Populair gebleken

De website maartjeluif.com staat boordevol schrij­ve­rij van de laatste tien jaar. Om het u gemak­ke­lijk te maken, een paar lijstjes.


Drie publieks­lie­ve­lin­gen

 

1. Niemand weet of ik er ooit spijt van zal krijgen 

Ik tuurde in de sche­me­ring naar het water in de verte, de brug tussen de heuvels, en de vleer­mui­zen boven de bomen onder ons; ik kon er geen chocola van maken. Duizend kilometer verderop zaten twee embryo’s in de vriezer, het schamele resultaat van maan­den­lang mislukken, en nu ging Wannes twijfelen?’

2. Mijn afscheid van de ambitie om het leven voor te zijn

‘Ik had me proberen voor te bereiden op de kutte kanten van het leven, ik had me schrap gezet en dat had me een hoop stress bezorgd, maar het had niet voorkomen dat er geen plek in mijn hoofd was, in mijn leven, waar ik me nog veilig voelde. Ik besloot me niet meer schrap te zetten. Niet meer te proberen af te zetten in het moeras van de Botshol, maar te ver­trou­wen op mijn armkracht als het erop aan komt.’

3. Van mijn à propos

‘Met veel moeite opent de vrouw één oog. ‘Hoi’, zeg ik, ‘over een uurtje moet ik de wc op slot doen, kun je misschien zorgen dat je dan weg bent?’
Zo. Ver­ant­woor­de­lijk­heid genomen. Maar dat is buiten de vrouw gerekend. ‘Krijg ik daar geen uitleg bij?’ Haar ogen draaien en haar wenk­brau­wen dansen op een manier die ver­do­ven­de middelen verraadt.
‘Ik heb dit lokaal gehuurd en ik moet de wc’s op slot doen als ik vertrek.’
‘Krijg ik daar geen uitleg bij?’
‘Dat is mijn uitleg.’
‘Krijg ik daar geen uitleg bij?’
Ja dahag. ‘Als je over een uurtje weg bent, is het goed.’ Ik sta op, draai me om, loop naar het lokaal en wacht op het tri­om­fan­te­lij­ke gevoel van iemand die zojuist haar ver­ant­woor­de­lijk­heid heeft genomen.’


De drie meest gelezen stukjes

 

1. Het verhaal van de tepel­m­o­raal

‘Twee kap­stok­jes priemden in mijn spie­gel­beeld. Tepels. O ja, die waren er ook nog. Met een beha camou­fleer je die, omdat de stof wat van de scherpe randjes haalt, omdat ze soms een plat­ge­drukt worden of omdat ze simpelweg ver­dwij­nen in het malletje van de voor­ge­vorm­de cup. Nu waren ze luid en duidelijk aanwezig. Klaar om je jas aan op te hangen.’

2. Maar buurman wat doet u nu

‘De over­buur­pie­mel staat inmiddels met zijn knieën tegen de ven­ster­bank voor het open raam. Als Evita. De handen ten hemel, de straat aan zijn voeten. Bloempot voor zijn pik.’

3. 10 jaar dread­locks of: hoe ik mijn haar werd

‘Om mijn huwelijk niet te laten mislukken, breide ik er een einde aan. Ik kocht een eigen appar­te­ment in Amsterdam, bracht door allerlei omstan­dig­he­den mijn werk­zaam­he­den tot een minimum terug, maakte muziek en smeet mijzelf in een emo­ti­o­ne­le roetsj­baan van heb ik jou daar. Intussen waren mijn dreads geloof­waar­dig genoeg om voort­du­rend nagesist te worden ‘Hee! Rasta! Lady!’ Mijn zelfbeeld spiegelde niet langer een meisje met babyvet en moeilijk haar, maar een geschei­den vrouw van de wereld.


De drie stukjes met de meeste reacties

 

1. De ont­lur­kings­week­stuk­jes: Ont­lur­kings­week 14 mei tot en met 20 mei 2007 en Lijst met deel­ne­mers Ont­lur­kings­week 2007

‘Dit is een oproep aan alle zwijgzame lezers, aan alle onbe­ken­den, aan mijn ouders, mijn ooms en tantes, oud‐studenten, verre kennissen, nichten en neven, toe­kom­sti­ge werk­ge­vers en ex-collega’s. Aan alle toe­val­li­ge passanten en stille aan­bid­ders, aan de ver­le­ge­nen en de digibeten, aan iedereen die reageren maar stom vindt, aan iedereen die niet durft, iedereen die niks te zeggen heeft en iedereen die mij leest. Maak u bekend. Vertel mij voor één keer dat u meeleest.’

