Lucht met witte strepen.
Stukjes in het wild

De zin van het leven (1)

In deze serie buig ik me over de zin van het leven. Omdat ik me vaak doelloos voel, en afgeleid van waar het echt om gaat, wil ik er graag achter komen waar het dan in godsnaam echt om gaat. Dis­clai­mer: uiteraard gaat het over de zin van míjn leven, want over de zin van jullie leven kan ik niet oordelen.

Van­och­tend. Ik ben bezig met bestu­de­ren wat Spotify zoal heeft gere­gi­streerd over mijn muzieks­maak. Daarna ga ik naar de kelder alwaar ik een was in de machine doe en vaststel dat de kelder, die ik begin vorig jaar nog opruimde, wel weer eens opgeruimd mag worden. Als ik bovenkom ligt daar een brief van Yarden, de uit­vaart­ver­ze­ke­raar die ons al jaren een oor aannaait. Ik ben vorige keer in verzet gekomen, omdat mijn vader me had gewaar­schuwd dat dat loont, maar nu kan ik eigenlijk niet overzien of ik nog ergens tegen kan pro­tes­te­ren en ik kan eigenlijk ook niet overzien of ik daar überhaupt de moed voor heb. Het brengt me op de gedachte dat ik wel verzekerd ben voor mijn uitvaart, maar mijn man niet, waardoor er voor hem van alles is geregeld als ik sterf, terwijl ik ver­moe­de­lijk gelijk failliet ga als ik hem een beetje behoor­lijk zou willen begraven. Omdat hij daar niet mee bezig is, moet ík misschien zijn uit­vaart­ver­ze­ke­ring regelen, maar ik vind die van mezelf eigenlijk al inge­wik­keld genoeg. Omdat ik onge­luk­kig word van dit soort dingen ga ik even op Twitter kijken. Een plek waar ik ook vaak onge­luk­kig word, maar de laatste tijd steeds minder, omdat ik mijn tong afbijt in plaats van het uit te schreeu­wen. Dat heeft als voordeel dat je minder gezeik hebt, maar het heeft als nadeel dat ik mijn inborst ver­loo­chen en dat mijn tong tot op het bot is afgebeten: er is zoveel waarover ik iets zou willen zeggen en zo weinig waarover ik nog iets zeg. Op Twitter zijn tig dingen die me ineens heel belang­rijk lijken. Iemand begint over de mas­ter­clas­ses Schrijven waarvoor op sociale media reclame wordt gemaakt. Mas­ter­clas­ses op video van onder meer Margaret Atwood en Neil Gaiman. Ik ben altijd benieuwd geweest of die de moeite waard zijn, maar heb ook altijd gedacht: hm, zo’n goede mar­ke­ting­ma­chi­ne, dat kan alleen maar tegen­val­len. Tege­lij­ker­tijd denk ik: als ik schrijf­les geef, moet ik dan niet weten hoe de beroemd­ste schrij­vers ter wereld schrijf­les geven? Is dat geen pri­o­ri­teit? Ja, denk ik. Dat is het. Maar wel ’n pri­o­ri­teit die alweer vervalt op het moment dat ik lees over een 19-jarige jongen uit Amsterdam-Noord die ten onrechte in de cel zit omdat zijn ouders niet uit het juiste land komen. Je kunt een petitie tekenen en een Inst­agram­ac­count volgen waar infor­ma­tie over de situatie wordt verspreid. Ik teken nooit petities, een van de gewoontes die ik heb over­ge­hou­den uit de tijd dat ik nog als jour­na­list werkte: je bent een toe­schou­wer, geen deelnemer. Dat is natuur­lijk onzin, want op het gebied van beeld­vor­ming rond racisme en seksisme laat ik me al jaren niet onbetuigd. Ik ben allang geen toe­schou­wer meer. Ik zou inmiddels best kunnen beginnen met petities tekenen. Maar daar moet ik dan wel eerst over nadenken. Ga ik voortaan petities tekenen? En zo ja, welke wel en vooral ook: welke niet? Ik maak me namelijk overal druk om, en als je niet oppast teken je alle petities, terwijl petities tekenen ook een manier is om verder niks te doen. Ik word moe van de gedachte en stel hem uit. Inmiddels ben ik wel op Instagram beland, waar een gevoel van niets­ont­zien­de opper­vlak­kig­heid me overvalt, maar waar ik altijd toch weer net iets te lang blijf hangen, waardoor ik het ver­trou­wen in de mensheid nog meer verlies. Ik moet aan het werk. Lees­ver­sla­gen maken. Zo heten de feed­back­do­cu­men­ten die mensen van mij krijgen als ze me inhuren als schrijf­coach. Maar mijn hoofd is chaotisch. Ik heb een rustig hoofd nodig om te reflec­te­ren. Mijn hoofd is al maanden niet meer rustig geweest. Ik had deadlines, cursussen, offerte-aanvragen, optredens, allemaal te dicht op elkaar, allemaal te ver­schil­lend, allemaal te intensief, terwijl ik al twintig jaar van de ene burn-out naar de andere over­ver­moeid­heid hobbel. Ik zou dus eigenlijk voor­zich­tig moeten zijn met de hoe­veel­heid hooi die ik op mijn vork neem. Hoewel ik genoeg werk heb, twijfel ik weer over een vaste job, omdat het me misschien helpt om niet forever over­span­nen te zijn. Hoewel mijn vorige vaste job op de School voor Jour­na­lis­tiek het tegendeel bewees. Dat was bij uitstek de plaats om over­span­nen te raken. Er is bijna een half uur ver­stre­ken sinds ik via mijn Spotify-account in de kelder belandde en ik kan me al nau­we­lijks meer her­in­ne­ren dat ik nadacht over de Yarden-brief.
Ik zet het woord Lees­ver­slag bovenaan het Lees­ver­slag en besef dat het zo niet langer kan. Waarom stel ik geen pri­o­ri­tei­ten in het leven? Waarom laat ik het zo op me af razen? Waarom heb ik – let wel: geen kinderen, geen baas, momenteel geen al te ernstige opslok­pro­ble­men – zo weinig grip op mijn doelen, ver­lan­gens en de ver­we­zen­lij­king daarvan? Waarom heb ik, juist ik god­ver­dom­me, ik, die in theorie elke kant op zou kunnen gaan, zo ont­zet­tend het gevoel dat het nergens heengaat?

