    Hey Maartje….dit is stof voor een Tv=serie, misschien een driedelige miniserie of zo! Wannes en jij kunnen dit wel heel mooi verwoorden. En jouw versie is precies een thriller, spannend geschreven! xxx Ik leef met jullie mee….maar om hier ook weer te eindigen met de meest afgezaagde spreuk ter wereld: na regen komt in België altijd eerst meer regen, maar daarna ook altijd weer zonneschijn! xxx Saar

  8. Goofball 1 juli 2016

    Vreselijk! ‘k lees nu pas wat er gebeurd is

    …. en ‘k ben er direct bijna zeker van dat dit de parking is waar wij ook een mislukte beroving hadden in ’85 . De foto boven je post lijkt dat te bevestigen, want ‘k weet nog precies hoe die parking eruit zag.

    ‘k ben er nog meerdere keren gepasseerd maar nog steeds durf/wil ik niet stoppen op die parking en voel ik er me heel onveilig. Erg eh hoe zo een paar klootzakken het helemaal kunnen verpesten.

  9. Auteur
    maartje 2 juli 2016

    Wat toevallig! (of juist niet …) En wat fijn dat het ze toen niet is gelukt. En ja, zulke gasten herinneren je eraan dat de wereld geen happy place is.

  10. Goofball 3 juli 2016

    als het je een troost mag zijn: na verloop van tijd blijft er toch hoofdzakelijk enkel het straffe verhaal over zonder alle emoties (tot je die parking weer voorbijrijdt of op een ander blog de parkingafdakjes en de langzaaaame lift (toen al!!) ziet)

    dit was mijn verhaal
    http://goofballsworld.blogspot.com/2007/08/spanish-braveheart.html

© 2020 Maartje Luif & KLEO, met dank aan Wannes Daemen • Leveringsvoorwaarden

Stuur een mailtje

Wil je meer informatie of heb je vragen? Mail mij!

Wordt verstuurd

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?