2. Het meisje met zonder snor

‘Ik broedde, dubde, peinsde en was niet in staat me er nog langer bij neer te leggen. Een vrouw, een mooie vrouw, goddomme, ik wil EEN MOOIE VROUW zijn. Het moment dat ik uit­ein­de­lijk de beslis­sing nam, was waan­zin­nig para­doxaal.’

3. Wat ik nooit zou vertellen: Het afscheid van mijn tanden

‘Oké’, zeg ik. Een witte vlek maakt zich meester van mijn her­sen­kwab met goede voor­ne­mens. Wat heb ik zojuist beloofd? Dat ik stop met roken in de periode dat ik mijn boek moet her­schrij­ven? Dat ik de onrust flink opstook door mijn nico­ti­ne­ver­sla­ving aan te pakken in de ver­on­der­stel­ling dat ik ver­vol­gens een paar weken op een stoel zal blijven zitten? Ik voel de ver­drin­ging oprukken.
‘Oké’, zeg ik nog eens.’


Drie stukjes die elders ver­sche­nen

 

1. Dinsdag 17 september 2013

(voor­ge­dra­gen bij Nieuwe Feiten, VRT Radio 1)

‘Het is Prins­jes­dag en ik heb heimwee.
Terwijl heimwee niet bestaat.
Het is een knopje dat je indrukt, zoals een modulatie in een nummer van Marco Borsato.
Dat moment dat ze ineens hoger gaan, en dat je denkt: ja zeg, hier stink ik niet in
Maar dat het dan al te laat is.
Het knopje ingedrukt. Dat is heimwee.’

2. Saai en stom

(in 2012 ver­sche­nen in Jobat, de werk­bij­la­ge van De Standaard)

‘Wat is jour­na­lis­tiek’, vraag ik.
‘Stom’, roept iemand. ‘Ja, stom’, knikt een meisje. Ze wrijft over de nagel van haar mid­del­vin­ger. Er staan ster­re­tjes op.
‘Wie leest er wel eens een krant?’
Het blijft stil. Ze zitten onder­uit­ge­zakt, of voorover, hun wang op tafel. Twintig zes­tien­ja­ri­gen, Justin Bieber‐lokken, de juiste skinny‐jeans en een dikke laag schroom. Schroom voor elkaar, hun puistjes, die ze ver­stop­pen onder hun Bieber‐lok, schroom voor elk onbewaakt ogenblik van interesse.

1. Op examen voor een baby

(in 2013 ver­sche­nen in Volks­krant Magazine)

‘Mijn oma haalde op haar 69e haar rijbewijs, niets stond me in de weg dat trucje nog eens dunnetjes over te doen. Maar voor dit examen gold: u heeft één lousy follikel en het is een kwestie van tijd voordat de koek gewoon op is.’


Drie per­soon­lij­ke favo­rie­ten

 

1. De tien geboden voor een perfecte relatie

‘Hoe vaak wordt een relatie niet verziekt door de vraag: hou je wel genoeg van mij, vind je mij nog wel leuk, blijven we wel bij elkaar? Laat dat los! Als iemand je niet leuk meer vindt, merk je dat snel genoeg. Je bent toch niet gek?’

2. Iedereen die wel eens Kolo­nis­ten van Catan heeft gespeeld weet dat je niet hardop moet zeggen dat je alleen nog de langste han­dels­rou­te nodig hebt om te winnen

‘Ik kon het maar moeilijk ver­krop­pen dat er een grote norse machts­wel­lus­te­ling in mij was neer­ge­daald. Van de geboren pacifist was niets meer over. Nog een tijdje deed ik amechtige pogingen er een speld tussen te krijgen, maar ook die tijd is voorbij. Ik kom steeds weer tot de vast­stel­ling: als je een oorlog niet wil winnen, moet je er niet aan beginnen. Daarvoor is het te gruwelijk. Ervanuit gaande dat je tegen­stan­der geen lieverdje is, zit er niets anders op dan zelf nog geen schim van een lieverdje te zijn.’

3. De Blije Bukster 

(ver­schijnt elk jaar op 14 februari op maartjeluif.com, voorheen zezunja.nl)

Kortom: in weerwil van alles zette ik mij aan het briefje van de Blije Bukster. Ik maakte een e‐mailadres aan, deblije­buk­steret­dj­zie­meel­dot­kom, knipte mijn hoofd van een bukfoto en stuurde de onthoofde bukfoto naar meneer Maanzand. ‘Omdat blij bukken mensen blij maakt’, schreef ik eronder.’


Je kunt mij inhuren om te schrijven of om je te bege­lei­den bij het schrijven. 
Je kunt me ook vragen voor columns, web­tekst­jes en verhalen. 
Voor grafisch werk moet u bij mijn man zijn.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.