De volgende stap die ik zette was dit stukje. En ik vrees dat er nog heel veel stukjes nodig zijn voor ik weet waar het allemaal om draait. Wat jullie?

4 reacties

  • Saskia

    Wat ik? Ik kan niet wachten op je volgende blogpost. Deze was al erg raak, vreselijk her­ken­baar. Ik wou dat ik het lef en talent had om het zo mooi en treffend neer te schrijven! <3

  • maartje

    Dank je wel en als­je­blieft. Ik beloof om er minstens elke week een te schrijven. Dat is ook een belofte aan mezelf. <3 terug.

  • Pauline

    Dankjewel Maartje! Als ik zeg dat het een her­ken­baar stuk is, druk ik mezelf nog heel voor­zich­tig uit…al die onver­vul­de doelen, al die afleiding, al die onrust in je hoofd als ´eigen baas´. En dan denk ik aan oeverloze dagen op de eind­re­dac­tie, slaap­ver­wek­ken­de ver­ga­de­rin­gen, file rijden van Haarlem naar Utrecht, het onder­lin­ge gekonkel van collega´s en dan kan ik er weer tegen:) Hou stand!

  • Josefini

    Ik ben vooral benieuwd naar je con­clu­sies. En of je die uit­ein­de­lijk wel gaat trekken.
    Met name omdat het in jouw hoofd kennelijk alle kanten opgaat.

    Gelukkig heb ik zelf niet zoveel exis­ten­ti­ë­le vragen, maar ik wil wel graag lering trekken uit wie ant­woor­den op hun eigen vragen vindt.

    Ik wens je vooral heel veel wijsheid (de spel­ling­con­tro­le maakte daar wulpsheid van, haha) toe. Ik hoop dat je antwoord vindt op je vragen.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.