The Deuce, logo
Stukjes in het wild

The Deuce

De serie is niet eens zo spannend, er gebeurt niet veel, het is niet vreselijk bijzonder, niet super­ver­nieu­wend en niet plot­ge­dre­ven, dus waarom ik er zo van hield weet ik niet, maar bot­t­om­li­ne is: ik heb de afgelopen weken drie seizoenen van een geweldige serie gezien. The Deuce. Oké oké, het derde seizoen was beduidend minder dan de eerste twee, maar toen was ik al zo verkocht dat het niet meer uitmaakte (goed, het maakte nog een beetje uit).

The Deuce is een serie over het buurtje rond Times Square in de jaren zeventig en tachtig en dan vooral over pros­ti­tu­tie, de opkomende por­nosce­ne en de horeca die in handen was van de maffia. En er valt van alles aan te merken op deze serie, maar ik voelde me al na twee afle­ve­rin­gen volkomen thuis, en dat heb ik niet snel.

Zorg­vul­di­ge aan­kle­ding

Misschien is het omdat mijn hersens gevormd zijn in de jaren zeventig en tachtig in Amsterdam, dat in de verte een beetje deed denken aan het New York uit die tijd. Zeker de kringen waarin ik destijds verkeerde – café’s, cof­fee­shops, disco’s – hadden gro­ten­deels dezelfde sfeer als de hore­ca­ge­le­gen­he­den in deze serie.

Maar misschien was het ook de nostalgie naar de tijd zonder schermen, de naïviteit van mensen zonder infor­ma­tie­bom­bar­de­ment, de tijd voor de sek­su­a­li­se­ring van de samen­le­ving, voor de totale overname door het grote geld.

Wat ik in elk geval heel knap vond was de vorm­ge­ving: je zag aan de rokjes dat ze niet van de H&M en de Primark kwamen, de straten waren zo gea­ni­meerd dat ze verdorie recht uit de jaren zeventig leken te komen en op meubels, auto’s en kapsels was niet beknib­beld. Ik heb me echt zitten vergapen aan de zorg­vul­dig­heid waarmee de serie steeds een paar jaar opschoof, en hoe de aan­kle­ding, inrich­ting, mode en muziek mee bewoog.

Over die muziek: er kwam veel muziek in voor, maar nooit als ach­ter­grond, altijd alleen als er in de serie ook ergens muziek aanstond. Dat had een prachtig effect: de muziek zorgde voor een tijds­beeld, maar was door de func­ti­o­na­li­teit nooit overdadig.

Wat wel te wensen overliet, was de lelijk­heid. Ze hadden de jaren zeventig en tachtig zo hier en daar iets te veel opgesmukt. Alsof de mensen toen al goede foun­da­ti­on hadden, alsof de lip­pen­stift niet veel te vaak lila was en alsof de haren op benen en in oksels niet steevast de pan uit swingden. Maar een kniesoor die daarop let.

Toch in mijn toptien

Tot slot het eman­ci­pa­toi­re gehalte van de serie. Soms was dat wat gefor­ceerd. De cliché’s werden namelijk niet geschuwd en dan is een ver­haal­lijn over zich ont­wor­ste­len­de vrouwen, seks­wer­kers, homo’s en zwarte mensen zo hier en daar nogal van dik hout zaagt men planken. Bovendien hoef je van de Ame­ri­kaan­se film­in­du­strie geen door­wroch­te inzichten te ver­wach­ten, en toch en toch en toch: het was plezierig om niet bang te zijn voor domme onder­druk­king zonder weerwoord. Zo werd er een feilloos onder­scheid gemaakt tussen de strijd tegen misbruik van seks­wer­kers en voor het recht om sekswerk te mogen doen, de strijd tegen aids en voor het recht om meerdere seksuele contacten te mogen hebben, en de strijd tegen het grote geld en voor de noodzaak om met geld de omstan­dig­he­den van mensen te ver­be­te­ren.

Oftewel: ondanks de nuances die je kunt aan­bren­gen en de bezwaren die ik heb, is The Deuce bin­nen­ge­den­derd in mijn toptien van beste series aller tijden. Achter Six Feet Under, The Soprano’s en Downton Abbey, maar voor The Leftovers en Mad Men. En ik weet nog steeds niet precies waarom.

Je kunt The Deuce bekijken op HBO. Het is gemaakt door – onder meer – de schrijver van The Wire en er zijn heel wat vrouwen betrokken bij de productie – en dat kun je eraan af zien. NB Mocht je bezwaar hebben tegen bloot of zichtbare seks: niet kijken.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.