Stukjes in het wild

Brand­ge­vaar

Het afgelopen jaar ontdekte ik iets wat ik altijd al dacht: ik mag niks fout doen. Ik kwam erachter dat ik de theorie van mogen worstelen en ploeteren best ken, maar dat ik in de praktijk volkomen blokkeer als ik een iets‐minder‐goede versie van mezelf dreig te zijn. Dat is een slechte houding als free­lan­cer: als je blokkeert blijft de kachel niet branden, en als je blokkeert omdat je jezelf onge­loof­lijk hard aanpakt, heb je kans dat je zelf als brandhout in de haard belandt.
Ik werp mezelf graag op als ruim­har­tig en rea­lis­tisch, maar als het om het netto resultaat van mijn leven gaat, ben ik een zuinige boek­hou­der die niet kan wachten tot ze de aan­stich­ter van de disbalans een afran­se­ling kan geven. Een onbarm­har­ti­ge houding waarmee ik mezelf danig demo­ti­veer, die mijn cre­a­ti­vi­teit verstikt en die gro­ten­deels zinloos is.
Al sinds het ontstaan van Het Eiland Neus heb ik één keer per jaar een nervous breakdown. Daar kom ik doorgaans redelijk snel uit, maar het afgelopen jaar lukte het niet meer. Het deed me denken aan mijn hamster, Babbel, die in zijn rad soms plot­se­ling ophield met lopen en dan ach­ter­waarts over de kop ging om ver­vol­gens met een plof uit het molentje te vallen. Nee, denk ik dan, dat mag niet gebeuren. Ik mag niet ophouden met lopen, want ik wil niet uit het molentje geslin­gerd worden. Maar intussen kán ik niet meer.
Mensen geven me adviezen: man up, je kunt het best, ga in therapie, doe een cursus zelf­ver­ze­kerd­heid, of mind­ful­ness, of ga desnoods in loon­dienst, doe iets. Maar die adviezen lijken op duizend manieren averechts te werken, want als ik iets ga ver­an­de­ren dan moet dat, jawel, direct goed zijn, terwijl, er móét al zoveel in een keer goed gaan. Mocht je hier een vicieuze cirkel in zien, welcome to my life.
Toch wil ik door mijn ver­stik­king heen iets doen, ik ben de bodem beu, ik wil omhoog. Dus ga ik hier schrijven, in weerwil van alles. Met een inner­lij­ke criticus die te veel ruimte inneemt, met een bal­lo­ta­ge­com­mis­sie die gekneveld in een gangetje moet wachten tot het over is en met een bang hart, want het brand­ge­vaar is nog niet geweken. Maar ook met het voornemen door te gaan. The only way is up.

12 reacties

  • Eric

    Man up is in zo’n situatie het slechtste advies dat iemand kan geven. Het sug­ge­reert namelijk dat het een kwestie van wils­kracht is om er weer uit te klimmen. Waarmee de inner­lij­ke criticus (mooie term, die ga ik ook gebruiken…) je ver­vol­gens weer om de oren kan slaan.

    Sterkte! En vergeet niet dat jij op 90 % van je kunnen nog altijd heel veel beter bent dan de meeste anderen. Die 90 % gaat geheel tegen je per­fec­ti­o­nis­ti­sche aard in, dat snap ik, maar het is daarmee nog zeker geen prutswerk. :-)

  • Kleine Atlas

    Ik vind het zo erg voor jou dat deze karak­ter­trek je zoveel parten speelt. En tegelijk zie ik als bui­ten­staan­der alleen maar hoe mooi je schrijft, hoe ‘n diepe gedachten je hebt en onder woorden brengt, hoe geweldig deze hele website is, van opmaak tot klik­sys­teem tot alle pro­fes­si­o­ne­le ver­an­de­rin­gen waar hij al door­ge­gaan is, wat een aardig mens jij bent.

    Maar bovenal denk ik: alsof je mijn ghost­wri­ter bent die beschrijft wat ik het afgelopen jaar voelde. Hoe ik mezelf beschouw – ruim­har­tig, prag­ma­tisch, lief, anderen oppeppend – maar niet weet hoe ik kan falen en dat daar dan toch iets goeds uit voort zou komen.

    Wachten, wachten, wachten.

  • Lieke

    Sterkte Maartje. Ik kan je geen advies geven, maar wens je alle goeds op weg naar omhoog. Ik lees je heel graag, met je mooie zinnen en bij­zon­de­re over­pein­zin­gen heb je me al vaak aan het denken gezet.
    Als het zou kunnen, nam ik graag een stukje van je per­fec­ti­o­nis­me over. Ik merk dat ik in deze zomer­pe­ri­o­de waarin ik wat minder werk heb, juist wat slordiger en lakser word. Wat natuur­lijk geen goed idee is als zelf­stan­dig tekst­schrij­ver.

  • maartje

    Dank je wel Lieke. Wat een fijne reactie. Konden we maar wat uit­wis­se­len van mijn ver­kram­ping en jouw tij­de­lij­ke gebrek daaraan.

  • peter paul

    Mooie mensen met dito reacties (zie boven) verzamel je niet door alleen maar mooi te schrijven. Kennelijk ben je dus een mooi mensch. Ik had al zo’n vermoeden. Misschien kun je drie avonden achtereen voor het slapen gaan drie maal de ver­zuch­ting slaken: ik ben een mooi mensch,. En heel misschien dat dat dan werkt omdat het voldoende zou moeten zijn om je dat te rea­li­se­ren. Liefs.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.