Over natuur,  Stukjes in het wild

De beste wensen

Vorig jaar maakten we de kikkers in al onze ijve­rig­heid dood, deze winter laten we alles op zijn beloop. We zijn niet gaan kijken, hebben het ijs geen strobreed in de weg gelegd en pas als de kikkers uit hun win­ter­slaap ontwaken, zullen we weten hoeveel witte buiken er op de bodem van de mortelbak blijven liggen.

Dit jaar begon ik aan een cursus Natuur­gids.
‘Waarom wil je zoiets wreeds als de natuur bestu­de­ren’, vroeg mijn beste vriend.
Wannes zegt dan: ‘Maar het is toch ook mooi, dat natuur?’
Ik twijfel nog. Hoe meer kennis je hebt, hoe beter je weet dat er weinig moois aan is. Tien eitjes van een pim­pel­mees in je nestkast is al een stuk minder leuk als je bedenkt dat – als de eitjes al uitkomen – slechts 10 procent het eerste jaar overleeft.

In mei mochten we dat aan den lijve onder­vin­den toen we dachten dat het leuk was om getuige te zijn van het uit­vlie­gen van de pim­pel­mee­s­jes op ons terras. (tip: kijk tot het einde)

Overigens bleek er ook een naar binnen te zijn gevlogen (daar kwamen we na het filmpje achter). Toen ik een hoop gefladder in de keuken hoorde, deed ik de deur open om te gaan kijken. Net op het moment dat ik de deur opende, hield aan de andere kant een panie­ke­ri­ge minimees zich tussen de deur en de deurpost op. Dat over­leef­de het arme beest wel (zie foto) maar veel sterker zal hij er niet door zijn geworden.

Ze zijn niet te vermijden, de witte buiken en bijna‐dodelijke deur­pos­ten. En ook in 2018 zullen er eksterbaby’s door hun moeder gevoed moeten worden. Such is life.

Ik wens iedereen in 2018 een goede vlucht en smakelijk eten.

Vorig jaar maakte ik ook een die­ren­film­pje om de jaar­wis­se­ling luister bij te zetten.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.